VIDV: Zee, zand en kalkoen
- Cora Vlug
- 18-12-2016
- Nieuws
De hond vertrouwt het voor geen cent. Ze ligt onderaan de trap met haar kop op de grond en haar ouwe trouwe ogen volgen ons met een treurige blik. Een auto met de klep open en een koffer in de gang betekent voor Douwe alleen thuis blijven met een oppas. Ze is dus helemaal niet blij. Totdat ik tegen haar zeg ‘ga je mee?’ Ze kijkt me aan met een blik van ‘hoe bedoel je?’ Nog maar een keer ‘ga je mee?’ Een beetje ongelovig staat ze op en gaat kwispelend naar buiten. We hebben maar een klein koffertje gepakt want het is maar voor één nachtje, dus genoeg ruimte voor haar achterin. We gaan naar Cape May. Het Zuidelijke puntje van New Jersey. Waar de Delaware rivier de Atlantische Oceaan ontmoet. Een van Amerika’s oudste vakantieoorden. En natuurlijk hebben wij Nederlanders hier weer onze neus ingestoken. De stad is vernoemd naar de Nederlandse kapitein Cornelis Jacobsen Mey, in 1620. Cornelis was op ontdekkingsreis en heeft dit gebied in kaart gebracht tussen 1611 en 1614. In de achttiende eeuw werd Cape May populair als vakantieoord voor de rijken uit Philadelphia. In 1878 heeft een vijf dagen lange brand grotendeels alle Victoriaanse huizen verwoest. Cape May is weer opnieuw opgebouwd en is nu beroemd om de meest mooie Victoriaanse huizen. Menig President heeft hier zijn vakantie doorgebracht of belangrijke transacties bezegeld. Dat gebeurde dan in Congress Hall. Een schitterend hotel aan het strand. Wanneer je er binnen stapt waan je je meteen minstens een eeuw terug in de tijd.
We moeten drie uur rijden. Douwe begint na een uurtje te geloven dat ze echt mee mag en doet een dutje. Alleen bij Philadelphia is even een file, maar verder is het rustig op de weg. We hadden meer drukte op de wegen verwacht want het is Thanksgiving. Iedereen is onderweg naar familie voor de traditionele gevulde kalkoen. We vinden ons logeeradres en onze zoon, z’n vriendin Colleen en de twee honden staan ons al op te wachten. We hadden afgesproken om eerst een wandeling te maken over het strand, zodat de honden in alle vrijheid kennis konden maken met elkaar en er geen territoriale gevechten zouden uitbreken in huis. Het huis is van de ouders van Colleen en we mogen zo lang blijven als we willen. We lopen de straat uit en een minuut later zijn we op het strand.
Douwe is nu echt ervan overtuigd dat ze mee mag en gaat op haar ouwe dag helemaal uit haar dak. Neemt een duik in de zee en rolt in het zand om vervolgens een sprintje te trekken. Het strand brengt dolle gedragingen van honden met zich mee. De open vlakte en vrijheid maakt iets in hen los, waardoor ze gewoon moeten rennen en gek doen. Schitterend om te zien. Ze is ook meteen vriendjes met de andere twee honden. Moe maar voldaan lopen we terug naar huis. De geur van kalkoen in de oven komt je al tegemoet. Een gezellige keuken en de tafel al vol met eten. We worden hartelijk verwelkomd en ‘doe alsof je thuis bent’ wordt ons gezegd. Colleen haar zus is getrouwd met een kok en hij is al dagen bezig met de voorbereidingen van Thanksgiving diner. Het is niet alleen Henrik z’n vak, maar ook z’n passie en dat kan je zien en ruiken. Henrik is opgegroeid in Finland en is in 2009 naar Amerika gekomen om z’n grote liefde te trouwen. Hij maakt dan wel het traditionele Thanksgiving diner, maar er zijn wat Scandinavische lekkernijen ingeslopen. Heerlijk. De avond wordt afgesloten met een glas en een goed gesprek. Moe maar voldaan vertrekken we naar onze slaapkamer.
De volgende morgen word ik om zes uur wakker. Muisstil mezelf aangekleed, ongewassen, m’n jas aan en samen met Douwe het huis uit geslopen. De zon komt net op. Twee schimmen staan in de verte te vissen in het ochtendgloren. Prachtige lucht, verder niemand te bekennen. Alleen m’n hond en ik. Ik weet niet wie er meer geniet, Douwe of ik. Tegen de tijd dat iedereen is uitgeslapen, komen we weer thuis. Henrik heeft al het ontbijt op tafel staan en de koffie is bruin.’s Middags slenteren we door het stadje. Leuke kleine winkeltjes, geen auto’s, gezellige kerstdrukte en inderdaad schitterende Victoriaanse statige huizen. Er gaat een paard en wagen voorbij met een verliefd stelletje. De kerstbelletjes rinkelen vrolijk op de maat van de paardenhoeven op de straat. Douwe krijgt heel veel aandacht van voorbijgangers. Van een glimlach tot een ‘aaggh what a sweetheart’ tot een aai over haar bolletje of een dikke knuffel. Als ik aan iedereen een dollar had gevraagd om haar aan te raken dan had ik een leuk zakcentje gehad voor een kerstcadeau. In de tuin van het Congress Hall Hotel is een kerstmarkt en een treintje voor de kinderen. Ik kijk ook even in de hal van dit majestueuze hotel en inderdaad ga je meteen terug in de tijd. Schitterende imposante kerstdecoraties. Zal wel wat kosten om hier een nachtje te slapen. Dan is het weer tijd om op huis aan te gaan. Na een ‘dikke dankjewel en we komen nog een keer terug’ stappen we in de auto. Douwe valt meteen in slaap en wordt pas wakker als we thuis zijn.
Zodra Thanksgiving voorbij is en het weer het toelaat is iedereen buiten om de kerstverlichting aan te brengen. Mooie decoraties, maar ook vreselijk overdreven kleurrijke spektakels in de tuinen en aan de gevels. Het traditionele aansteken van de lichtjes in de kerstboom in ons dorp was weer een schitterend schouwspel. Santa Claus en Misses Claus kwamen met veel muziek en kabaal op de ouderwetse brandweerwagen aan op het plein, om samen met de bevolking af te tellen van 10 naar 0 voor de ontsteking van de verlichting in de kersboom. Ik mis nog steeds de intocht van Sinterklaas in de Haven van Vlaardingen, maar dit is toch ook heel mooi om te zien en ik voel me thuis.
Als je een idee wilt krijgen hoe het eraan toe gaat in Doylestown op deze avond, dat kan HIER!
Een paar dagen later kom ik de Coca Cola Santa tegen. De gigantisch grote rode vrachtauto staat geparkeerd voor de supermarkt. Het is de Coca Cola truck die je ziet in de kerstreclame op tv, inclusief het portret van Santa en de verlichting rondom de truck. Speciaal verzoekje gedaan voor de bijgaande foto. Ik geloof dat de brave man liever had dat ik op z’n schoot plaats had genomen, want hij bleef breeduit zitten en ik moest mezelf op de bank proppen. Maar niets is teveel voor de lezers van Vlaardingers In Den Vreemde. Allemaal fijne kerstdagen en een teVREDEn 2017 vanuit een koud, maar nog niet wit Pennsylvania USA.
.jpg)
