VIDV: Pensionado-leven
- Wilma Hollander
- 09-10-2016
- Nieuws
Met al mijn verhalen over spannende treinuitstapjes, verscholen dorpjes en lange kalderimi-wandelingen heb ik u ongetwijfeld een beeld geschetst van een heerlijk relaxt pensionado-leven. De werkelijkheid is enigszins anders.
Mijn pensioengerechtigde leeftijd bereik ik namelijk pas - als ik mazzel heb - ergens in 2023. Het kan ook later worden, want het jaar daarvoor gaan de hoge heren zich weer over die leeftijd beraden, heb ik al begrepen. Er moet dus tot die tijd gewoon gewerkt worden, zelfs onder de druivenranken op een Grieks terras. Daar doe ik niet moeilijk over, want ik ben opgegroeid met de slogan 'een slimme meid is op haar toekomst voorbereid'. En dat geldt nog steeds, ook nu ik al bijna veertig jaar het ene deel van een echtpaar ben. Gelukkig hangt er voor het andere deel van ons echtpaar binnenkort een zeer welkom AOW-tje in de lucht, wat de werkdruk op mij iets minder maakt. Het pensionado-leven begint dus echt wel een klein beetje naar ons te lonken!
Maar let op! Zo'n staatspensioen is persoonsgebonden! Met andere woorden, zou ik het vóór 2023 zonder manlief in mijn leven moeten doen, dan houdt die maandelijkse AOW ook op, en heb ik van de ene op de andere dag geen inkomen meer, tenzij ik daar zelf voor zorg. En omdat je zeker na je zestigste niet zo makkelijk meer aan de bak komt, is het zaak het werk dat je hebt vast te houden en te koesteren, in ieder geval tot je zélf die AOW-grens bereikt. Toch?
In mijn geval betekent dat dat ik tussen al die leuke, gezellige en inspirerende uitstapjes door niet alleen mijn eigen verhalen en columns schrijf, maar ook als eindredactrice mijn dagen vul met het corrigeren en redigeren van door anderen vertaalde romans van Engelse en Amerikaanse schrijfsters. Dat houdt in dat ik onder meer moet letten op correcte grammatica, typefouten, afwisselend woordgebruik, maar ook of het vertaalde verhaal vlot leest en – zeker niet onbelangrijk – of dat wat er staat wel corréct vertaald is. Ontzettend leuk werk om te doen, want ik ben nu eenmaal gewoon gek op lezen en schrijven.
Ik moet er ook voor zorgen dat de lezer van het vertaalde boek nauwelijks in de gaten heeft dat het oorspronkelijke boek in een andere taal geschreven werd. De lezer wil namelijk gewoon een lekker vlot lezende roman in zijn of haar eigen taal, met een verhaal dat begrijpelijk is, en met hoofdpersonen die tot leven komen. Geen aaneenschakeling van stijve zinnen, die het oorspronkelijk Engels misschien wel correct weergeven, maar totaal niet boeien. Ik snap dat helemaal, want als ik zelf een slecht vertaald boek in handen heb, ligt het binnen no-time in de prullenbak. Het enige lastige aan mijn werk is dat ik nooit vooraf weet wat de kwaliteit is van de vertaling die ik moet redigeren. Is het een goede vertaling, dan kan ik in een paar dagen, hooguit een week, daarmee klaar zijn, maar is het een middelmatige of ronduit slechte vertaling, dan ben ik er soms wel drie weken of zelfs langer mee zoet. Het maakt mijn werk natuurlijk wel afwisselend, want ik weet eigenlijk nooit van tevoren wat me te wachten staat. Het nadeel is echter dat afspraken soms afgezegd of plannen uitgesteld moeten worden omdat mijn werk meer tijd in beslag neemt dan ik had verwacht.
Zo ben ik op dit moment al veel langer dan gepland aan het worstelen met het redigeren van een dubbeldikke vertaling van zeer slechte kwaliteit. Ik heb een prangende deadline die al een keer uitgesteld is, en die ik zojuist nóg een keer heb kunnen uitstellen. Had mijn lieve en zeer begripvolle hoofdredacteur daar bezwaar tegen gemaakt, dan had er niets anders opgezeten dan het komend weekend keihard door te werken. En dan had ik de geplande herfstwandeling rond Neochori met mijn Vrienden van de Kalderimi toch echt af moeten zeggen. Ik ben heel blij dat dat niet hoeft, want na al dat worstelen achter de computer ben ik er beslist hard aan toe om de laptop dicht te klappen en mijn verstijfde ledematen te ontspannen. En hoe kun je dat nu beter doen dan met een lange wandeling door een in herfstkleuren getooid bos in Pilion? Bovendien levert zo'n uitstapje weer heel wat inspiratie op. Dus misschien... misschien kan ik u dan volgende maand weer trakteren op zo'n gezellige pensionado-leven column :-)
Wilma Hollander
.jpg)
