VIDV: Voorspoed-muntje
- Wilma Hollander
- 29-01-2017
- Nieuws
Ons nieuwe jaar begon heel onverwachts met een spontaan etentje met twee Vlaardingers die we tot op dat moment nog nooit ontmoet hadden. Ja, je vindt ze dus echt overal, die Vlaardingers! Zelfs in een winters, koud en druilerig Pilion. Wat ik altijd zo verbazingwekkend vind aan ontmoetingen met oud-stadsgenoten, is dat je zo makkelijk met elkaar communiceert. Die heerlijke Vlaardingse tongval, die directe wijze van uitdrukken... het is zo heerlijk vertrouwd.. Alsof je dat ene oude versleten joggingpak aantrekt dat eigenlijk niet meer om aan te zien is, maar nog steeds veel te lekker zit om weg te gooien. Zoiets.
Hoe gezellig het was bleek wel uit het feit dat we om twee uur in het restaurant hadden afgesproken om een hapje te eten en er om zeven uur nog zaten. Er was ook zoveel om over te praten, zeker toen bleek dat 'O, ben jij familie van hém? Echt? Goh, wat leuk, ik heb nog met zijn broer geknikkerd...' Nou ja, zo ongeveer. Typisch Vlaarings, die vraag 'Van wie ben jij er eentje?' om dan vervolgens net zo lang te zoeken tot je een gemeenschappelijke vriend hebt gevonden. En dan is het ook meteen goed, hè? Dan kunnen we overgaan tot de orde van dag, in ons geval: lekker eten. Met uiteraard een paar tsipourootjes erbij. Oké, wel meer dan een paar, ik geef het toe, maar goed, het was dan ook de eerste dag van het nieuwe jaar. Oud en nieuw in Pilion is echt heel saai, met hooguit drie knalletjes en niemand, echt niemand om twaalf uur op straat, dus we hadden wel een klein feestje verdiend om het nieuwe jaar op gepaste wijze in te luiden.
Het was ook meteen het laatste feestje van de maand, want nog geen week later werd heel Pilion bedolven onder een dikke laag sneeuw en lag het hele leven hier stil. Letterlijk. Drie dagen zelfs geen kip op straat, die keken wel uit. Die zaten op een kluitje in hun hok te bibberen van de kou. Dus toen die sneeuw - in ieder geval hier aan de kust - na drie dagen weg was en het zonnetje weer scheen, haalden we opgelucht adem. Maar niet voor lang, want vervolgens kwam er een nieuwe sneeuwgolf over ons heen. Pff, zoveel sneeuw aan de kust hadden we sinds onze eerste winter hier niet meer gezien. En aangezien niets hier is ingesteld op een strenge winter, betekent dat dus dat het leven echt volledig stilstaat. Scholen en winkels sluiten, bussen rijden niet meer, afspraken worden afgezegd of uitgesteld, en zeker in de dorpen duurt het wel even voor de wegen weer begaanbaar zijn. Iedereen blijft thuis, wachten tot het weer overgaat.
En dat deed het ook, hoewel de sneeuw opgevolgd werd door een lange regenperiode. Sinds een paar dagen schijnt het zonnetje gelukkig weer, maar de voorspellingen zeggen dat we volgende week weer een langdurige regenperiode krijgen. Ondanks dat zal het zonnetje in mijn hart vast nog wel een poosje door blijven schijnen. Een paar dagen geleden kreeg ik namelijk op schrijfgebied een bericht dat mij juichend en zingend een aantal rondedansjes door de kamer deed maken. Het gevolg was dat de kat geschrokken in de gordijnen klom en de hond in haar enthousiasme om de kat achterna te gaan de tafel bijna omver liep, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik kan er op dit moment niet veel over zeggen, behalve dat het een bericht was dat in ons vakgebied ook wel 'The Call' wordt genoemd: het telefoontje of mailtje waar iedere schrijfster van droomt, maar wat slechts voor weinigen is weggelegd. Dus u begrijpt nu wel waarom ik ondanks die voorspelde regen de komende tijd als een stralend zonnetje door het leven ga.
Maar aangezien mijn leven toch wel uit meer bestaat dan alleen schrijven, ga ik morgen als de weersomstandigheden het toelaten, meehelpen om de traditionele nieuwjaarstaart aan te snijden - lees: op te eten - bij de International Women's Group in Volos, waar ik al jaren lid van ben. Het zijn altijd gezellige avondjes, iets waar de lekkere hapjes zeker aan meehelpen, want dankzij het kook- en bakenthousiasme van een aantal dames is de tafel altijd goed gevuld. Morgen staat er op die tafel dus ook de grote Vasilopita, waarin een munt zit verstopt. Voor wie het van oorsprong kerkelijke gebruik niet kent: de Vasolopita is een grote platte ronde of vierkante koek, gemaakt van cake of tsoureki (een soort briochedeeg). De bovenkant van de taart is bedekt met poedersuiker en/of amandelen met het jaartal van het komende jaar. Dat jaartal is gemaakt met amandelen (als de taart bedekt is met poedersuiker) of van chocolade. Als de taart aangesneden is, krijgt iedere aanwezige een stukje ervan, waarbij drie stukken achtergehouden worden: voor Christus, voor moeder Gods en Het Huis. Degene die de munt in zijn stuk taart vindt, mag rekenen op een heel voorspoedig jaar. En dat stukje taart willen we natuurlijk allemaal.
Hoewel... ik denk dat ik de taart morgen maar oversla. Dat felbegeerde voorspoed-muntje heb ik eigenlijk deze week al op mijn bordje gekregen ;-)
Wilma Hollander
.jpg)
