Mijn Stad

Stadsdichter Look J Boden schreef het volgende gedicht voor Talk Of The Town, de talkshow die gisteren in De Kroepoekfabriek plaatsvond. Het gedicht sluit aan bij de discussie over de toekomst van Vlaardingen.





Mijn stad staat als een huis

in een straat waar de lantarens

niet meer doven. De overkant

is grijs en grauw, geen gras

groeit er in de voegen van het kraakpand

dat haar rook pluimt

door mijn ramen op de haakstand.

 

Tussen de aan lager wal

geraakte dronkaard en de

schipperskinderen in, ligt

het tuinpad van mijn vaders,

met klaprozen als kaders

voor een lang vergeten zin.

 

De gang, die nog de weemoed

van zeelucht in zich draagt,

kiert zijn deuren als

armen om mij heen.

 

Ik meen dat ik geluiden hoor:

van vuile woorden, Duitse herders,

Spaanse dwazen die niet verder

komen dan het fornuis,

het huis dat bruist in lichterlaaie,

stemmen die liefde zaaien,

Willem, Arnold, Gerard,

al die nette mensen die zingen

bij het boeten,

zacht dansende kousenvoeten

in het zomerse gras.

 

Ik wou soms dat het anders was,

dat ik kon reizen, vrijen

met meisjes in vreemde bedden

en wedden dat het lukt

zonder jou, zonder spijt,

zonder wortels, van alles

bevrijd.

 

Maar zonder jouw veiligheid

voel ik me verguisd,

slaat de lust in mij

een ondankbaar gat, dat veel

laat zien, en niets kan beloven.

 

Laat mij maar wonen in mijn stad

die staat als een huis

in een straat waar de lantarens

nooit meer doven.­­­