VIDV: Normaal gesproken

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

,,We hebben al vijf maanden regen!'', zegt de dame van de tijdschriftenkiosk terwijl ze mistroostig naar de gestadig neervallende druppels kijkt. Vijf maanden is ietwat overdreven, maar ik heb inderdaad weinig winters hier meegemaakt waarin zo vaak en zo veel water is gevallen. Regen is niet wat je verwacht als je naar Griekenland verhuist, toch? Een klein buitje af en toe... ja, oké, zeker in de bloedhete zomer. Dan wil ik zelfs nog wel eens een regendansje doen om een broodnodige afkoeling te bewerkstelligen. Maar dag in dag uit van die laaghangende bewolking waaruit spontaan hoosbuien vallen, zoals de laatste weken... nee, dat is niet iets waar ik vrolijk van word. 

Dit land is ook helemaal niet ingesteld op zoveel water. Ons dorp bijvoorbeeld telt niet zo heel veel geasfalteerde wegen. Van ons huis naar de supermarkt of de apotheek lopen zandpaadjes die normaal gesproken goed begaanbaar zijn. Maar niet als het regent. Dan veranderen die rustieke dorpsweggetjes in afschuwelijke modderpoelen met overal plassen waar je maar beter niet met je voeten in terecht kunt komen. Tenzij je van die groene regenlaarzen aan hebt natuurlijk. Maar rubberlaarzen zijn niet echt praktisch in een land waar het marmer letterlijk op straat ligt. De paar treden naar de ingang van de supermarkt zijn spekglad als het regent, en ook binnen glibber je alle kanten op als je niet heel voorzichtig bent. Nee, als het regent kun je maar beter binnen blijven en wachten tot het overgaat. 

Normaal gesproken is dat na hooguit een paar uurtjes. Dan breekt het zonnetje weer door. Ja, ook in de winter. Alleen heeft de zon zich in de afgelopen maanden niet zo heel vaak laten zien. Vanaf oktober is het al tobben met het weer. Na de heftige sneeuwval rond de jaarwisseling en de vele hoosbuien die daarna het weerbeeld bepaalden, is het verlangen naar een heerlijk warm en zonnig voorjaar bij iedereen goed te merken. Bij mij ook. Vooral bij mij! Ik ben nu eenmaal een zonnekind, altijd al geweest. Winters veroorzaken bij mij depressies waar ik weinig tegen kan doen. Sinds ik hier woon, heb ik er gelukkig veel minder last van, maar deze winter was het helaas weer goed raak. Ik weet dat het overgaat, dat de energie die ik nu mis over een paar weekjes weer terug zal zijn, maar op dit moment wil ik dat allemaal niet horen. Op dit moment wil ik alleen maar als een zombie in mijn stoel hangen en helemaal niets doen. Ik wil mezelf koesteren in zelfmedelijden en dikke tranen huilen om de vreselijke pijnen die mijn botten en gewrichten teisteren. Ik vind ons normaal gesproken zo lieflijke huisje ineens maar een armoedig zooitje en eis met veel stampvoeten dat manlief daar iets aan doet. En Wel Nu!!! Bovendien brul ik dagelijks dat dat stomme Griekse leven waarin niets loopt zoals het zou moeten lopen, me nu echt helemaal de strot uit komt... 

De dokter zegt dat ik het maar even rustig aan moet doen. Dat ik mezelf tijd moet gunnen om de leuke kanten van mijn bestaan weer te gaan zien. Dat ik niet elke dag zo lang moet werken maar in plaats daarvan eens een wandelingetje moet maken. Ook in de regen. En dat ik me vooral moet ontspannen. Voor een stresskip als ik is dat het ergste recept wat je kunt krijgen. 'Moeten ontspannen'... ja, fantastisch! Ik ontspan me helemaal rot de afgelopen weken. Ik staar naar mijn navel, ik luister dagelijks naar Zen-muziek, ik adem innnn - ik adem uitttt... Ik heb zelfs een langdurig bezoek gebracht aan de kapper. Vrolijke krulletjes sieren nu mijn normaal gesproken gladharige hoofd. Het is enige kapsel dat ook na een wandeling in een regenbui nog enigszins aan te zien is. 

Het is werkelijk te hopen dat de zon gauw gaat schijnen hier, want als deze winter nog lang duurt, vrees ik het ergste. Dan zit er namelijk niets anders voor mij op dan opnieuw te emigreren. Naar een land dat echt zonnig en warm is... ;-)