VL-ID-VR: Het moment van Messi

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Bart van Zessen (Argentinië). 

Het mooie van voetbal is dat het je onvergetelijke momenten kan bezorgen, zo mijmerde ik wat terwijl ik terugliep door het dorp na net weer eens een lekker potje gespeeld te hebben. Van die momenten die een ieder zich jaren, decenia, later nog zal herinneren en waar eindeloos over wordt nagepraat.

Natuurlijk: het WK staat voor de deur en alle praatjes gaan ook hier de laatste tijd over voetbal. ‘Kom je uit Nederland? En hoe denk je dat ze het in Brazilië gaan doen?’, wordt er gevraagd. Of: ‘Dat wordt niks want ze zitten in een te zware groep met Spanje én Chili’ en dan doe ik mijn verhaal over hoe de hoop weer wat is gerezen door het nieuwe systeem van Van Gaal.

De Argentijnen zelf zijn, zeker voor hun doen, ook buitengewoon behoudend. De kater waarop Duitsland hen tijdens het vorig wereldkampioenschap trakteerde, net toen de verwachtingen na een goede start waren toegenomen, staat hen nog fris voor de geest. ‘Een rotmoment om lering uit te trekken’, zo citeerde gisteren een dagblad Barcelona back Mascherano.

In dezelfde krant liet Maxi Rodriguez, optekenen dat we niet moeten denken dat Messi het allemaal alleen kan, ‘we moeten als team presteren, willen we resultaat boeken’, aldus de vleugelverdediger. Want als er iets is waar alle Argentijnen naar uitkijken dan is het wel dat ‘Leo’ ook eindelijk eens een keer voor zijn land schittert. ‘Aan hem hebben ze alleen in Barcelona wat’, luidt de veel gehoorde en wat bittere kritiek. Dus zou het nu eindelijk eens het moment van Messi moeten worden...

Opvallend is hoe vers menigeen het Oranje van de jaren ’70 nog in het geheugen heeft. Dat was ‘La Naranja Mecánica’, herinneren ze zich en dan gaat het al snel over Van de Kerkhof en Rensenbrink en of Argentinië de finale van 1978 in eigen land ten tijde van de militaire dictatuur wel of niet fair won. ‘Dat was niet helemaal sjofel’, stelt de één. ‘Maar als de bal eenmaal rolt dan hebben ook de generaals geen invloed meer’, beweert de ander.

Mijn voetbalgeheugen werd geactiveerd tijdens de finale van het EK van ’88. Het was, denk ik, de eerste wedstrijd die ik in zijn geheel op tv zag en ik herinner me nog goed hoe er bij iedere goal een luid gejuich uit het Hargapark opsteeg, goed te horen vanuit de flat in Schiedam waar mijn opa en oma woonden. Daarna waren er de euforische feestvierders die al vlaggenwapperend en zingend over de Kethelweg richting het centrum van Vlaardingen trokken.

Maar nog onvergetelijker waren de momenten die ik daarna beleefde tijdens de potjes die ik zelf ging spelen op het zanderige terreintje naast het pakhuis van Bas de Vos. Tijdens het spelletje ‘twee keer aanraken’ op hét veldje achter buurthuis Babberspolder. Tijdens het jaarlijkse vier tegen vier toernooi van VFC en in het jaar waarin ik met B1 van HVO kampioen werd.

En of Oranje nu wel of niet, met of zonder nieuw systeem, een onvergetelijk WK zal spelen, en of het nu wel of niet het langverwachte en zo gewenste moment van een weergaloze en ontketende Messi wordt, ik zal straks hoe dan ook nog lang terugdenken aan de potjes die ik hier in Argentinië nu weer op het kale veldje langs de provinciale weg speel.

fotografie: Carolina Linares