VIDV: Back To The Future a.u.b.

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

Het is gebeurd: die al zo lang verwachte bom is dan toch eindelijk ontploft. Ondanks alle maatregelen, ondanks alle veiligheidsvoorschriften. We zijn geschokt, boos, verdrietig, en met zijn allen even helemaal van slag. De 'dreiging' komt ineens zo verschrikkelijk dichtbij. In de verwarrende dagen erna zijn we druk bezig om moed te verzamelen. Moed om dat te doen wat we allemaal roepen: 'We laten ons niet door angst regeren!' Moed om voor de welverdiende paasvakantie toch in dat vliegtuig te stappen. Moed om je schoolgaande kinderen 's ochtends vrolijk na te zwaaien, moed om 'gewoon' door te gaan met... leven. En net nu we onszelf weer een heel klein beetje bij elkaar hebben geraapt, komt - terwijl ik dit stukje zit te schrijven - al meteen de volgende schok hard binnen: 'Johan Cruijff vandaag overleden.'

Ik kan het natuurlijk flink mis hebben, maar ik weet haast wel zeker dat 'Brussel' vanavond in één klap heel wat minder aandacht zal krijgen in de media. Dat mijn Facebook - dat trouwens gisteren en eergisteren bij lange na niet zoveel aangepaste profielfoto's en ik-leef-mee-berichtjes vertoonde als bij de aanslagen in Parijs, is u dat ook opgevallen? - vandaag overspoeld zal worden met eerbetuigingen aan een man die tot vandaag een levende legende was. Een man die - absoluut verdiend - ook altijd een legende zal blijven.

Op Lesbos spoelden dinsdagochtend, nog vóór de Belgische Bom ontplofte, twee kinderlijkjes aan, eentje van een peuter van twee jaar, en eentje van een baby van een paar maanden. Maar aangespoelde dode kindertjes halen de media allang niet meer. Dat was eenmalig, en nooit meer. En toch... toch had de vader van dat onlangs verdronken peutertje misschien wel stiekem gehoopt dat zijn zoon ooit een tweede Johan Cruijff zou worden. Zoals waarschijnlijk bijna alle vaders dat stiekem hopen als ze hun ventje rond zien dribbelen met een bal. We zullen het nooit weten, want als er enig voetbaltalent in dat kleine manneke aanwezig was, dan is het nu weg. Het ligt begraven in de koude aarde van een Grieks eiland, terwijl vader en moeder, opgesloten achter de hoge hekken van het detentiekamp, of misschien al wel in een kletsnat tentje in Idomeni, zich wanhopig afvragen wat er met hun kleintjes is gebeurd.

En weet u waar ik vandaag steeds maar aan moet denken? Dat dat verdriet van deze ouders niet anders is dan het verdriet van de mensen die in Brussel een dierbare hebben verloren. Niet anders dan het verdriet van de vrouw en kinderen van Johan Cruijff. Niet anders dan het verdriet van welk mens dat ooit een geliefd persoon heeft verloren ook...

Morgen, op vrijdag 25 maart, herdenkt heel Griekenland het begin van de Onafhankelijkheidsoorlog, de dag waarop de Grieken in 1821 massaal in opstand kwamen tegen de Turkse overheersing, die toen al bijna vierhonderd jaar duurde. De oorlog eindigde in 1832 met het Verdrag van Constantinopel, waarin de Griekse onafhankelijkheid eindelijk ook door de Turken werd erkend. Dat deze Onafhankelijkheidsdag bijna tweehonderd jaar later nog steeds uitgebreid wordt gevierd, geeft wel aan hoe diep die lange overheersing van de Turken dit land heeft geraakt.

En nu heeft de EU bepaald dat uitgerekend Griekenland en Turkije het vluchtelingenprobleem samen onder controle moeten zien te krijgen, door de vluchtelingen zo veel mogelijk terug te sturen naar Turkije - door de Grieken. Als 'wij in NL' na vijf jaar Duitse bezetting nog steeds zwarte grapjes maken over de 'fiets van opa', kunt u zich dan een beetje voorstellen hoe absurd een dergelijk EU-plan is? Vierhonderd (!) jaar onderdrukking, een Dag der Opstand die tweehonderd jaar later nog jaarlijks wordt gevierd, en de EU denkt dat Griekenland en Turkije dat samen wel even in goede harmonie gaan oplossen? Ik mag dan niet zo geleerd zijn als de mannen en vrouwen die bepalen hoe de wereldproblemen moeten worden opgelost, maar volgens mij moet je ook als politiek leider soms gewoon je boerenverstand gebruiken. Want anders blijven de kinderlijkjes ook de komende maanden nog steeds op de Griekse kust aanspoelen...

Nee, het zijn geen fijne tijden waarin we terecht zijn gekomen. Hoe je het ook went of keert, aan welke 'kant' je ook staat, we hebben er met z'n allen gewoon een grote puinzooi van gemaakt. Soms denk ik weleens dat ik me binnenkort maar laat invriezen, en me over honderd jaar door George Clooney - of één van zijn Clooney-klonen - wakker laat kussen. Die man kan al dat ijs vast wel laten smelten met die sexy mond van hem. En in de tussentijd is er vast wel een knappe kop geweest die de film Back to the Future tot werkelijkheid heeft gemaakt en de Future van Vandaag heeft veranderd in een wereld waarin alle bewoners met elkaar in vrede leven. Dat kan best, want als je naar oude afleveringen van Star Trek kijkt, zitten er ook genoeg dingen in die we nu heel normaal vinden, toch?

Maar ja, voor zo'n vrieskist schijn je een hoop geld nodig te hebben, en dat heb ik nu eenmaal niet. Dat invriesplan zit er helaas niet in, de wereldproblemen oplossen ook niet. Doorgaan met leven is het enige wat ik kan doen. Dus ga ik straks op het strand, zittend op een steen, stilletjes naar de prachtige Pilionse zonsondergang kijken... en dan maar hopen dat de zon morgen gewoon weer op komt ;-)

Wilma Hollander