VIDV: Vreemde lui, die Hollanders

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Cora Vlug (Verenigde Staten) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

Griekenland scoort hoog op het lijstje favoriete vakantiebestemmingen van de Nederlanders. Ik kan me dat helemaal voorstellen. Het is nu eenmaal een heerlijk land; gastvrij, zonnig, dunbevolkt, met een mooie natuur, een interessante cultuur en wat eten betreft zit je er ook goed. Het Mediterrane dieet met alle gezonde oliën en vetzuren hebben ze hier uitgevonden. Of anders gezegd, het wordt hier gewoon al eeuwenlang dagelijks op tafel gezet. 

Als je eenmaal gegrepen bent door het Griekse virus, laat het je niet gauw los. Eigenlijk wil je het liefst meteen weer terug, maar dat is in de meeste gevallen niet mogelijk. Geen wonder dus dat veel fervente Griekenlandgangers zich thuis in het natte Nederland graag omringen met wat zuidelijke vrolijkheid. We kennen het allemaal, die 'gewone' vakantiesouvenirs: een mooie kalender met pittoreske haventjes en kleurrijke bootjes, een schilderijtje van je favoriete baai, een handgeweven kleed voor aan de muur, desnoods een amulet tegen het boze oog als magneet op de koelkastdeur. Maar als het virus echt loeihard toeslaat, dan wil je meer. Dan worden woonkamers geschilderd in helderblauw en wit, muren versierd met prachtige trompe-l'oeil schilderingen, geraniums gepoot in meegebrachte fetablikken en kleine olijfboompjes zorgvuldig opgekweekt om het Hollandse terras een Griekse uitstraling te geven. Het resultaat is vaak onvoorstelbaar mooi. Dat weet ik, omdat ik een regelmatige bezoekster ben van Griekenlandpagina's op Facebook. Zo mooi zelfs, dat ik vaak  uitroep: wauw, het is gewoon Griekser dan Grieks! 

Ik vind het leuk om te zien met hoeveel liefde en creativiteit mensen proberen om het Griekse vakantiegevoel vast te houden. Het lijkt een heel klein beetje op mijn eigen wens om onze tuin een Engelse cottage-uitstraling te geven. Nu is dat niet zo heel erg moeilijk, want hoewel onze woning in alle opzichten absoluut Grieks is - tot aan het met-beleid-doortrekken-van-de-wc-om-erger-te-voorkomen toe - heeft het zeker het romantische kneuterige van de schattige Engelse cottages op de ronde toffeedozen die je met kerstmis overal kunt kopen. Kenmerken van een cottagetuin zijn veel bloemen, slingerende paadjes, fruitbomen en een ongedwongen mengeling van moes- en siertuinplanten. Na vier jaar is de tuin inderdaad uitgegroeid tot iets wat daar aardig op lijkt. We hebben zelfs de twee al aanwezige coniferen dusdanig gesnoeid dat ze inmiddels een echte toegangspoort naar het grote terras vormen. 

Mijn Griekse dorpsgenoten zeggen dat we een mooie tuin hebben, hoewel ze het wel een beetje vreemd vinden dat we de planten zomaar in de grond zetten. Het prototype van een Griekse tuin is namelijk de boel grotendeels betegelen met hier en daar een klein sierbordertje voor de eenjarigen, en verder de boel opleuken met heel veel planten in terracotta potten of – goedkoper – in de al eerder genoemde rood of wit geverfde feta- en olijfolieblikken. De andere mogelijkheid is alle aanwezige stroken grond gebruiken om er iets eetbaars in te planten. Een rommelige mix zoals wij die hebben gecreëerd, vinden ze heel apart. Grappig is ook dat wanneer ik een 'tuinrondleiding' doe met Griekse bezoekers, zij vooral geïnteresseerd zijn in de groente-, kruiden- en fruithoekjes, terwijl onze niet-Griekse bezoekers meer oh-en en ah-en bij de vele kleurige bloemen en struiken. 

Ondanks onze neiging naar 'het Engelse' ontbreekt ook het Nederlandse accent niet in onze Griekse cottagetuin. Jammer genoeg voelen de tulpenbollen die wij zo af en toe als presentje krijgen zich op de een of andere manier niet echt lekker bij ons. Ze hebben het helaas nooit tot volle wasdom gebracht. Gelukkig hebben we daar vorig jaar bij de Jumbo in Volos een goed alternatief voor gevonden. In combinatie met het door manlief in vrolijk roodwitblauw geverfde zeil van de huisbel is het nu voor een ieder meer dan duidelijk wie er in dat schattige witte huisje wonen. Inderdaad, die ietwat vreemde Hollanders ;-)