VIDV: Dit verzin ik niet...

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten). 

Verleden week was ik gezellig uit eten met de Dutchmeiden. M’n Nederlandse vriendinnen hier in de buurt. Het onderwerp visum/greencard/Amerikaan worden ja of nee kwam weer eens aan de orde.

Dan moet ik altijd weer denken hoe lang het heeft geduurd voordat wij onze greencard kregen. We hebben hier zeven jaar gewoond op een visum en toen kregen we eindelijk de felbegeerde greencard en ben je een Resident. Zolang je alleen een visum hebt ben je een Legal Alien met weinig rechten en alleen maar plichten. Dat heeft bij ons dus zo lang geduurd dat ik er bijna groen van werd, zendsprietjes op m’n hoofd groeiden en m’n ogen uitpuilden.

Ook moet ik dan altijd weer denken aan dat ene avontuur toen ik m’n visum moest verlengen in 2004. Het was maart en m’n moeder in Vlaardingen werd 90 jaar. Dus een hele goede reden om weer een trip naar Nederland te boeken. M’n visum liep ook bijna af en wanneer ik dan toch in Nederland ben, is dat makkelijker en sneller om op het USA consulaat in Amsterdam te doen. Online een vliegticket geboekt en een afspraak gemaakt bij het Amerikaanse Consulaat. De afspraak was half elf  ‘s morgens in Amsterdam. De aankomst op Schiphol was gepland op 7.45 uur, dus als alles volgens plan verloopt dan moet dat te doen zijn.

M’n oudste broer Jaques zou me ophalen van Schiphol. Zo gezegd zo gedaan. De vlucht was keurig op tijd. M’n broer stond keurig te wachten. Koffer in de achterbak en richting Museumplein in Amsterdam. Voor m’n vertrek van huis aandachtig alle regels voor een verlenging van een visum wel tien keer doorgelezen. Tien keer nagekeken of ik al de benodigde papieren had ingevuld en bij me had. Ook moesten de kosten voor het vernieuwde visum van tevoren betaald zijn per Nederlandse bank. Ook dat was gedaan en een kopie van een afschrift van de bank had ik bij me als bewijs. Alles zou moeten kloppen volgens hun regels op de website.

Blijkbaar kun je in Amsterdam niet meer parkeren met ‘kwartjes’ en heb je een speciale kaart nodig voor de parkeermeters. Of ik dus wel even op wilde schieten, want Jaques had niet zo’n kaart en bleef rondjes rijden. Iets voor half elf stapte ik vol goede moed het Consulaat binnen en werd meteen geholpen. Dat moet een fluitje van een cent worden, dacht ik nog. Al m’n gegevens stonden al keurig in de computer. De man achter het loket was een beetje humeurig en uit de hoogte. ‘uhu, uhu, uhu’ stempeltje hier, stempeltje daar, dat ging goed. ,,Waar is het bewijs dat u betaald heeft?’’, vroeg de meneer achter het loket. Ik wees naar m’n kopie van het afschrift van de bank waar duidelijk op stond dat ik de 80 Euro keurig had betaald. ,,Daar nemen we geen genoegen mee’’, zei meneer nors, ,,ik moet het originele bankafschrift hebben.’’ Tja dat ligt thuis. Dan moest ik dat maar even gaan halen. ,,Waarom denkt u dat ik een Amerikaans visum nodig heb? M’n thuis is in Amerika.’’

Ik probeerde nog met de mededeling dat dit niet op hun website staat, maar hij bleef bij z’n standpunt en ik moest het originele afschrift hebben. Maar hij had wel een oplossing voor me. Ga naar de dichtstbijzijnde Rabobank en vraag of Rabobank Bergschenhoek (onze bank) een fax kan sturen van het afschrift. Ik wilde eerst nog tegensputteren met de vraag wat het verschil is tussen een kopie en een fax, maar heb wijselijk m’n mond gehouden. Op naar de dichtstbijzijnde Rabobank. Ik moest wel voor een uur terug zijn zei meneer nog, want dan is het Consulaat gesloten.

