Hun langste wandeling: een leven samen!

Fotografie: Ada Onderdelinden

VLAARDINGEN - Veertig jaar in dezelfde straat in Vlaardingen wonen, da’s heel lang. En dan ook nog eens al die tijd samen gelukkig zijn, meer nog: dit jaar vieren ze alweer hun zesenzestigjarig huwelijksjubileum. Een bijzonder verhaal en onze collega Ada Onderdelinden bracht deze week een bezoek aan het echtpaar Struys, en luisterde naar het verhaal van hun leven samen. Hieronder leest u er alles over.

Op 6 februari 1986 draaiden ze voor het eerst de sleutel om van hun nieuwe huis in de Jacob van Dijkstraat. De geur van vers hout en verf hing nog in de lucht, want ze waren de eerste bewoners: Mar en Gerda Struys. Knus tussen hen in op de bank in hun gezellige woonkamer, nemen zij me mee in hun herinneringen, en dat zijn er veel, heel veel.

Gerda heeft tjjdens de oorlog een tijd in Ochten bij een gastgezin gewoond. ,,Wat een lieve mensen waren dat. Nog steeds kijk ik vol liefde terug op deze tijd.'' Er wordt een oude zwart-wit foto getoond, die nog altijd op de kast staat.

Met twinkelende ogen vertelt Mar over zijn diensttijd bij de marine: ,,Ik had nog nooit een blaasinstrument bespeeld, maar ging daar bij de Matrozenkapel. Ik vond blazen heel leuk en stapje voor stapje ging het steeds beter. Ik startte als amateurtje en tegen de tijd dat ik afzwaaide en bij Sursum Corda ging spelen, speelde ik professioneel keizerbas!''

Mar werkte voor zijn diensttijd bij Patrimonium woningen als timmerman, maar bij terugkomst was er geen plek meer voor de timmerman. Gelukkig had hij in dienst leren schilderen en zo kon hij als schilder komen werken. Op een dag was hij op de Markgraaflaan aan het schilderen en zag een leuk meisje langslopen: Gerda. Gerda zag die leuke schilder ook, en een tijdje erna ontmoetten ze elkaar op het Vlaardingse Hoofd – DE plek waar de jeugd in die tijd contacten legde.

Op 6 juli 1960 beloofden zij elkaar trouw in voor- en tegenspoed, en na goed oefenen (woorden van Mar) werd Gerda zwanger. Vol trots vertellen ze over hun drie kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. ,,Ja, de Struysen zijn goed vermenigvuldigd!''

Mar bleef naast zijn werk actief in de muziek en Gerda genoot van zwemmen, gymnastiek en werd EHBO-er. Ook de filatelie speelde een grote rol in beider leven. Verveling komt niet voor in hun woordenboek.

Helaas waren ook bij dit mooie paar ook diverse donkere wolken: op de dag dat zij de sleutel voor de Jacob van Dijkstraat ontvingen, kwam er ook een vervelend bericht. Gerda werd gediagnostiseerd met kanker. Later kregen zowel Gerda als Mar zware operaties en ziekten, maar dank zij hun optimistische aard en geweldige conditie kwamen ze er telkens weer bovenop.

Die conditie kregen ze niet met behulp van dure sportscholen, maar door veel langeafstandswandelingen. Soms uitgezette wandelingen maar vaak ook werd thuis de wandeling met etappes van zo’n 25 kilometer per dag een jaar van tevoren op kaart ingetekend, de hotels werden besproken en betaald en zonder hulp van Google Maps wandelden ze kilometers door de natuur.

De jaren gingen voorbij. Het huis vulde zich met herinneringen: verjaardagen, kopjes koffie aan de keukentafel, natgeregende jassen na een wandeling, muziek in de avond. Nu zijn ze beiden ver in de 80. Nog steeds wonen ze in datzelfde huis — als eerste bewoners sinds 6 februari 1986. De buurt veranderde, huizen werden verbouwd, buren kwamen en gingen. Maar zij bleven.

Elke dag trekken ze samen hun jas aan. Een wandeling hoort erbij, weer of geen weer. Samen lopen ze door de straten die ze al bijna zestig jaar kennen. Daarna naar de stad, naar hun vaste plekje, voor 'een bakkie'. Ze zitten daar tegenover elkaar, kopje tussen hun handen, kijken naar de mensen die voorbijgaan.

Ik stel me zo voor, dat hij soms zegt: ,,We hebben het toch maar mooi gedaan.'' Dan knikt zij. ,,Gewoon samen blijven lopen.'' En zo is het. Geen grootse woorden, geen opsmuk. Gewoon twee mensen van 86 en 89 jaar, die al een mensenleeftijd samen onderweg zijn — en nog elke dag een stukje verder wandelen.