Column: R.I.P. Ramon

Donderdag overleed Ramon de Rond. Bij Ramon werd in 2003 kanker in de dikke darm geconstateerd. Ramon heeft twaalf jaar gevochten tegen deze slopende ziekte. November 2014 besloot Ramon te stoppen met de chemokuren, omdat de tumoren, die inmiddels in beide longen zaten, doorgroeiden tijdens de behandeling. Op 22 november kreeg hij namens zijn vrienden een geweldige afscheidswedstrijd aangeboden tegen Sparta Legends.

Graag sta ik mijn column af aan de mooie woorden van zijn grote vriend Marco Sas!

Ramon en afscheid. Bestaat dat? Ja dat bestaat helaas, maar alleen in het echte leven. In onze herinnering zal hij nooit vergeten worden en altijd blijven bestaan. Afgelopen maandag hebben we elkaar gelukkig nog gezien en gesproken. We hebben toen wat zitten kletsen over zijn fysieke gesteldheid maar dat werd al snel afgewimpeld en toen werd er natuurlijk over dat andere gepraat, ja voetbal. We hebben het weer gehad over die wedstrijd op 22 november 2014, zijn afscheidswedstrijd, die wedstrijd die voor hem zo belangrijk was. Twee keer per week in de voorbereiding naar die wedstrijd toe, zes weken lang, spraken we elkaar bij hem thuis, over de telefoon of in de kroeg. Hij wilde een hoop weten maar ik kon ook weer niet alles verklappen dus het was een soort spelletje maar wel een heel leuk spelletje.

Het laatste gesprek voor die wedstrijd, kwam hij met een vraag. ,,Mar hoe verloopt die wedstrijd en hoe is de indeling want ik heb een verzoek. Ik wil graag dat jij met mij met de Vrienden van Ramon start en dat we tweede helft samen met Sparta Legends spelen.'' ,,Prima pik'', zei ik, ,,dan doen we dat want het is jouw afscheidswedstrijd.'' De meeste weten het, of hebben het wel gelezen, dat het een unieke avond is geworden. Zijn avond zoals hij het wilde en het is ook inderdaad zijn laatste wedstrijd geworden daarna geen seconde meer op een veld. De timing was perfect, hij wist dat, dat kan niet anders.

Piet de Kant belde mij zojuist op en zei ,,Hey Mar, die jongen was zo puur en echt.'' Piet, oud Sparta speler, kent Ramon alleen maar van die wedstrijd. ,,En weet je wat ik mooi vond... na de wedstrijd in de bestuurskamer dat Ramon zei: 'jeetje man ik heb samen met David Loggie in de spits gespeeld bij de Sparta Legends'.'' Ramon was ineens heel klein en genoot! Ramon en voetbal waren onafscheidelijk, maar ook de andere dingen in het leven. Vanochtend reed ik met een muziekje op naar mijn werk en de tekst van dat nummer was Ramon ten voeten uit.

Hoe diep je gaat
heeft met denken niets te maken
hoogstens met een wil
En het voelt alsof ik weet
waar ik heenga
en het leid me in het donker
en het spot met mijn verstand
dus hier sta ik
met een uitgestoken hand!

Die hand heeft hij inderdaad aan iedereen gegeven en iedereen mist Ramon nu! Ramon maatje RIP! Familie, vrienden en de voetbalwereld: heel veel sterkte!

Groet, Marco Sas 

...en ineens is niets meer belangrijk en komt de betrekkelijkheid van alles weer boven drijven.

Proost Ramon!