Simone Bos: 'Jozefmavo voelt als thuiskomen'

VLAARDINGEN - ,,Voor mij voelt de Jozefmavo alsof ik thuiskom’’. Aan het woord is Simone Bos, sinds medio april de nieuwe algemeen directeur van de St.-Jozefmavo aan de Willem de Zwijgerlaan. ,,Ik heb eerder in Vlaardingen gewerkt, destijds in 2002 als afdelingsleider op ‘het VOS’. In die tijd gingen er al positieve verhalen rond over de Jozefmavo. Die verhalen heb ik altijd in me meegedragen. Toen de gelegenheid zich voordeed om te solliciteren als algemeen directeur heb ik ook vanuit die positiviteit gereageerd. Vanaf het moment dat ik hier binnenstapte ben ik daarin niet teleurgesteld, integendeel. Deze school past zo bij me, het is alsof ik hier al veel langer werk. Mijn collega’s hier zien en merken het blijkbaar ook aan me; ik krijg van hen eigenlijk hetzelfde te horen.’’

Simone Bos heeft al behoorlijk wat ervaring, ook met scholen voor Mavo-onderwijs. ,,Op scholengemeenschappen lijken Mavoleerlingen er nog weleens ‘bij te hangen’; daar voelen deze leerlingen zich soms minder dan hun schoolgenootjes van de Havo of het VWO.  Op VMBO’s zijn de Mavoleerlingen die de theoretische leerweg volgen anderzijds vaak weer de ‘stuudjes’. Hier op de Jozefmavo kunnen echter al die kinderen die de VMBO theoretische leerweg volgen gewoon zichzelf zijn. Je merkt dat aan de sfeer, de cultuur van de school en de betrokkenheid van al die medewerkers, van leerkracht tot en met de schoonmaakster. Ik hoefde er niet aan te wennen maar dacht bij binnenkomst al: dit is waarom ik naar de Jozefmavo ben gekomen. Ik ben natuurlijk wel gelijk aan de slag gegaan met iedereen te leren kennen. Zo heb ik mezelf ook aan alle klassen, alle leerlingen voorgesteld.’’ Simone Bos lacht: ,,Het kan direct vertrouwd voelen, maar iedereen wil wel weten wie ze voor zich hebben, wie ik ben.’’

Het onderwijs wordt voortdurend geconfronteerd met nieuwe ontwikkelingen en van bovenaf opgelegd beleid. Hoe lastig is het voor leraren om daarmee om te gaan? ,,Het onderwijs krijgt inderdaad van alles om de oren’’, vervolgt Simone Bos. ,,Alsof elke minister in iedere kabinetsperiode zijn of haar eigen ‘statement’  wil maken. Er lijkt bijna een soort wantrouwen aanwezig, van waaruit er steeds maatregelen uitgevaardigd worden. Bedenk dan dat als je iets vraagt, je ook de gelegenheid en middelen moet bieden om dit in de praktijk vorm te geven. De overheid wil zaken met regels borgen, daar waar met de deskundigheid van docenten al zoveel mogelijk is. Investeren in mensen is dan belangrijker dan in nieuwe regels. Hier op de St.-Jozefmavo zie ik veel bereidheid en enthousiasme bij de docenten om meer uit onderwijs en de leerlingen te halen, ook om te experimenteren met nieuwe methoden en middelen. Je moet bij nieuwe ontwikkelingen wel altijd kijken wat er werkt, maar zeker of het beantwoordt aan de doelen van de school en het onderwijs: Use it, or lose it!’’ Vergeet echter niet waar het uiteindelijk om gaat: de ogen van leraren die gaan schitteren als ze het over ‘hun kinderen’ hebben, die betrokkenheid met hun leerlingen en hun vak.

,,Op de St.-Jozefmavo gaan we nu door op de stevige basis die er is. We zijn het eens over de doelen van de school: kwalitatief goed onderwijs geven op een plek waar je met plezier heen gaat en waar je je veilig voelt. Als je zelf goed in je vel zit, dan sta je open voor leren. Daarnaast zijn we de afgelopen periode ook aan het werk gegaan met extra examentrainingen, om nog meer te werken aan goede eindresultaten van de leerlingen. Docenten kwamen er zelfs voor terug tijdens hun vakantie. Dit tekent hoe we hier met elkaar de schouders eronder zetten: niet achterover zitten, navelstaren en leunen op de goede naam van de school. Resultaten behaald in het verleden zijn mooi, maar we richten ons op het verder bouwen aan de toekomst.''