VL-ID-VR: Zomaar een zondagmiddag

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

‘Hoe is het nu echt in Griekenland?’ was de vraag die mij tijdens mijn schrijverstour door Nederland vorig jaar het meest werd gesteld. Het klinkt u misschien vreemd in de oren, maar ik heb nog nooit zoveel over de crisis gepraat als gedurende die drie weken. In Griekenland beléven we die crisis namelijk al vele jaren, een situatie die echt niet verandert door er dagelijks over te discussiëren. Tevreden zijn met bijna niets is een kunst die mijn Griekse landgenoten inmiddels zeer goed beheersen. Natuurlijk kun je heel hard jammeren om dat wat je kwijt bent geraakt, maar het is beter te proberen zo veel mogelijk te genieten van wat er nog wel is, vinden ze hier. 

Een mooi voorbeeld daarvan zag ik een paar weken geleden, toen ik met twee vriendinnen op zondagmiddag in een taverne het feit vierde dat we elkaar na lange tijd weer terugzagen. De zon stond stralend aan een strakblauwe hemel en het was goed toeven op het terras onder de olijfbomen. Aan de tafel naast ons zat een groep jongens en meisjes van rond de twintig, studenten aan de universiteit van Volos die duidelijk zin hadden in een gezellige middag op het platteland. Uit eten gaan, kost hier niet zo heel veel, zeker niet als je de bijbehorende drankjes beperkt tot water of een karaf huiswijn. Een maaltijd in het gezelschap van goede vrienden is dan ook een van de weinige ‘extraatjes’ die de Grieken zich nog af en toe veroorloven. Zo ook dit groepje. Ze hadden het helemaal naar hun zin, getuige het vele gelach dat onze kant op zweefde. 

En toen, zomaar uit het niets, begon een van de meisjes te zingen. Een prachtig lied boordevol emoties, vertolkt door een stem die bij ons onmiddellijk een brok van ontroering in de keel veroorzaakte. Ademloos luisterden we toe hoe de jongen naast haar de tweede stem inzette, de jongen ertegenover erbij aansloot, gevolgd door het meisje aan het hoofd van de tafel… Toen het lied uit was, werd er meteen een nieuw aangeheven, en nog een, en nog een. Ruim een uur lang werden we getrakteerd op een spontaan luisterconcert van een kwaliteit waarop menig talentenjachtprogramma jaloers kan zijn; ten gehore gebracht door jonge mensen die nu al heel zeker weten dat ze na hun jarenlange studie geen enkele baan zullen vinden. Maar… in plaats van zich zorgen te maken over hun toekomst en er eindeloos met elkaar over door te zagen, kozen deze jongelui er heel duidelijk voor intens te genieten van de dag van vandaag. Van de zon, van een goede maaltijd en vooral van elkaars gezelschap. 

Ik geef ze groot gelijk. Met zeuren over hoe slecht je het hebt, kom je alleen maar in een neerwaartse spiraal terecht. Die zondagmiddag in de taverne werd bevestigd wat ik persoonlijk al heel lang weet: de Grieken zijn bij lange na niet zo dom als de media u willen doen geloven. Zingend en dansend de crisis het hoofd bieden, levert namelijk veel en veel meer positieve energie op dan welke oeverloze discussie dan ook! Dus… mocht de crisis ook bij u harde klappen uitdelen, denkt u dan maar eens terug aan deze studenten. Ze hebben er hier namelijk al heel wat meer jaren ervaring in hoe je als ‘Yannis met de pet’ de machtspelletjes aan de top het beste overleeft ;-)