VIDV: De Amerikanen en hun huisdieren

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Chiara van der Linden (Haïti) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Google 'pet adoption' en je krijgt een oneindig lange lijst van honden, katten, konijnen, fretjes en weet ik niet wat allemaal. Duizenden en nog eens duizenden dieren worden aan de man gebracht door honderden verschillende adoptie-instellingen. Voor elk ras, voor elke soort en voor elke staat, voor elk doel. Ik houd het even bij de honden en katten. Ik houd niet van dieren in hokjes en kooitjes en honden en katten moeten zich als hond en kat kunnen gedragen. En daar gaat mijn verhaal deze keer over.

We arriveerden in dit land met twee honden en één kat. Op zich een hele heisa om die beesten de oversteek te laten maken en dan heb ik het nog niet eens over de kosten. Maar ja, ik laat m’n beesten niet achter in Nederland natuurlijk. Als we gaan, gaat de hele familie.

Wanneer je ze een aantal jaren later verliest, gewoon door ouderdom dan is het toch wel stil in huis en zoek je het internet af naar een hond die een thuis zoekt. Ik had eerder het verhaal gehoord van een man op een boerderij van honderden acres. Hij werkte dagelijks op z’n land en z’n golden retriever was altijd bij hem en had een perfect leven met de baas. De hond werd oud en stierf. De boer wilde wel weer graag gezelschap van een hond tijdens het werken op het land, dus wilde een golden retriever adopteren. Om een lang verhaal kort te maken. Hij kon geen golden retriever adopteren omdat er geen hek om z’n tuin was. De hond zou weleens weg kunnen lopen en met al de gevaren in de boze buitenwereld is dat niet goed voor de hond. Burocratie ten top. Eerlijk gezegd ongelofelijk. Een hond had een perfect leven kunnen hebben bij die boer.

Ik vond een alleraardigst puppy op internet. Een vijf paginas lang formulier ingevuld en dan maar wachten. Vijf weken later kreeg ik een email 'can’t adopt a dog because you don’t have a fenced back yard' That’s IT??!! Kijken jullie niet naar individuele omstandigheden? Ik ben thuis en ik wandel uren met de hond, elke dag. Dus als ik m’n hond de hele dag in een hok thuis laat zitten omdat ik moet werken, maar ik heb wel een hekje om m’n tuin….dan krijg ik een hond?? Onbegrijpelijk!! Zo komen ze nooit van die oneindige lange lijst van honden die een goed thuis zoeken af. Ik heb nog geprotesteerd en geprobeerd, maar regels zijn regels en daar wordt niet vanaf geweken. Gelukkig vond ik later een adoptie-organisatie die het niet zo heel nauw nam en werd onze Douwe na een autorit via drie vrijwilligers, en drie dagen, bij ons thuis afgeleverd. Dat is alweer tien jaar geleden en ze heeft het nog steeds naar haar zin en we hebben nog steeds geen hek om de tuin. Ze is nooit weggelopen.

Léon wilde eigenlijk geen kat meer. Op een dag moesten we even langs de dierenwinkel voor wat botjes voor Douwe. Er was een kat adoptiedag. Even kijken… We zien allebei tegelijk een prachtige kat en besluiten 'oké vooruit dan maar'. M’n nekharen gaan al een beetje overeind staan als ik met overbezorgde dierenmensen te doen heb. Ik houd van m’n beesten en eenmaal in mijn huis gaan ze niet meer weg en ben ik er goed voor, maar een beest is een beest en geen baby. Ik kan daar dus echt niet tegen. We raken aan de praat met zo’n adoptiedame. Allemaal helemaal fantastisch en 'bless our hearts' dat we een katje willen adopteren. Weer formulieren invullen en de creditcard erbij. Alles was bijna rond… totdat ik het woord 'catdoor' laat vallen. Einde verhaal, einde adoptie, arme kat. Nee, nee de katten mogen absoluut niet buiten spelen. Katten moeten te allen tijden binnen blijven. Buiten kan hen van alles overkomen. Weet ik wel hoe gevaarlijk het is buiten? Niet alleen auto’s maar ook ziektes, enge beesten, schuurtjes, boze buren en weet ik niet wat allemaal. En als ik het vervelend vind dat zo’n binnenkat mijn meubelen vernield met z’n nagels, dan halen we gratis de nagels eruit!!!! Declawen noemen ze dat. Ik begrijp werkelijk niet dat deze dierenmishandeling is toegestaan in dit land. Bij een dierenarts, onder verdoving worden de nagels uit de voorpoten getrokken. Zodanig dat ze niet meer terug groeien. Niet alleen de pijn die de beesten moeten hebben bij de genezing van deze barbaarse operatie, maar het feit dat ze gewoon simpelweg invalide zijn voor de rest van hun leven, maakt me ontzettend boos. Ik wist niet wat ik hoorde. Dat noemt zich dierenvrienden. Dus geen kat, jammer voor de kat. Het probleem dat we geen kat hadden heeft later m’n zoon opgelost. Hij ging verhuizen en zijn twee katten moesten even bij ons blijven voor een dag of twee. Dat is zes jaar geleden en ze zijn er nog. Ze hebben al hun nagels, gebruiken het kattenluik en doen wat katten doen.

