Column: Vrijdagavond! Stadje pakken?

VLAARDINGEN - Vrijdagavond! Stadje pakken?

“Nee dank je,” zegt volgens mij zo’n 99% van de inwoners.

Die overige 1%? Ja, daar hoor ik bij.

Even bijkomen van een dag waarop ik ongeveer 100.000 keer de woorden mama en koekje heb gehoord. Lekker even naar de Kruidvat voor spullen die ik absoluut niet nodig heb, een rondje Wibra en Zeeman doen (ook voor het altijd vriendelijke personeel) en misschien nog een veel te dure blouse bij de H&M scoren? Leuk toch?

Heerlijk. Vrijdagavond. De stad in. Genieten. Samen met, ja, vrijwel niemand. 

Vanavond stond het eigenlijk niet op de planning, maar mijn lieve neefje werd ziek. Het mannetje is drie jaar oud en sip, dus ik wilde even een kleurboek brengen en wat ORS, want laten we zeggen dat de inhoud van zijn lijf met hoge snelheid alle beschikbare uitgangen had gevonden.

Ik sprong op de fiets en maakte mijn eerste stop bij de Zeeman. Daar scoorde ik een leuk Spider-Man-kleurboek, keek nog even rond en genoot van de airco. Het was namelijk om 19.00 uur nog steeds een graadje of 30.

Daarna liep ik naar de H&M om iets terug te brengen. Uiteraard kwam ik naar buiten met een leuk jurkje. Dat heet meisjeslogica enne support je “locals”.

Vervolgens weer op de fiets richting Kruidvat voor de ORS.

En toen hoorde ik het…..

“MEVROUW! MEVROUW! JA, MEVROUW!”

Ik wist eigenlijk direct wat er ging komen, want vorig weekend had ik dezelfde personen nog vervloekt.

“U weet dat u over het Liesveld fietste?”

Mijn hoofd dacht: No shit, Sherlock.

Maar ik antwoordde netjes: “Ja, ik wilde even snel ORS halen voor mijn zieke neefje.”

En toen begon het aan me te knagen. 

In plaats van: “Dat is niet zo handig mevrouw, u mag hier niet fietsen, wist u dat?” kreeg ik:

“Daar hebben wij natuurlijk niks mee te maken.”

Wij?

Wie is wij?

Alle boa’s? Jouw vriendengroep? De Verenigde Naties? Wie?

Ik gaf toe dat ik er even niet bij had stilgestaan. Legitimatie had ik ook niet bij me, want ik was letterlijk met alleen mijn telefoon de deur uit gegaan.

“Wat zijn uw gegevens mevrouw? U krijgt een boete voor fietsen in een voetgangersgebied.” Zucht. 

Geen waarschuwing, gewoon direct een boete van 75 euro die straks netjes thuis op de mat valt. Mijn allereerste ooit. Nou ja, behalve die paar flitspalen dan. 

Dus prima.

Ik vroeg hem wel vriendelijk of ze voortaan misschien eens op woensdag of zaterdag wilden komen staan. Op nuttige momenten zeg maar. Op die dagen worden we tijdens het boodschappen doen namelijk met honderden tegelijk bijna van onze sokken gereden. Maar nee, op deze bruisende, overvolle, mega-attractieve vrijdagavond stonden ze paraat. 

Alleen… er liep letterlijk geen kip in de stad. Vrijdagavond koopavond in een spookdecor. 

Ik zei nog:

“Er fietst net letterlijk een hele groep fatbikes langs en jullie doen niks.”

Waarop hij antwoordde:

“Ja, wij staan hier op het plein. We gaan niet jagen.”

Dus als ik gewoon was doorgefietst…

Niks aan de hand geweest dan?

Ach ja, misschien regelen ze zo uiteindelijk zelf het einde van de vrijdagse koopavond. Eerst de fietsers wegjagen, daarna de shoppers, en voor je het weet staat de vrijdagavondkoopavond naast de dinosaurussen in de geschiedenisboeken.

Karlijn Mooij