Woonwagenbewoners zoeken steun bij raad

VLAARDINGEN – Sommige zaken zijn in Vlaardingen niet algemeen bekend. Zo weet niet iedereen dat we een heus klooster hebben (echt, in de Nieuwe Kerkstraat!), een derde (Joodse) begraafplaats, naast die in Holy en aan het Emaus, aan de Schiedamseweg en een (klein) woonwagenkamp op de kop van Holy bij het eindstation van buslijn 56. De begraafplaats wordt niet meer gebruikt en de broeders in het klooster laten ook weinig van zich horen. Op het woonwagenkamp echter is wat onrust ontstaan over het beleid en het handelen van de gemeente Vlaardingen. Wat is er aan de hand?

Het woonwagenkamp is opgezet in 1990 en telde oorspronkelijk 15 woningen. In de loop der jaren heeft de gemeente het besluit genomen, naar eigen zeggen in overleg met de bewoners, om elke standplaats die vrij zou komen niet langer te laten bezetten. In een brandbrief die de zusjes Monica en Anisa Pasztjerik hebben geschreven aan de gemeenteraadsleden noemen zij dit zelf een 'uitstervingsbeleid'. Op donderdag 20 februari kwamen de ouders van de zusjes bij de raad pleiten voor hun dochter Monica. Voor woordvoerster moeder Pasztjerik een spannende situatie waar zij zich goed doorheen sloeg. Dochter Monica kon een vrijgekomen standplaats kopen waar een nicht van haar afstand van gedaan had: de nicht kon wegens omstandigheden dit niet bekostigen. Omdat deze plaats in eerste instantie door deze nicht wel bezet mocht worden leek er geen vuiltje aan de lucht voor Monica om deze plaats in te nemen. Desondanks kreeg ze geen toestemming, een aangrenzende schuur werd binnen zeer korte tijd verwijderd en er werd op die plek een grote bak met beton en aarde op gestort.

,,Wij zijn echte woonwagenbewoners, zowel van vaderskant als van moederskant, al vele, vele generaties terug’’, schrijft Monica in de eerder gestuurde brief aan de raad. ,,Nu zijn wij de eerste generatie die verplicht in huizen moet gaan wonen en wij vinden dit heel erg. Mensen uit de stad begrijpen niet altijd goed hoe het voelt, het zit namelijk in ons bloed.’’

Ook moeder Pasztjerik benadrukte dat in de door de gemeente gecreëerde situatie haar dochter als enige buiten de gemeenschap zou moeten gaan wonen, daar waar de sociale samenhang in het woonwagenkamp zo hecht is. ,,Mijn dochter heeft een vaste baan en doet daarnaast ook nog aan vrijwilligerswerk. Ze is een toegewijde Vlaardingse burger die zich inzet voor de maatschappij, voor anderen in haar omgeving. We leven hier met zoveel verschillende culturen, waarom kunnen wij niet op de manier leven zoals we al zolang doen?’’

Verantwoordelijk wethouder Hans Versluijs verwees naar afspraken die de gemeente over het toegepaste beleid zou hebben gemaakt met de bewoners van het woonwagenkamp en schetste de geschiedenis ervan, terug vanaf 1990. Uit zijn verhaal werd echter niet duidelijk welk nut en welke noodzaak achter dit beleid schuil gaan. Daarnaast bleek er geen sprake te zijn van een getekende overeenkomst met welke bewoner van het kamp dan ook. Het is nu afwachten of de gemeenteraadsleden bereid zijn om zich net zo in te spannen voor het woonwagenkamp als voor veel andere zaken waar vragen aan het college over gesteld worden met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen.