VIDV: Waarom?

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Cora Vlug (Verenigde Staten) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

'Daarom hebben wij die handen en die armen om als het koud wordt rond het hart elkaar te warmen.' Deze tekst van Toon Hermans staat op een tegeltje dat naast mijn bed hangt. Een tekst waar ik de laatste dagen regelmatig aan denk. Koud is het nu om het hart van heel veel mensen. Mensen wier leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Elkaar warmen is het enige wat we kunnen doen: met handen en armen en woorden, hulpeloos, machteloos, verbijsterd om dat wat er op een mooie zomerse dag zomaar ineens gebeurde. 

Op het moment dat ik dit schrijf, is er over 'de schuldige' nog niets bekend. Speculaties zijn er wel, meer dan genoeg. Een passagierstoestel dat uit elkaar spat in een oorlogsgebied dat tot een paar dagen geleden 'ver van ons bed' was, kan heel gemakkelijk de katalysator van een groot internationaal conflict worden. Is het daarom dat de nieuwszenders het in eerste instantie alleen maar hadden over de vraag door wie het toestel neergehaald was? Rusland-deskundigen werden er onmiddellijk bijgehaald om ons uit te leggen wie welke raketten hadden en hoe hoog die dingen konden schieten. Niemand had het over de 298 mensen die in dat neergeschoten toestel zaten. Mensen die een paar uur eerder afscheid hadden genomen van hun familie, van vrienden, van bekenden. Pas nadat de Amerikaanse vliegtuigmaatschappij Boeing een verklaring uit liet gaan waarin zij hun medeleven aan de nabestaanden betuigden, leek het ineens tot iedereen door te dringen: verrek ja, er zaten ménsen in dat toestel! 

1977: min of meer toevallig sta ik in het bemanningscentrum op Schiphol als het nieuws van de ramp met de KL4805 uit de radio kraakt. Iedereen blijft abrupt staan, laat alles uit zijn handen vallen. Ik ben er van heel dichtbij getuige van als familieleden van vliegend personeel in paniek naar binnen stormen met maar één vraag op de lippen: 'Wie zaten er in dat toestel? Was het mijn dochter? Mijn zoon? Mijn vader?' Ik zie de in haast opgeroepen bemanning die nog geen uur later het Rijksluchtvaart-onderzoeksteam naar Tenerife zal brengen: met half dichtgeknoopte blouses, verwarde haren, en gezichten waarop slechts verbijstering te zien is. Later word ik door een captain-op-één-pantoffel naar huis gebracht. De man had ontspannen voor de televisie gezeten toen hij het nieuws hoorde, en was onmiddellijk in zijn auto gesprongen om met eigen ogen in het bemanningenboek te kijken welke collega's er in het verongelukte toestel zaten. Zijn andere pantoffel ligt nog thuis, bij de stoel voor de televisie... 

Honderddrieënzeventig Nederlanders, misschien zelfs meer, zijn er bij de ramp met de MH17 omgekomen. Op facebook zie ik de eerste berichtjes uit mijn kennissenkring voorbijkomen: 'een gezin uit het dorp verderop, de vriend van mijn broer, de zus van een collega...' Ik weet bijna zeker dat er ook in mijn geboortestad op dit moment mensen zullen zijn die verbijsterd en misschien nog steeds op één pantoffel rondlopen. Ik wens hun en al die anderen die rechtstreeks betrokken zijn bij deze afschuwelijke ramp heel veel sterkte en kracht om hun verlies te verwerken. 

Ook rond mijn hart is het koud, vanwege het vele leed dat ik via alle kanalen te horen en te zien krijg. Daarom heb ik vandaag de profiel- en omslagfoto's op mijn facebookpagina aangepast. Een klein gebaar van respect naar de nabestaanden, maar ook een manier om elkaar te warmen ­- op momenten dat je armen niet ver genoeg reiken om de afstand te overbruggen...