VIDV: Wie is Cora Vlug?

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Dit is alweer m’n 18e verhaaltje voor Vlaardingers In Den Vreemde. Het is nog steeds leuk om te doen en m’n hoofd zit nog barstenvol nieuwe verhalen. Na zoveel maanden hier m’n belevenissen in Amerika op papier te zetten lijkt het wel of er een soort fanclub ontstaat. De verhalen worden gedeeld, ge’vind ik leuk’ed en ik geniet van alle commentaren. Ik waardeer dit enorm en ik heb er veel plezier in. In die 18 maanden zijn er via Facebook nieuwe lezers bijgekomen. Regelmatig krijg ik vragen over het hoe en waarom ben ik naar de USA gegaan. Daarom vertel ik nog een keer m’n eerste verhaal, het verhaal waarin ik vertel wie ik ben en hoe alles zo gekomen is. Het is niet dat ik niets meer te vertellen heb, maar een update voor nieuwe lezers die nu weleens willen weten wie die Cora Vlug nu eigenlijk is.

Daar gaat ie dan.

Als je me 15 jaar geleden had gezegd dat ik over m’n belevenissen zou schrijven voor de rubriek 'Vlaardingers in den Vreemde', had ik je hard uitlachen. Ik?? In den Vreemde?? Echt niet!!

Ik had al moeite om te verhuizen naar Bergschenhoek in 1986. Elk weekend moest ik even terug naar Vlaardingen om te shoppen of zomaar even een 'frisse neus' te halen. Eenmaal gewend en druk met de kinderen gingen we iets minder vaak naar Vlaardingen, maar toch regelmatig op zondag naar (o)pa en (o)ma op de Westhavenkade en een Winzo ijsje halen.

Maar laat ik me eerst even voorstellen. Cora Vlug-Bot. Geboren en getogen haringkop. Zevende en tevens laatste kind van Cor Dijkshoorn en Maarten Bot. Geboren in de Sportlaan in Vlaardinger Ambacht in 1955. Onze stamboom gaat terug tot Arie Bot omstreeks 1550. Mijn generatie is de dertiende generatie Bot in Vlaardingen. M’n vader is als zeventienjarige jongen in 1930 begonnen met werken op de gasfabriek en met pensioen gegaan als chef afdeling stadontwikkeling in Vlaardingen. M’n moeder was de jongste van negen kinderen van de melkboer in de Cornelis Speelmanstraat. Nooit te beroerd om hard te werken, zoals ze zelf altijd zei.

Ik ben getrouwd met Léon Vlug en we hebben twee zoons, een schoondochters en drie kleinkinderen. Léon is ook een haringkop, geboren en getogen in de Nachtegaallaan in Vlaardinger Ambacht. In 2000 hebben we de grote stap genomen om naar de Verenigde Staten te emigreren. Er kwam een kans voorbij om het  bedrijf van Léon uit te breiden over zee. Een grote stap en niet zonder risico's, maar als je het niet doet weet je nooit of het gelukt zou zijn.

Na maanden en maanden van papierwerk, wachten en voorbereiden en nog eens wachten, was de grote dag aangebroken. 9 Augustus 2000. Léon was een paar weken eerder al vooruitgegaan. De twee honden, de kat en twee pubers, die eerst super enthousiast waren, maar nu de dag naderde toch liever thuis bleven. Wachtend op het vliegveld om aan boord te gaan, zagen we hoe de honden en de kat in het bagageruim werden ingeladen. Die zaten in ieder geval in het goede vliegtuig. Ik was zo benauwd dat ze in een vliegtuig naar China terecht zouden komen en op iemand z'n bord zouden belanden. De container met onze spullen zou drie weken later komen.

Bij aankomst op Newark airport stond Léon op ons te wachten. Tjongejonge zeg, had ik me de hele tijd goed gehouden en toen kwamen de tranen even. Alle spanning en onzekerheid moest er even uit. Dat luchtte op en ons avontuur kon beginnen.

Onze huisdieren moesten we ophalen in een grote hangar. En daar beleefden we onze eerste bureaucratie in de VS alweer. Hele grote hal met een piepklein toonbankje en daarachter stonden onze drie reiskennels. Tuurlijk hadden de honden ons meteen horen aankomen en werden super enthousiast en wilden nu eindelijk dat hok weleens uit. Het was ook  behoorlijk heet en vochtig, dus echt prettig zaten ze daar niet. We wilden meteen even 'dag'zeggen tegen hen, maar de man in uniform brulde ,,Do not go behind the counter!!''

