VIDV: Als een toerist in Vlaardingen
- Cora Vlug
- 30-07-2017
- Nieuws
Na een wolkbreuk op het vliegveld, het missen van m'n aansluitende vlucht en een huurauto die er niet is, ben ik dan toch uiteindelijk na zo'n 20 uur reizen in Vlaardingen aangekomen. Ik kan haast niet wachten om de kleinkinderen weer te knuffelen. Ze hebben al gezwaaid naar ieder vliegtuig wat over kwam. M'n grote koffer zit vol met verrassingen voor hen en voor mezelf heb ik wat kleding in m'n handbagage gepropt om 10 dagen door te komen. Altijd weer een feest om die blije snoetjes te zien als ze alles uit de koffer halen. We hebben heel wat op het programma staan de komende 10 dagen. Alle oma-activiteiten moeten weer in die 10 dagen zoveel mogelijk gedaan worden. We hebben er allemaal zin in.
Ik logeer altijd bij m'n zus Kitty wanneer ik zonder "opa" naar Vlaardingen kom. Ze woont in een Fokus woning, waar ze het opperbest naar haar zin heeft. Fokus maakt het mogelijk voor mensen met een fysieke beperking of handicap, in alle vrijheid te kunnen wonen in een aangepaste woning in gewone wijken in de stad. Assistentie voor dagelijkse levensverrichtingen is aanwezig in de wijk, dag en nacht, 24/7. Kitty is rolstoel gebonden. Het verzorgend personeel van Fokus is echt super. Nooit gehaast, altijd tijd voor een praatje en Engelengeduld. Petje af voor het verzorgend personeel van Fokus in Vlaardingen. Dat mag ook weleens gezegd worden, respect voor jullie. Quality time met Kitty is ook heel belangrijk voor me en voor haar. Ze bewaart ook altijd dingen om te doen, speciaal voor mij. Ze heeft (net als ik ;) nog een zus en vier broers die allemaal voor haar klaar staan, maar met sommige dingen wacht ze tot ik er ben. Dit keer wil ze een dagje naar Kijkduin. Ze heeft een auto gehuurd bij de Zonnebloem, waar de rolstoel in kan. De auto kan ik ophalen bij de Billitonflat. Na wat kijken, passen en nog eens kijken en nadenken zit ze erin en kunnen we vertrekken. We genieten allebei van de herinneringen die boven komen als we door het Westland rijden. Wel aardig wat drukker dan toen we als kleine meisjes bij tante Katrien en oom Cor in Honselersdijk gingen logeren. Heerlijk dagje gehad. Kuieren over de boulevard, een heerlijke lunch in de buitenlucht en winkeltjes kijken. Zo'n auto van de Zonnebloem is een uitkomst. Voor 40 Euro per dag en met een volle tank terug brengen. De auto is te huur zonder chauffeur of met een (vrijwilliger)chauffeur. Kitty heeft de smaak te pakken en wil best wat vaker er een middagje op uit.
Zaterdag was het Vlaardingse Loggerfest. Ook daar zijn Kitty en ik samen heen gegaan. Flinke workout voor me, zo'n rolstoel duwen, maar dan kan ik met een gerust hart ijzerkoekjes, kroketje, drop, Hema rookworst, poffertjes en pannenkoeken eten. Maar eerst maar weer een haring ...of twee...drie...vier...vijf. Tjonge zeg wat zijn ze lekker!!!!!! We moeten natuurlijk ook even meezingen met de Muiters, het Shantykoor waar onze broer Dirk uit volle borst zingt. We worden al gauw gespot en ik word erbij gehaald om mee te zingen. Ik kan dus absoluut niet zingen, maar ik kwam er niet onderuit. Ik kreeg een pet op en een rode zakdoek om m'n hals en het "Berend Botje" werd ingezet. Een zeer toepasselijk lied voor mij. Ik ben het zevende kind van de familie Bot, ...1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 waar is Berend BOTje gebleven? Ik ben naar Amerika gegaan, ...hij is niet hier, hij is niet daar, hij is naar Amerika!!! Je krijgt er bijna een brok van in je keel. Terwijl ik daar uit volle borst m'n best sta te doen komt de fotograaf(Herman van Nieuwenhuizen) van Vlaardingen24 net voorbij. Dan sta je dus een paar uur later op de site van Vlaardingen24, als een celebrity, "gespot op het Loggerfestival onze Vlaardinger In Den Vreemde".
