VIDV: Sinterklaas en kibbeling

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Ik kan weer een wens van m’n bucketlist afstrepen. Sinterklaas en z’n Pieten verwelkomen in de Vlaardingse Haven met onze kleinkinderen en hun papa en mama. In m’n gedachte nog niet zo heel lang geleden stonden we daar met onze eigen kleuters. Als we het te koud kregen gingen we gauw naar binnen bij opa en oma aan de Westhavenkade. M’n moeder had de koffie al klaar en warme chocolademelk met slagroom voor onze twee zoontjes. Nu staan we hier, vol verwachting klopt ons hart, met onze kleinkinderen te wachten op Sinterklaas en z’n gevolg. We horen de boot al stoom afblazen. We krijgen in Amerika natuurlijk elk jaar wat mee over de discussie “ja of nee Zwarte Piet”, dus ik ben heel benieuwd hoe de 200 Pieten eruit zullen zien. Het is wel guur weer, typisch “hoor de wind waait door de bomen” weer. Beetje wennen hoor zo’n gemeen windje. De boot is bijna door de sluizen en maakt een kabaal van jewelste. De jongste is hier niet zo blij mee, maar hij huilt niet. Eindelijk komen de boten voorbij en tot mijn verbazing zijn alle Pieten gewoon zwart. Prachtig zijn ze allemaal. Het is een kleurrijk, feestelijk en vrolijk spektakel. Ik krijg er een brok van in mijn keel. Dit is toch wel m’n favoriete dag van het jaar en ben blij dat ik het weer eens mee kan maken. De kleinkinderen zwaaien uitbundig naar Sint en z’n Pieten en ik geniet van hun gezichtjes vol spanning en vrolijkheid. Wanneer de boten ons voorbij zijn lopen we langzaam over de Westhavenkade richting Visbank. Het is echt koud en op dit moment mis ik m’n vader en moeder. We staan even stil bij nr.33 en kijken naar boven. Het huis ziet er nog hetzelfde uit, alleen zitten mijn vader en moeder niet meer aan de keukentafel naar buiten te kijken. Wat zou ik graag even een bak koffie en wat pepernoten gaan halen bij hen om even op te warmen. We lopen naar de Dayer en daar wachten we op de stoet. Tja en wanneer je als echte Vlaardinger, ook al woon je in Den Vreemde, tegenover de visboer staat dan kan je het natuurlijk niet laten om even wat kibbeling te halen. De lucht trekt me gewoon naar binnen. Met m’n portie kibbeling in de hand loop ik Herman (de fotograaf van Vlaardingen24) tegen het lijf. We maken een praatje en hij moet natuurlijk even een fotootje maken van deze Vlaardinger In Den Vreemde. Het “hoor de wind waait door de bomen” weer is perfect weer voor een “bad hair day”, maar daar zit ik vandaag niet mee en ik geniet met volle teugen van Sinterklaas en kibbeling. Ondertussen beginnen de snoepzakjes van de kinderen aardig vol te raken. Zoveel Pieten met zoveel pepernoten en taaitaai. Dan komt eindelijk Sinterklaas op de schimmel voorbij. Ik ben helemaal tevreden en m’n bucketlist is weer een beetje korter. Ook de spelletjes en muziek op het Veerplein waren super. Alles was heel goed georganiseerd, petje af voor Vlaardingen. Ik heb genoten.

De rest van ons verblijf doorgebracht met vrienden en familie. Nog meer leuke dingen gedaan met de kleinkinderen. Een Sinterklaas bundel afgegeven op school bij onze kleindochter. “De Sint pakt uit”, een bundel met Sinterklaasverhaaltjes van 17 verschillende schrijvers en illustrators(waar ik er één van ben) die belangeloos aan dit boekje hebben meegewerkt. De opbrengst gaat naar de Stichting “Het Vergeten Kind”. Te koop in de boekenwinkels en online bij bol.com. Leuk cadeau voor in de schoen of in de zak. De juffrouw vond het heel leuk en beloofde om voor te lezen in de klas.

