Rode parels en zwarte pieten

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

Het was helemaal niet de bedoeling dat deze column over zoiets fruitigs als een granaatappel zou gaan. Ik had me voorgenomen om het te hebben over winter, kachels en houtstapels. En misschien héél eventjes over Zwarte Pieten die blijkbaar ineens niet meer zwart mogen zijn. Ik had zelfs al een door een vriendin meegebrachte zak Bolletje-strooigoed opengemaakt om in de juiste stemming te komen. 

Toen ik echter achter het huis een foto wilde maken van onze door manlief netjes opgestapelde houtvoorraad, zag ik ineens een opengebarsten granaatappel aan een overhangende tak hangen. En ik kon niet anders dan in sprakeloze bewondering mijn camera erop richten. Wat maakt de natuur toch ongelooflijk mooie dingen! Aan de buitenkant is absoluut niet te zien dat het binnenste van deze citrusachtige vrucht uit meerdere compartimenten bestaat die allemaal door Moeder Natuur volgestouwd zijn met robijnrode parels. Vrucht der verleiding, zo wordt de granaatappel ook wel genoemd, en er gaan zelfs geruchten dat dit de beruchte appel is waardoor Adam en Eva destijds uit het paradijs verbannen zijn. De oude Egyptenaren kenden hem ook al. Zij dachten dat het sap van de granaatappel een levenselixer was dat onsterfelijk maakte. Hun geliefde farao Toetanchamon kreeg in zijn graftombe een flink aantal granaatappels mee om zijn wedergeboorte te bevorderen. Jawel! En zo'n beroemde eeuwenoude vrucht hangt dus gewoon in mijn achtertuin. 

Natuurlijk heb ik ervan gegeten. Als je op zo'n rood zaadje bijt, gaat het vrij stevige velletje stuk en blijkt er nog een pitje in te zitten. Het pitje is niet lekker, maar het geleiachtige rode omhulsel wel. Dat smaakt wat zoetig en nodigt uit tot het snoepen van nog meer zaadjes. Granaatappels staan echter niet alleen symbool voor verleiding en vruchtbaarheid, maar ook voor de dood – vanwege die bloedrode kleur van het binnenste van de vrucht. Een van de vele Griekse mythen vertelt dat koning Hades zijn grote liefde Persephone, dochter van Zeus en Demeter, voor altijd aan zich heeft gebonden door haar voor haar terugkeer naar het land der levenden zes granaatappelzaden te laten eten. Hierdoor wordt ze gedwongen om ieder halfjaar naar hem terug te komen en zes maanden in de onderwereld door te brengen: één maand voor ieder gegeten vruchtzaadje. En kijk, dan zijn we toch nog aangeland bij mijn oorspronkelijke onderwerp, want als Persephone haar halfjaarlijkse reis naar het dodenrijk begint, sterft uit verdriet om haar vertrek alles wat op het land bloeit en groeit. De natuur gaat in wintermodus, en ontwaakt pas weer als Persephone na zes maanden uit Hades' schaduwrijk opnieuw boven de grond komt, en daarmee de lente met zich meebrengt. 

Ik denk dat Persephone dit jaar wat laat vertrokken is naar haar donkere winterverblijf. De nazomer heeft hier alweer heel wat mooie dagen opgeleverd. Helaas is het weer van tegenwoordig niet meer te voorspellen, waar je ook woont, en daarom hebben we vandaag toch maar een flinke stapel hout laten afleveren. Mocht er ineens een koufront op ons neerdalen, dan zijn we daar in ieder geval op voorbereid. De kachel stookt ons huisje binnen korte tijd heerlijk warm. We hebben zo'n ouderwets loeiende kachel, met een ruitje dat gloeiend heet wordt en een schoorsteenpijp die regelmatig geveegd moet worden. Een kachel om je schoentje naast te zetten en heel hard Sinterklaasliedjes bij te zingen. Dus... als het Sinterklaasfeest volgende week in Nederland afgeschaft wordt – en dat gebeurt, want wie heeft er na al dat gekrakeel nou nog zin om het te vieren – dan weten Sint en Piet in ieder geval waar ze op vijf december wél terechtkunnen. Precies, bij ons :-)