Column: Josephine Baker

In 1966 werkten wij in een nachtclub in Bern en kregen van Leopold Kremo, een grote Zwitserse theateragent, de aanbieding om in een grote tv-show op te treden in een stel grote tenten van circus Knie die opgebouwd stonden midden in Zürich. Het werd goed betaald en de gage was naar Hollandse maatstaven zelfs aan de hoge kant.  Er waren vier dagen repetitie met het orkest van Riaz Berlijn onder leiding van de legendarische Paul Kühn. Vier dagen repetitie, althans voor Josephine Baker. Voor ons en de presentator Rudi Carrel schoot er aan het slot precies 10 minuten over.

Alle artiesten beschikten over een mooie kleedkamer. Er was zelfs een kantine voor ons allemaal gecreëerd en daar was het elke avond tot in de late uurtjes feest. Ik denk dat de Züricher Zoo (want dat was het goede doel) van het bedrag waarvoor de artiesten en muzikanten gedronken en gegeten hebben minimaal de wintertuin had kunnen renoveren. Want het was elke avond groot feest. 

De hoofdartiest was niemand minder dan de grote Franse vedette Josephine Baker. En hoewel zij de grootste ster van het programma was, bleek het toch een heel aardige vrouw zonder kapsones. Als zij binnen kwam had zij voor iedereen een praatje en ging het af en toe over haar zeven geadopteerde kinderen. Dus het stond buiten kijf, dat toen ik vertelde dat ik een dochter van vier jaar en broer Aad een zoon van drie jaar had, zij kost wat het kost die kinderen moest zien. Wij beloofden dat wij ze de andere dag mee zouden brengen naar de repetitie alsook onze vrouwen, die de muziekrepetities altijd aan ons over lieten, en ik weer het grootste gedeelte aan broer Aad. Gewoon een kwestie van delegeren was dat. 

De volgende dag de echtgenoten en de kinderen meegenomen en daar stond die vrouw. Zij die toen al ver over de zeventig was en over de liefde kon zingen op een manier waarvan zelfs een neushoorn rooie oortjes kreeg. Er was even  pauze en La Baker kwam naar ons toe. ‘Madame Josephine, ici mon femme.' zei ik in mijn beste Frans en ‘Ici, eh,eh......'

Verrek: hoe zeg je nou mijn dochter in het Frans, dacht ik. Nou, dat hoefde niet eens, want toen mijn dochter madame Baker ontwaarde, die hoewel jong van hart toch haar gezicht zo had kunnen lenen voor een luxaflex reclamespot, gilde mijn dochter opeens: ‘Mamma, een heks!!!' en ze nam gelijk de benen. Terwijl  madame Baker haar nog vriendelijk toeriep: ‘Mon amour, ici.' en ik haar heel pedagogisch naschreeuwde: ‘Hier komen, verdomme!' bleef dochterlief doodleuk achter een stapel stoelen weggekropen zitten. 

Pas na een hoop beloftes van chocolade, cadeautjes enz. durfde zij ‘s avonds madame Baker een handje te geven. Daarna was het ijs snel gebroken en de dagen die volgden werden de beide kinderen af en toe doodgeknuffeld door haar. Ook werden de kinderen door haar overladen met Zwitserse chocolade en speelgoed. 

Aan dit voorval denk ik altijd weer, als ik weer zo’n weliswaar heel enthousiaste moeder in mijn kleedkamer krijg waarvan het kind panisch wordt, alles bij elkaar gilt en het ook vertikt om met mij op de foto te gaan. Tja, zo’n kind schrikt zich natuurlijk rot. Op de televisie ben ik maar tien centimeter groot en nu ziet het die leuke clown in vol ornaat. 

Ik zeg dan ook steeds: ‘Mevrouw, na afloop van de voorstelling ben ik altijd in de hal van de zaal of het theater. Daar kunnen alle kinderen met mij op de foto, dus laat het kind eerst maar even aan mij wennen.’ En dan gaat het altijd goed, want ook mijn website staat vol foto’s met kleine fans. Maar oh, wat had ik er toch graag eentje bij gezet van Josephine Baker, die met onze kinderen op haar schoot elke dag Franse kinderliedjes zong in onze kleedkamer.