We gaan weer verder en Kitty komt heel wat bekende tegen die allemaal even een praatje willen maken. Ook even stiekem naar binnen gluren bij Westhavenkade 33/34. Ons oude ouderlijk huis, waar we in 1972 naar zijn verhuisd vanuit de Sportlaan. In 2009 is het de verkoop ingegaan omdat onze beide ouders zijn overleden. De koper heeft er nooit iets aan veranderd. Er hangt een klein kladbriefje aan het raam met de woorden "TE KOOP" en een telefoonnummer. Ik gluur naar binnen. Het is een zootje. De glas in lood schuifdeuren, de slaapkamer van m’n ouders en daarachter mijn piepkleine slaapkamertje. Hetzelfde behang zit nog overal op de muren. Ik kan een klein stukje van de keuken zien en dat is ook nog precies hetzelfde als de dag dat ik m'n ouderlijk huis verliet om te trouwen, in 1974. Ik gluur door de brievenbus en zie de steile trap naar boven. Bekleding en behang komen me bekend voor. M'n ouders zijn later op de 1e verdieping gaan wonen en beneden had mijn vader z'n kantoor ingericht. Toen ze wat ouder werden hebben ze een traplift laten installeren, onder het mom van "dat is voor Kitty, dan kan ze makkelijker naar boven komen". M'n eigenwijze vader heeft er volgens mij nooit op gezeten. Hij zette wel de volle boodschappentas erop, maar liep dan zelf naar boven op wat voor kleine ruimte er overbleef. Dat er nooit iemand naar beneden is gevallen is een wonder. Alles ziet er dus uit alsof m'n pa en ma er niet zijn weg gegaan. Behalve dan natuurlijk de rotzooi. Als m'n moeder dit zou zien zou ze meteen aan de slag gaan om alles weer schoon en netjes te maken. Wie het pand koopt moet een handige klusser zijn of heel veel geld hebben om het te laten opknappen. Ook het pand er naast. Daar heeft m'n broer Maarten een winkel gehad eind jaren '70 en woonde boven de winkel. Daarna jarenlang een kroeg geweest en het staat nu ook leeg. Het ziet er allemaal een beetje triest uit. De hele Westhavenkade mag wel eens een flinke opknapbeurt hebben. De binnenstad is ook niet meer wat het geweest is. Ik zie regelmatig gemopper voorbij komen op Vlaardingen facebookpagina's. Nu ik zo door de binnenstad loop begrijp ik al het geklaag. Ik word er een beetje verdrietig van. Van het bruisende Stadshart is niet veel meer over. Ik begrijp ook dat de gemeente probeert om er wat aan te doen. Ze moeten wel opschieten, want dit is echt troosteloos. Hier ga je niet voor je lol een middagje winkelen. Heel, heel jammer. Maar de Hema saucijzenbroodjes smaken nog wel ouderwets lekker. Weer bij de Visbank aangekomen vallen we met ons neus in de boter met een optreden van de Wannebiezz. Onder het genot van een ijzerkoekje zingen we weer uit volle borst mee "Goeie goeiemorgen zonneschijn". Maar ik had beloofd aan m'n OnsVlaardingen facebookvriend dat ik zou komen kijken naar het optreden van the Rivivals, dus gauw weer verder. Henk drumt er lustig op los in z'n band. Heerlijke muziek waar een mens niet bij stil kan blijven staan. Tja en als je dan naast een haringkraam staat dan kom je er niet onderuit om toch maar weer een harinkje te laten glijden. Onze broer Dirk is ondertussen ook klaar met zingen en heeft nog wat haring voor ons mee genomen. Nou vooruit dan maar, proost !! Het was een gezellige dag. Nog een flink eind lopen door de plensregen naar huis, maar dat kan de pret niet drukken. Langs de nieuwe huizen in het Hof en de watertoren. Prachtig wordt het.
Wat me altijd weer het meest opvalt als ik weer op de Nederlandse wegen rijd....aaaaggghhh!!!!wat een mierennesten!! Al die kleine autootjes van links naar rechts en van rechts naar links. Echt een heel groot verschil met de Amerikaanse wegen. De wegen en de bewegwijzering zijn vele malen beter in Nederland, maar de auto's en het rijgedrag is veel relaxter in de USA. Daar zullen de Amerikanen het niet mee eens zijn, maar ik hoor het van veel Nederlanders in de USA. Blij als ik weer in m'n eigen auto zit. Maar ook dit 'kleine' autootje heeft ons overal weer veilig heen gebracht. Met de kinderen naar Blijdorp, Plaswijkpark en uiteraard mag de Efteling niet ontbreken. We hebben er allemaal van genoten. Ook een middagje gewoon lekker koffie leuten en de kinderen heerlijk buiten spelen in de buurt is ook iets wat ik niet elke week kan doen, dus zelfs daar zit ik van te genieten.
M'n lieve schoondochter had ook nog een leuk plannetje voor me verzonnen. De slaapkamers van de kinderen gingen veranderd worden. M'n kleindochter wilde heel graag een grote flamingo op de muur in haar slaapkamer. Mama zou het heel leuk vinden als ik die zou kunnen schilderen. Nu kan ik aardig tekenen en schilderen, maar ik heb daarvoor heel veel tijd nodig want ik ben daarin een Pietje Precies. Ik zag het dus eigenlijk niet zo zitten, hoewel ik het idee wel heel leuk vond. De laatste dag toch maar een poging gaan wagen. Deur dicht en ik wil niet gestoord worden. Met wat tubetjes kinder/knutselverf aan de slag. Wonderbaarlijk, twee uur later stond er een meter hoge roze flamingo op de muur. Toen ze eindelijk mocht komen kijken was ze eigenlijk boos over iets wat er even eerder niet naar haar zin ging. Met haar boze hoofd naar de grond gericht kwam ze dan toch maar naar haar slaapkamer. De deur ging open en haar ogen begonnen te glimmen en een brede lach op haar gezicht. Priceless!! Ze was meteen haar boze bui vergeten en ik kreeg een dikke knuffel. Ik ben heel blij dat ik hier toch nog even tijd voor kon vinden. Ik moet wel snel weer terug komen, want de jongens willen ook een schilderij op hun kamer.
M'n grote koffer was leeg gehaald door de kleinkinderen en nu weer vol met Senseo koffie. Tijd om weer naar huis te gaan. Het was weer super gezellig en ik zal jullie missen. Ik denk dan altijd maar aan de wijze woorden van Winnie the Pooh: How lucky am I to have something that makes saying goodbye so hard.