M’n broer kwam net voorbij tuffen toen ik het Consulaat weer uit stapte en nu dan nog maar even naar een Rabobank in de buurt. Dat was gelukkig niet zo moeilijk te vinden en al snel stond ik aan de balie bij de Rabobank en reed Jaques weer rondjes. Ik legde de situatie uit en het was geen probleem voor de aardige mevrouw van de bank. Even bellen naar Bergschenhoek en dat moet binnen 5 minuten geregeld zijn. Stroomstoring in Bergschenhoek, maar over een half uurtje moet dat verholpen zijn en kunnen ze het afschrift faxen. Na een half uurtje nog geen fax. ,,Kunt u nog een keer bellen a.u.b.’’ Nog steeds stroomstoring in Bergschenhoek en volgens het elektriciteitsbedrijf zou het nog weleens een paar uur kunnen gaan duren. Wat nu? Ondertussen was het kwart voor twaalf.

En Jaques reed rondjes door Amsterdam. De mevrouw achter de balie kwam met het plan om de visum dan maar gewoon nog een keer te betalen. Ik weet niet meer precies wat de reden was waarom dat niet bij deze Rabobank kon. Ik geloof dat het iets te maken had dat het Amerikaanse Consulaat bankzaken doet met de Amrobank. Om van de Rabo over te schrijven naar de Amrobank ging te lang duren. Zoiets was het geloof ik. Na de vriendelijke bankmedewerkster hartelijk bedankt te hebben ging ik weer naar buiten een probeerde Jaques te vinden, die na vijf minuten weer voorbij tufte. Amrobank zoeken dan maar weer.

Wij Botjes zijn vrij geduldig en kunnen een hoop hebben voordat we echt boos worden, maar dit begon toch echt heel vervelend te worden. Bij de Amrobank m’n hele verhaal nogmaals uitgelegd. Natuurlijk kon ik bij hen de 80 Euro betalen en met een bewijs van betaling zou alles dus snel opgelost zijn. Wel een onnodige dure oplossing maar daar was niks aan te doen. Alles was geregeld, ik moest alleen even tekenen en het bewijs van betaling hebben. Het brandalarm ging af. Ik verzin dit echt niet, dit is een waar gebeurd verhaal. Iedereen moest meteen naar buiten. ,,Maar kunt u me dan niet even snel m’n bonnetje geven?’’ Nee, iedereen naar buiten.

Ik zag Jaques aan komen en gebaarde maar dat ie nog even door moest blijven cirkelen. De brandweer was binnen vijf minuten ter plekke. Ondertussen was het kwart over 12. Toch maar wachten, wat moest ik anders? Na twintig minuten stond de brandweerwagen nog werkeloos voor de deur van de bank. De brandweermannen waren binnen. een bankemployee kwam naar buiten en vertelde ons dat het nog wel een poosje kon duren want het hele pand, van kelder tot de zolder moest grondig doorzicht worden op verdachte luchtjes en gevaarlijk situaties. Nee, voor een uur gingen ze zeker niet open, want dan is het lunchpauze. Probeert u ons filiaal een eind verderop maar even. Klokslag half 1 stond ik aan de balie van het filiaal en vertelde mijn verhaal. Omdat ik mijn handtekening voor de eerdere transactie nog niet had gezet was deze ongeldig en kon de gezellige, goed gemutste bank medewerker genaamd Charlie nog wel ongedaan maken gelukkig. Dus Charlie en ik begonnen weer van voren af aan, ik zette mijn handtekening en kreeg m’n felbegeerde bewijs van betaling. Ik kon hem  wel zoenen, die Charlie. ,,Succes verder’’, riep hij me nog na, terwijl ik naar buiten rende om Jaques te vinden. 10 Minuten voor 1 stond ik weer aan de balie van het Amerikaanse Consulaat. Meneer was ondertussen aan de lunch en ik werd geholpen door iemand anders. Weer vertelde ik mijn verhaal, want ik was natuurlijk te laat voor m’n afspraak van half 11 en daar moest ik wel een hele goede reden voor hebben. ,,Oooh maar een kopietje van een betalingsafschrift is ook goed hoor’’, zegt ze!!!  Ik kon wel janken, maar bleef kalm en beleefd. Alles lag al klaar voor me. Klokslag 1 uur stond ik weer buiten met m’n verlengde visum.

Eindelijk naar de koffie met slagroomtaart, versierd met 90 kaarsjes.