Dogparks schieten hier als paddenstoelen de grond uit. Meestal een voetbalveld groot stuk gras met hier en daar een boompje en een bankje voor de baas en…………een hek eromheen natuurlijk. Voordat je zo’n hondenpark in mag met je hond moet je eerst aan kunnen tonen dat je een gehoorzaamheidscurcus hebt gevolgd met je hond. Bewijs van alle inentingen. Bewijs van goed gedrag en natuurlijk de nodige dollars per jaar. Ook natuurlijk een aansprakelijkheidscontract moet getekend worden. Bij sommige parken is er zelfs een gedeelte voor grote en een ander gedeelte voor kleine hondjes. Het zal best leuk zijn voor veel honden en bazen, maar met al deze voorwaarden en regels hoeft het al niet meer voor mij. De dagelijkse stevige wandeling die ik maak met m’n hond Douwe is niet alleen voor de hond. Ik geniet er net zoveel van als Douwe. En ik krijg ook m’n beweging. Ik heb een hekel aan sporten en fitnessen, dus ik moet lopen met de hond. Ik wil dus niet op een bankje in een hondenpark naar m’n hond gaan zitten kijken hoe hij in de problemen komt. Ze maakt namelijk nogal vreemde geluiden als ze speelt en dat wordt nogal eens betiteld met 'agressive', dus hebben we binnen de kortste keren problemen met de 'mama’s en papa’s'. No thanks. We nemen wel dagelijks een risico voor een boete van $ 350. Honden mogen niet los in de Staat Pennsylvania. Nergens, alleen in je eigen tuin…….met een hekje er omheen. Gelukkig zijn er meer burgerlijk ongehoorzame hondenbezitters die hun honden in de vrije natuur laten rennen en spelen en die zelf ook hun broodnodige beweging krijgen. Wel een keer een waarschuwing gehad van de ranger, maar so far so good.

Het blijft een raar volk hoor, die Amerikanen. Zeker als het om hun honden gaat. Hondenhotels, spa’s, designer kleertjes, Halloween optochten, verjaardagsfeestjes, vegetarische koekjes, supermakten vol hondenvoer en aanverwante artikelen. Biljoenen bussiness.

Ondertussen liggen de katten heerlijk opgerold op de bank, na een avontuurlijke nacht. Ze miauwen en krijgen te eten, een aai over hun bolletje op z’n tijd en een warme slaapplaats. Ze scherpen hun nagels aan de bomen buiten en ze zorgen dat de muizen gaan verhuizen naar de buren.

Douwe ligt tevreden bij m’n voeten. Moe van de wandeling. Ze stinkt. Ze heeft weer eens ergens in liggen rollen waarvan ik niet wil weten wat het was. Ze heeft nog wel een bad genomen in de sloot, maar dat heeft niet echt geholpen. Haar vriend Body was er ook en ze hebben samen nog even een wedstrijdje hardlopen gedaan. Wel de baas in de gaten houden want die loopt gewoon stevig door. Dit alles kan je toch niet meemaken in een tuin met een hek erom. Ik hoop dat al die duizenden en duizenden honden die wachten op een baas gauw een goed thuis zullen krijgen. Vooruit maar als ze als babies behandeld worden, de bazin mama heet en een jas aan als het koud wordt buiten. Beter dan een hokje in het asiel. Het is een 'never ending story' helaas. Voor elke hond die een thuis vindt zitten er weer tien andere te wachten in een hok met een hekje eromheen.