Ik denk niet dat de gemiddelde Nederlander het met me eens is als ik vertel dat het ons is opgevallen dat het verkeer op de rijkswegen een stuk relaxter is dan voorheen. Zou het door de hoge boetes komen dat men zich aan de snelheid houdt? Of is wat kalmer aan doen toch voordeliger in benzine. Het blijft wel een mierennest van wegen, bruggen en tunnels, maar toch is alles tot in de puntjes georganiseerd. De wegen zijn niet te vergelijken met de wegen in Pennsylvania, waar elke winter weer de gaten in het wegdek vallen. Ook de bewegwijzering is optimaal. Je hebt eigenlijk geen TomTom nodig. Daar kunnen ze in de USA ook nog een puntje aan zuigen. Maar de files is natuurlijk een ander verhaal. Files, die waren we even vergeten.

We hadden een kamer in het Bastion Hotel met uitzicht op de vergane glorie van het oude Shell Sportpark. Beetje triest om dat mooie gebouw er zo troosteloos bij te zien staan. Het zwembad begroeid en de voetbalvelden zijn nu knollenvelden. Ook even een rondje Ambacht, waar Léon en ik zijn opgegroeid. Daar is niet veel veranderd, alleen jammer dat de straten en middenpaden zo vol staan met auto’s. We hebben weer even de Vlaardingse lucht opgesnoven en teveel boterletter, marsepein en pepernoten gegeten. We hebben toch net teveel pakken koffie gekocht om mee naar huis te nemen. De koffer wordt te zwaar. Voordat we richting Schiphol gaan dump ik stiekem een plastic tas vol koffie in de tuin bij m’n zoon. Ik wil niet dat de kleinkinderen mij zien want dan moeten we wéér afscheid nemen en één keer is al heftig genoeg. Dus m’n capuchon op en in ninja sluiphouding door de straat, door de bosjes en de plastic zak gedumpt. Ik hoop niet dat ze me zoeken via de Buurt WhatsApp. Op naar Schiphol, 2 uur over gedaan, het regent en het is koud. Thuis in de USA is het Indian Summer. Nog even zonder jas naar buiten onder een strakke blauwe lucht. In Philadelphia merken we gelijk weer dat in Nederland alles toch stukken beter aangegeven staat op de borden. We kunnen de uitgang van het gigantische parkeerterrein van het vliegveld niet vinden. Na wat rondjes rijden zien we eindelijk een groot bord “exit” maar dat is zo oud en vervaagd dat je het nauwelijks kan lezen. Bij de uitgang ook geen borden met een uitleg waar noord, oost, zuid of west is. Dan maar even de tomtom gebruiken. Als we konden kiezen tussen kuilen en hobbels in de weg of een file, dan kiezen we toch voor de kuilen en hobbels. We zijn in een mum van tijd thuis. Alles bij elkaar, van deur tot deur zijn we toch zo’n 16 uur onderweg geweest. Met uitzondering van de file naar Schiphol ging alles soepel en op tijd.  Ook weer heerlijk om thuis te zijn. De hond gaat uit haar dak als we thuis komen. Een kwartier later ligt ze tevreden te slapen aan m’n voeten, alsof we niet weg geweest zijn. Weer een kwartier later komen de katten eens kijken met een blik van “oh zijn jullie er weer” en eisen een paar aaien op en gaan naar buiten. Nu nog een paar dagen ’s morgens om 5 uur klaar wakker zijn en om 8 uur ’s avonds in slaap vallen voor de t.v. Deze aflevering van Vlaardingers In Den Vreemde is ook op papier gezet om 5 uur ’s morgens. Maar dat was het tripje wel weer waard. Zodra het straks licht wordt een flinke wandeling met Douwe en alle pepernoten, bitterballen en saucijzenbroodjes eraf lopen. Nu maar weer aan de Amerikanen uitleggen wie Sinterklaas is en waarom Zwarte Pieten. Dan moet ik er ook altijd even bij vertellen dat hun Santa Claus is geïntroduceerd door de Dutch, omdat de Dutch niet zonder Sinterklaas en hun Pieten kunnen. Ieder geval mijn favoriet en ik ben blij dat ik weer een keer bij hem op schoot mocht.