Herinneringen

VLAARDINGEN/PILION - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Lees de belevenissen van Cora Vlug (Verenigde Staten), Dick van der Pijl (Frankrijk) en vandaag Wilma Hollander (Griekenland).

Langzaam begint het leven in Pilion weer enigszins normaal te worden. Nou ja, voor zover je van normaal kunt spreken. Overal zijn de gevolgen van storm Daniel en zijn maatje Elias nog duidelijk merkbaar. Opruim- en herstelwerkzaamheden zijn nog steeds in volle gang, in ieder geval voor de delen van Pilion die zo gelukkig zijn om tot de prioriteiten te behoren. Zoals het centrum van Volos, dat er inmiddels weer netjes bij ligt, inclusief fris geplante bloemetjes langs de hoofdwegen en een felgroen geverfde busbaan. In schril contrast daarmee staat de wijk achter het stadhuis en rond het station, waar de modder in de straten nog volop aanwezig is. Ook in Pilion zelf zijn nog grote delen verstoken van hulp van buitenaf, en proberen de dorpelingen met hulp van vrijwilligers hun leven weer een beetje op de rit te krijgen.

Wij behoren tot de gelukkigen. Ons dorpje ligt er netjes bij, en ook de laatste kamer van ons huis ‐ mijn aangebouwde werkruimte – hebben we inmiddels aangepakt en schoongemaakt. Het binnengestroomde modderwater had daar helaas aardig wat schade aangericht. Een flink aantal boeken op de onderste plank van de kast waren niet meer te redden, en ook de kast zelf had schade opgelopen. Net als het bed aan de andere muur, dat voor de overstroming al eens slachtoffer was geweest van lekkage en sinds die tijd vaak een muffe geur verspreidde. Om de vloer schoon te krijgen moesten zowel kast als bed uit de ruimte gesjouwd, en gezien hun erbarmelijke staat hebben we ze maar meteen afgevoerd. Het gevolg is een ontmantelde, kale ruimte, met muren die dringend toe zijn aan een flinke opknapbeurt.

Het is een goede gelegenheid om mijn kantoor annex quiltkamer opnieuw in te richten, maar het duurt nog even voor dat gaat gebeuren. Als u dit leest, ben ik namelijk al een week in Nederland, in Zuid Limburg om precies te zijn. Een trip ‘down memory lane’, want in de jaren zestig ben ik daar met mijn ouders een aantal keren op vakantie geweest. Ik was heel jong, maar die heerlijke gezinsvakanties tussen de klaprozen en golvende korenvelden ben ik nooit vergeten. Net zomin als het bezoek aan de grotten van Valkenburg en de avondwandeling aan de hand van mijn vader door het Sprookjesbos. Moeder, tante en oudere zus waren die avond naar Holiday on Ice, en o, wat was ik boos dat ze mij daar te klein voor vonden. Maar eerlijk is eerlijk, dat Sprookjesbos maakte veel goed, vooral omdat het niet zo vaak voorkwam dat ik mijn vader helemaal voor mij alleen had.

Later, twee jaar na de geboorte van mijn jongste zus, gingen we naar Noorbeek. We hadden geen auto, maar we legden heel wat kilometers af op een dag. Zo herinner ik me nog een wandeling naar Vaals, toch al gauw zo’n twintig kilometer. Dat deden we gewoon met de benenwagen, in relaxt tempo, met als hoogtepunt onderweg een uitgebreide eetstop in het veld met in de rugzakken meegesjouwde broodjes en van die driehoek-kartonnetjes limonade. Als beleg kregen we kleine ronde stukjes salamiworst, door mijn vader ter plekke gesneden met zijn zeer gekoesterde Zwitserse zakmes, dat iedere vakantie opnieuw goede diensten bewees.

Een andere herinnering die mij nog steeds doet glimlachen is die aan het autootje van Ome Kees, zo’n piepklein autootje, waarvan het dak vanaf de zijkant over de bestuurder heen gesloten wordt, oftewel een BMW-Isetta voor de kenners. Ome Kees, zo noemden we hem, logeerde samen met zijn vrouw in hetzelfde Valkenburgse pension als wij en tufte vrolijk met zijn eega in het autootje door de Limburgse heuvels. Blijkbaar had hij wel lol in de onverdeelde bewondering van zus en mij voor zijn bijzondere vervoersmiddel, want we mochten een aantal keren om de beurt mee voor een rondje door de velden. En dat maakte zoveel indruk dat ik het ruim zestig jaar later nog weet!

Kortom, het Limburgse land heeft mijn hart veroverd, en daarom lig ik deze column voor u te tikken op mijn hotelbed in Thessaloniki, een week voor verschijningsdatum. Morgenochtend vlieg ik naar Amsterdam, om vandaar per trein door te reizen naar Schin op Geul, waar ik samen met vriendin Jannie opnieuw mooie herinneringen hoop te maken. Ik denk trouwens dat er in die week nog wel andere herinneringen opgehaald zullen worden, want Jannie heeft net als ik vroeger bij de KLM gevlogen. En dat geeft altijd gesprekstof voor tien.

Na Limburg reis ik door naar Twente, voor nog een lekker weekje relaxen. Frisse lucht happen en energie opdoen, daar ben ik gewoon heel hard aan toe. En vooral aan nieuwe, leuke, mooie herinneringen maken… zodat al die nare dingen van de laatste maanden heel snel naar de achtergrond verdwijnen.

Yiasas uit Pilion,

Wilma Hollander