VIDV: Schudden op de schaal van Richter
- Wilma Hollander
- 22-05-2016
- Nieuws
We hadden er vanmorgen weer eentje! Een heuse aardbeving! Gelukkig een kleintje, hoor, slechts 4.2 op de schaal van Richter. Maar wel heel dichtbij, op 11 kilometer ten zuiden van Volos. Schuin tegenover ons in de Pagasitische Golf dus.
Om eerlijk te zijn had ik er niet eens erg in. Ja, ik hoorde een soort 'boemmm' en toen begonnen alle ruiten van mijn werkkamer nogal heftig in de sponningen te rammelen, maar eigenlijk dacht ik dat er weer eens een F16 door de geluidsbarrière ging. Dat gebeurt regelmatig en dan rammelen die ruiten net zo hard. Ik zat ook niet te schokken in mijn stoel, zoals ik bij vorige bevingen wel heb meegemaakt. Pas een uur later zag ik in berichtjes van vrienden uit de buurt dat het dit keer geen vliegtuig, maar natuurgeweld was geweest.
De eerste keer dat ik hier een aardbeving meemaakte, was in de kerstnacht van 2005. Onze eerste kerst in Pilion. Dat de aarde hier weleens wil beven, wist ik toen al wel, want als ik rijdend door Volos met de transfer bus vol vakantiegangers mijn hostesspraatje hield, vertelde ik de mensen altijd dat de hele stad in 1955 letterlijk plat was gelegd door een heftige aardbeving. En dat de wederopbouw was geschied onder leiding van een Amerikaanse architect, die er qua stratenplan een soort New York van had gemaakt: een paar brede hoofdstraten (zoals de New Yorkse Avenues) die dwars door de stad van oost naar west lopen, en haaks daarop uitkomend van noord naar zuid de smallere straten. Dat die bevingen ook in onze tijd nog voorkwamen... dat had ik blijkbaar aardig verdrongen.
Die eerste kerstnacht vergeet ik niet zo snel. Rond drie uur schrok ik wakker van een giga harde knal, gevolgd door twee iets zachtere. En ook toen dacht ik in eerste instantie aan een F16 die door de geluidsbarrière ging. Maar een vliegoefening, midden in de kerstnacht? Ik vond het nogal vreemd, maar toen er verder niets meer gebeurde, ben ik toch maar weer gaan slapen. Pas de volgende middag, tijdens het kerstmaal bij vrienden die achter ons in de bergen woonden, hoorde ik dat het toch echt een heuse aardbeving was geweest. Het boemmm-geluid wordt blijkbaar veroorzaakt door het botsen van twee aardplaten, ergens diep onder ons in de ingewanden van Moeder Aarde.
In de jaren erna heb ik het nog een paar keer meegemaakt, hoewel toen eigenlijk de 'boemmm' weer ontbrak. Die keren lag ik wel te schudden in mijn bed of te schokken op mijn stoel. Zoals die keer in de tuin, gezeten op zo'n wit plastic tuinstoeltje, dat ineens begon te wiebelen. Het was net zo'n gevoel als wanneer onze hond met haar dikke keukenmeiden-achterste zich erlangs wil wringen. Maar aangezien de hond meters uit de buurt op het plaatsje lag, werd het door iets anders veroorzaakt... inderdaad, door een aardbeving. En een andere keer toen ik 's ochtends vroeg zat te werken, en mijn bureaustoel plotseling heen en weer begon te bewegen. Of die keer dat mijn moeder en schoonzus net gearriveerd waren en we lekker zaten te genieten van een uitgebreid aankomstdiner bij ons thuis. Om ons heen begon alles te rammelen en te schudden, maar omdat we onze gasten niet bang wilden maken, riepen manlief en ik tegelijkertijd geruststellend uit dat er gewoon een grote vrachtauto door de straat reed. Ja, echt niet! Gewoon een aardbeving, zul je bedoelen. En een flinke ook!
Tot nu toe waren alle bevingen die we hier hebben meegemaakt eerder 'grappig' dan 'beangstigend', maar natuurlijk realiseer ik me heel goed dat het zomaar ineens een 'echte' kan zijn. Gelukkig moeten de huizen en andere gebouwen hier sinds 1955 wel aardbeving bestendig gebouwd worden, hoewel ik niet denk dat zoiets, als het echt flink schudt, hee veel uit zal maken. De natuur is zoveel sterker dan wij mensen in onze arrogantie denken. Wanneer je zoals wij hier dagelijks met en in de natuur leeft, dan krijg je een heilig ontzag voor wat diezelfde natuur kan aanrichten. Een flinke storm, een donderbui, overstromingen, een aardbeving... het kan hier zomaar ineens het dagelijks leven - letterlijk en figuurlijk - platleggen.
Eigenlijk zijn we er in de achter ons liggende jaren al wel aardig aan gewend geraakt, aan al die onverwachte en onvoorziene gebeurtenissen. Ook wij zijn tegenwoordig niet meer zo met plannen en lange termijn-afspraken maken bezig, want geheid dat de natuur iets doet waardoor alles ineens toch anders moet, en al je mooie plannetjes op een totaal andere manier verlopen dan je gedacht had. Flexibel zijn, dat hebben we hier wel geleerd. En als het in de toekomst ooit een keer echt fout gaat met die aardbevingen hier in Pilion... Ach, mijn vader zei het vroeger al: `Als de hemel naar beneden komt, hebben we allemaal een blauwe muts.' Een wijs man, die vader van mij ;-)
Wilma Hollander
