VIDV: ZWARTBESSIE

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

Ik ben gek op zwarte kippen. Als kind al. Dat komt door mijn oudere zus. Die won namelijk ooit een Vlaardingse declamatiewedstrijd met het gedicht Zwartbessie van Annie M.G. Schmidt, en dat gedicht gaat dus over een zwarte kip, die prachtig zwart gespikkeld was. In die tijd had ik nog nooit een zwarte kip in het echt gezien. Wel op een plaatje, want mijn moeder had op feestdagen altijd een fles Zwarte Kip-advocaat in huis. Als er dan zo'n klein glaasje met een grote dot slagroom erbovenop op tafel stond, dan wist je als kind dat het echt feest was.

Ik heb heel lang gedacht dat de kip van de advocaat Zwartbessie heette, want Zwartbessie was dus de enige zwarte kip die ik kende - dankzij mijn zus. Als je namelijk meedoet aan een declamatiewedstrijd, dan moet je zo'n gedicht uit je hoofd op kunnen zeggen en dat betekent oefenen, oefenen en nog eens oefenen. In de woonkamer, voor de overloopspiegel, tijdens de afwas... op ieder moment van de dag kwam Zwartbessie wel een keertje voorbij. Ik weet niet of jullie het gedicht kennen, maar het is werkelijk een giga lap tekst om uit je hoofd te leren. Daar heb je echt hulp bij nodig op de momenten dat je even niet meer op een regel kan komen, en dan is het heel fijn als je een jonger zusje hebt om je daarbij te helpen. Dus als mijn zus het even niet meer wist, dan moest ik haar weer op weg helpen door de juiste regel te souffleren. Met als gevolg dat ook ik al snel het hele gedicht van buiten kende, inclusief de bijbehorende mimiek, want dat hoort erbij als je declameert.

Op de een of andere manier is Zwartbessie me altijd bijgebleven. Nog steeds - ruim vijftig jaar later! - kan ik het hele gedicht bijna foutloos declameren. Een kwestie van jong geleerd, oud gedaan, denk ik. Eigenlijk is het meer een kort verhaal waar best wel veel levenslessen uit te halen zijn. Zwartbessie wilde namelijk heel graag gespikkeld zijn, maar dat is nogal lastig als je helemaal zwart bent. Dus bedacht ze dat ze wél spikkels had. Het waren alleen zwarte, daarom kon je ze niet zien. Helaas wilden de andere kippen daar niet aan. Zwartbessie werd uitgelachen en keer op keer werd haar verteld dat ze gewoon een zwarte kip was, en zeer zeker niet gespikkeld. Tja, en als je dat maar vaak genoeg te horen krijgt, dan is het niet vreemd dat je wilt jammeren en meieren voor het raam en uiteindelijk in een heuse depressie belandt. Na een poosje ging ze dood, en toen hadden al die stomme kippetjes er natuurlijk heel veel spijt van dat ze zo lelijk tegen haar hadden gedaan. Ze gingen haar met zijn allen begraven. Bij het graf hield de haan een lange rede, waarin hij plechtig verklaarde dat Zwartbessie een mooie zwarte kip was geweest, met prachtig zwarte spikkels! Over de doden niets dan goed, nietwaar? Waarop Zwartbessie haar ogen opsloeg en heel vrolijk uitriep: Tok! Zie je nou wel, ik had gelijk. Ik ben echt gespikkeld! Zo kwam alles toch nog goed, en Zwartbessie... die was helemaal gelukkig. Ze legde weer eieren als vanouds en heeft nooit meer een depressie gehad.

Tegenwoordig denk ik dagelijks aan Zwartbessie, want de achterbuurvrouw heeft sinds kort een aantal grote zwarte kippen in haar tuin rondlopen. En omdat ons keukenraam daarop uitkijkt, kunnen wij heerlijk meegenieten van het vrije Griekse kippenleven. Ze scharrelen er vrolijk op los, eten al het onkruid tussen de olijfbomen op en hupsen aan het eind van de dag moe en voldaan terug naar de ren. Heel soms komt er wel eens een al te enthousiaste klimkip via de struiken en de composthoop bij ons in het achtersteegje terecht, maar die zetten we dan gewoon weer terug. Manlief is daar erg handig in geworden. Ik wat minder, want de kippen van de buurvrouw zijn groot. Héél groot. Ze hebben ook hele grote poten. Onze kat Felix is weleens thuisgekomen met een paar van die verse kippenpoten, uit de afvalemmer van buuf die blijkbaar net zo'n monster geslacht had. Dat was best even slikken. Dus als het even kan, laat ik dat soort 'klusjes' liever aan manlief over. Die is nu eenmaal iets groter en sterker dan ik.

Afgelopen week was de klimkip weer eens over het hek geklommen. En zie, na een hoop gekakel lag er ineens een eitje naast de houtstapel. Een kakelvers eitje van onze eigen Zwartbessie. Die heeft manlief een uurtje later gebakken op zijn brood gekregen. Het eitje, uiteraard, niet de kip. Als dank, omdat hij ook nu weer die verdwaalde, maar prachtig zwart gespikkelde kip eigenhandig over het hek heeft teruggezet ;-)