VIDV: Home away from home

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Cora Vlug (Verenigde Staten).

Terwijl jullie dit lezen zit ik gezellig aan een ontbijtje met m’n zus Kitty. De kerkklokken luiden. Op m’n bord heb ik een heerlijke volkoren boterham met overjarige kaas. Naast m’n bord een bak Douwe Egberts koffie. M’n volgende boterham wordt een witte met veel roomboter en hagelslag. Als toetje toch nog maar weer een ijzerkoekje….of toch een stroopwafel…..of allebei?

Jullie snappen het waarschijnlijk al. Ik ben weer eens 'home away from home' Vlaardingen. Het zijn van die dingen waar je niet echt bij stil staat als je emigreert. Hoe vaak ga je terug? Ga je steeds vaker of wordt het juist minder vaak, in de loop der jaren. Je kan er ook vooraf geen plannen over maken, want dingen lopen nooit zoals je denkt en hoopt dat ze gaan. Zo zijn mijn ouders nooit bij ons geweest in Amerika helaas. Nu waren ze allebei een eind in de tachtig toen we emigreerden, maar allebei in goede gezondheid en ze hadden dit best kunnen doen. Maar ja, m’n pa was een beetje eigenwijs en het eerste wat hij zei toen ik vertelde dat we in Amerika gingen wonen, ,,als je maar niet denkt dat ik je kom opzoeken. Ik vlieg alleen in noodgevallen.'' Dus kwamen ze niet. Vaders wil is wet.

Na een jaar hier gewoond te hebben (in2001) ben ik voor 10 dagen terug gegaan voor een familiebezoek. Dat was niet echt een goed plan, want als je heimwee hebt dan gaat dat beslist niet over als je even terug gaat. Natuurlijk was het bezoek op zich heerlijk en gezellig, maar weer weg gaan was moeilijker dan de eerste keer.

 In maart 2004 vierde mijn moeder haar 90ste verjaardag en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Gezellig familiefeest in het Pannenkoekenhuis in 't Hof. Broers, zussen, ooms tantes, neven en nichten, alles met aanhang en m'n moeder genoot met volle teugen.  Het idee dat ik elk jaar even terug kon gaan, maakte het allemaal een stuk makkelijker. Dat het in 2004 twee keer zou worden, dat wist ik toen nog niet.  M’n vader en moeder woonden nog steeds samen op de Westhavenkade in Vlaardingen. Een aantal maanden na haar 90ste verjaardag kwam m’n moeder in een verzorgingstehuis terecht omdat ze duizelig was geworden en gevallen was. Dat is dus ook weer zoiets waar je niet bij stilstaat als je ver weg gaat wonen. Dagelijks contact met m’n zus, die me op de hoogte hield van de toestand van m’n moeder. De ene dag ging het goed, de andere dag niet zo goed. Moet ik nu gaan of moet ik nog even wachten? Ik zal het nooit vergeten. Op die maandagochtend in december kreeg ik het 'op m’n heupen', onaangenaam gevoel en kreeg het op m’n zenuwen. En dan moet je naar jezelf luisteren en gewoon DOEN. Dus zat ik 's avonds in het vliegtuig. Dinsdagmiddag zat ik aan de rand van het bed van m’n moeder een kopje thee te drinken. We hebben gekletst, gelachen en het was gezellig. Ze was blij dat ik er was en ik ook. De volgende dag raakte ze in een coma en een paar dagen later is ze gestorven. We waren er allemaal bij. Het was goed zo.

En zo ongeveer ging het ook met m’n vader, vier jaar later. Alleen was ik bij hem te laat om afscheid te nemen, dus deed ik dat op de begrafenis met een speech. En daar kwam de eigenwijsheid van m’n vader weer naar boven. Hij is geboren op 24 december 1912. Iedereen altijd druk met kerstinkopen en kerstdiners prepareren en zo, maar zo lang als ik me kan herinneren wilde hij altijd dat iedereen er was op z’n verjaardag. En ja hoor, wat denk je?? We hebben hem begraven op z’n 96ste verjaardag. We waren weer allemaal bij elkaar op z’n verjaardag.

En dan in de zomer van 2009 gaat er iets vreselijk mis met m’n beste vriendin (in Nederland). Heel lang verhaal, waar ik niet genoeg letters voor heb gekregen van Vlaardingen24.  Ze kwam er weer bovenop en ik hoefde niet te komen. ,,Even wachten tot ik me weer goed voel en we leuke dingen kunnen gaan doen'', zei ze steeds. Dus ik wachtte braaf. Tot juli 2010. Telefoontje van haar man, of ik heel snel wilde komen. Ze wilde me zien en afscheid nemen. En weer zat ik de volgende dag op een bedrand. We hebben gelachen, gehuild, herinneringen opgehaald en afscheid genomen. Het viel niet mee, maar ook dat was goed zo. Maar dat zijn dus van die dingen waar je niet bij stil staat als je vertrekt.

