VIDV: Fietsen
- Cora Vlug
- 05-06-2016
- Nieuws
Een nieuwe super de luxe supermarkt is geopend in het dorp. Eigenlijk kan je het geen supermarkt noemen, maar zou je het een kruidenier moeten noemen. Ik geloof dat dat een ouderwets woord is en een uitstervend ras, dus noem ik het toch maar een supermarkt. Het ziet eruit als een overdekte markt. Verse groenten afdeling, vers gesneden worst en kaas, eigen gemaakte soep, vers brood en verder nog veel biologisch verantwoord voedsel. Prachtige zaak, midden in het dorp, met een klein parkeerterreintje. Dat kleine parkeerterrein brengt nogal wat chaos met zich mee, want we letten dan tegenwoordig wel op wat we eten, maar we doen nog steeds geen boodschappen op de fiets. Het eerste wat me opvalt als ik voor het eerst binnen stap is een oer Hollandse omafiets. In het midden van de zaak is de kaasafdeling. Grote ronde toonbank vol met kazen uit verschillende landen en natuurlijk is een groot deel bezet door de Nederlandse kazen. Behoorlijk prijzig, maar wel een heerlijk gezicht, al die grote ronde wielen kaas. Tussen al die wielen kaas staat die mooie zwarte omafiets te pronken en een groot bord ervoor “enter to win”. Ik word er helemaal hebberig van en zie mezelf al parmantig door het dorp fietsen op deze beauty van een fiets. Ik zoek naar het hoe en wat om te winnen, maar kan niets ontdekken. Even aan het personeel vragen. Ook zij weten nergens van. De chef wordt erbij gehaald, maar hij laat even op zich wachten, dus ik wacht rustig.
Ondertussen vertelt het meisje achter de balie van de klantenservice dat dit een openingsactie was. Afgelopen weekend kon je je naam op een papiertje schrijven en in een grote doos deponeren. Vandaag was het maandag, de papiertjes waren weg en geen doos te bekennen, maar het bord “enter to win” staat er nog. Opeens zie ik een man achter de kazen vandaan komen. De man ziet eruit als de chef. Hij loopt heel snel naar het bord “enter to win” en haalt het van de toonbank. Jaja, hoho!!, dan ken je Cora nog niet. Ik stap op hem af en met een vriendelijke lach doch dringend vertel ik hem dat ik toch echt wil proberen om die fiets te winnen. Dan had je dat bord maar eerder weg moeten halen. Natuurlijk moet ik even vertellen dat ik Dutch ben en dat ik m’n leven lang op zo’n fiets heb gezeten, totdat ik naar de USA verhuisde. Of hij het interessant vond weet ik niet en kan me ook niet schelen. Ieder geval ging hij op zoek naar de papiertjes en de doos. Ik lag dus bovenop. Ik probeerde nog een vrolijke noot erin te gooien door te zeggen dat hij bij de trekking niet moet schudden of husselen en gewoon de bovenste moet pakken. Hij lachte als een boer met kiespijn en wenste me “a nice day”.
Ondertussen was er op de Doylestown Facebook pagina een discussie los gebarsten over het feit dat we maar eens wat vaker op de fiets boodschappen moeten gaan doen. Helemaal mee eens, ware het niet dat het nog steeds levensgevaarlijk is om hier te fietsen. Mits je in het dorp woont, dichtbij deze winkel, dan is het te doen. Maar ik zie het hier nog niet gebeuren. Daarbij merk je ook op een fiets pas hoeveel flinke heuvels er hier in de wegen zijn. Toen we hier pas woonden heb ik een tweede hands fietsje aangeschaft, met de bedoeling om naar m’n vrijwilligersbaantje in het ziekenhuis te fietsen. Dat zou een fietstochtje van zo’n half uurtje moeten zijn. Makkie voor een Hollandse meid, toch? Maar ja, dan besef je pas dat Nederland plat is en Pennsylvania dus niet. M’n puber zoon heeft toen de fiets gebruikt om naar een vriend te fietsen omdat ik hem niet wilde brengen en binnen een paar dagen was de fiets “kwijt”. Ik heb deze omafiets natuurlijk niet gewonnen. Ik had de smaak weer te pakken om toch maar weer eens de fiets te gaan proberen, dus op Internet op zoek gegaan. Notabene bij de beroemde/beruchte Walmart verkopen ze deze omafietsen online. Merk Hollandia, nooit van gehoord, wat bij nader onderzoek ook niet zo gek is. Uit de reviews van mensen die deze fiets hadden aangeschaft kwam ie er niet best vanaf. Er stonden zo’n 10 reviews op de site, waarvan 8 mensen erbij vermelde dat ze Dutch zijn en dit beslist geen fiets van Nederlandse makelij kan zijn. Het mag dan de naam Hollandia hebben, maar hoogstwaarschijnlijk uit China afkomstig. Het ziet er allemaal uit als een echte oerdegelijke Hollandse omafiets, inclusief zo’n mooie ronde koplamp, reflectoren, jasbeschermer, bagagedrager met snelbinders en een standaard en…jawel een heuse fietsbel, voor de prijs van nog geen $ 250. Bij nadere bestudering zit er veel meer plastic aan dan aan de gemiddelde fiets. Zelfs de bel is van plastic. En de grootste domper is dat er geen versnelling op zit. Dat gaat het dus echt niet worden in heuvelachtig Pennsylvania. Jammer. Ik hoop wel dat ik de winnaar van de fiets ooit een keer tegen kom in het dorp. Dan wil ik toch wel een rondje test rijden. Mocht de eigenaar de fiets willen verkopen voor een habbekrats dan staat ie ook leuk in de tuin, met een mand met bloemen voorop. Weer eens wat anders dan een molentje of een w.c. pot.
Net nu ik deze omafiets obsessie weer uit m’n hoofd heb gezet, kom ik toch weer een hele leuke fiets tegen en weer is ie te winnen. Sinds kort is bier hier in de supermarkten te koop. Dat was altijd verboden en alleen te koop in speciale bierwinkels. Om de bierverkoop voor de supermarkten te stimuleren wordt er flink reclame gemaakt in de supermarkten. Een apart deel van de winkels worden ingericht als afdeling voor de bierverkoop. Ook een aparte kassa. Levensgrote reclameborden en grote kartonnen Spidermannen, Supermannen en Star Wars figuren om bier aan te prijzen. Zelfs Anna en Elza drinken tegenwoordig bier…..let it go!! Zo staat er dus nu een hele leuke groene Heineken fiets in één van de lokale supermarkten. Gifgroen met het embleem van Heineken. Weer zonder versnelling, maar wel weer leuk voor in de tuin met een mandje bloemen voorop. Nog maar een keer proberen dus. Nederland probeert de USA op de fiets te krijgen. Grappig toch?