Het zijn gelukkig niet alleen droevige dingen waar je voor terug gaat. Onze jongste zoon woont sinds eind 2008 weer in Nederland. Z’n vriendin en hij hebben ondertussen drie schatten van kinderen. Dat waren weer drie vliegtickets naar Nederland om onze kleinkinderen te bewonderen. Ook daar denk je niet aan als je met je hele gezin vertrekt naar het buitenland.

Ik houd van shoppen, maar ben zelf niet zo 'kledinggek' dus voor mezelf shoppen daar ben ik gauw klaar mee. Omdat ik de kleinkinderen maar zo weinig zie compenseer ik dat met shoppen voor hen. Heerlijk vind ik dat en m’n schoondochter heeft er ook helemaal geen bezwaar tegen. Kinderkleding is hier spot goedkoop. Er is hier altijd uitverkoop en met kortingsbonnen is het een uitdaging voor me. Hebben jullie het Amerikaanse 'extreme couponing' op tv?  Ik doe hier niet aan mee in de supermarkt, maar voor kinderkleding is het wel een sport voor me geworden. Zo had ik pasgeleden 3 paar kids Timberland schoenen voor $ 7. Dan ben ik helemaal trots op mezelf. Helaas zijn de portokosten niet echt leuk meer, maar vooruit maar. En soms ga ik alles zelf brengen. Zo ook nu. M’n koffer vol met kinderspul en voor mezelf alleen de kleding die ik aan heb, want er gaat niets meer bij. Mooie smoes om misschien wat Europese stijl kleding aan te schaffen, want het blijft toch behelpen hier in USA. Ik ben dan wel een spijkerbroek en T-shirt mens, maar af en toe wil je toch weleens wat anders.

Twee Weken heerlijk 'nana' zijn. Blijdorp, Efteling, speeltuin, kinderboerderij en noem het maar op. We gaan ook de koeien in de Broekpolder bekijken. Winzo ijs eten. Gebakken haring kopen voor m’n zus en natuurlijk een verse haring met uitjes voor mezelf. Een avondje met de hele familie Chinezen. Chinees eten is ook zo heel anders in Amerika. Uiteraard ook een kapsalonnetje eten, kroketje, loempia, kaassouffle, bami hapje, bereklauw, frikandel speciaal, patatje oorlog, slagroompunt, moorkop, tompouce, saucijzenbroodje, rookworst van de Hema, ijzerkoekjes, stroopwafels, hagelslag, belegen kaas, oude kaas, komijnenkaas, Goudkuipje, spekkies, schuimblokken, drop, veel drop, pepermunt, duimdrop en alles wat ik nog vergeten ben. Dit zijn zo’n beetje alle lekkerheden die je af en toe mist. Ik zit hier alweer te kwijlen bij het idee alleen al. Zie je dus woensdag een vrouw op de markt staan kwijlen bij de stroopwafelbakker, met een broodje haring in haar hand en 10 kilo kaas in haar boodschappentas… dat ben ik dus.

En als het even kan, tegen 1 uur even bloemen kopen. Ik koop hier in de USA nooit bloemen, veel te duur….echt heel erg duur. Toen we net getrouwd waren, woonden we in de Groen van Prinstererstraat, waar de markt nog was toen. M’n huis stond altijd vol bloemen voor 5 gulden(toen nog). Die mis ik ook zo… guldens. Ik woonde al in Amerika toen de euro werd ingevoerd. Raak daar dus nooit aan gewend als je euro’s maar 1x per jaar in je handen hebt. De blikken die ik af en toe krijg van verkoopsters spreken voor zich. Er komt gewoon plat Vlaardings uit m’n mond. Weten zij veel dat ik hier al geen 14 jaar woon. Ik hoor ze denken: ,,weet je nou nog niet hoe die Euro’s eruit zien, oud mens.'' Misschien moet ik maar eens met een Amerikaans accent gaan praten. Anyhoo, Ik ban dus at Vlaardingen and omstreken. Ik heb keen American hoodje op, moar if you zie iemand kwijlen on de markt bij die stroepwaffels…..so dat ben ik. Misschien zie ik jullie daar!! Ik ga ieder geval ervan genieten. In mijn volgende bijdrage voor Vlaardingers in den Vreemde vertel ik wel hoeveel kilo’s in ben aan gekomen :p Dat wordt lang en veel wandelen met de hond als ik weer thuis ben.