Toen moest er een stempel gehaald worden op het formulier in een ander gebouw tien minuten verderop en kosten betaald worden in een ander gebouw weer tien minuten verderop. Om een lang verhaal kort te maken. Een uur later konden we eindelijk onze honden op een stukje gras uitlaten. Nog nooit een hond zo lang zien plassen  Maar goed, ze hebben het overleefd en ze gingen een goed leven tegemoet in een heerlijke tuin rondom het huis, hertjes, konijnen, eekhoorntjes en helaas ook stinkdieren. Maar wat een ruimte!! En we wonen echt niet in zo’n overdreven 'Desperate housewives' huis, maar er is hier nu eenmaal meer ruimte dan in de Randstad.

We wonen in Doylestown Pennsylvania. Even simpel gezegd, tussen New York City en Philadelphia. Doylestown  heeft een heel gezellige dorpskern. Veel kleine winkeltjes, restaurantjes en bars en een kleine oude bioskoop. Veel kunst en galleries. Prachtige natuur en Doylestown is heel trots op z’n fietspaden, maar dat is natuurlijk een lachertje in vergelijking met Nederland. Ik fiets hier dus echt niet. Veel te gevaarlijk en veel teveel heuvels en dalen.

De eerste paar maanden is alles nieuw, mooi, spannend en geweldig, maar dan slaat de heimwee toch wel toe. Ik had geen werkvergunning, dus mocht niet werken. Op een gegeven moment ga je je dan behoorlijk vervelen, wanneer je spullen op hun plek staan en de kids naar school. Lange wandelingen met de honden, boodschappen doen en dat was alles wel zo’n beetje. Ik heb me dus maar gestort in vrijwilligerswerk. Begonnen in de snackbar in het plaatselijke ziekenhuis. Heel leuk werk en het was ook prima voor m’n Engels. Heel veel nieuwe woorden en afkortingen geleerd daar. Ik doe dit nu alweer zo’n vijftien jaar en vind het nog steeds leuk. Ook kwam er een (vrijwilligers)baantje vrij voor coördinator ArtWalk. Deze Doylestown Hospital ArtWalk is een meer dan honderd meter lange ondergrondse gang vanuit een parkeergarage naar de ER. Deze gang is 'omgetoverd tot een prachtige kunst gallerij. Tien tot vijftien verschillende kunstenaars kunnen daar hun werk tentoonstellen. Samen met een andere vrijwilligster zorgen wij ervoor dat dit er elke keer weer picobello uitziet. Elke drie maanden wordt alle kunst verwisseld. We zijn dus altijd op zoek naar kunstenaars, schilderijen, foto’s en zoeken uit wat we willen showen en hangen alles op in de ArtWalk. Leuk werk en mensen waarderen deze relaxte ruimte enorm.

Ook heb ik me gestort op een paar cursussen, om maar wat te doen te hebben en in te burgeren. Het leven in de States is zo totaal anders. Ik kan het niet eens uitleggen. Natuurlijk mis je familie en vrienden, maar dat was m’n probleem eigenlijk niet. Het was de manier van leven. Ik had m’n koffertje bijna al klaar staan om 'Drie Hoog Achter in Rotterdam' te gaan wonen. Maar gelukkig niet gedaan. Cursus gaan volgen 'drawing for the non drawers' en m’n passie gevonden. In 2001 begonnen met een paar voorzichtige lijntjes op papier en nu krijg ik af en toe een opdracht voor een portret. Hang in shows en heel af en toe een prijs(je). Kijk even op www.cora-art.com of op facebookpagina cora-art. Wanneer je op de facebookpagina kijkt, geef me dan ook even een LIKE :)

Al met al was het een start met deuken , bobbels en obstakels, maar ik heb het nu enorm naar m’n zin. Heb ook ondertussen een groepje Nederlandse en Belgische vriendinnen om me heen.  Nederlanders zijn echt overal en je pikt ze er ook zo tussenuit. 

Volgende maand gaan we met z’n allen fietsen in New York City. Dat gaat ongetwijfeld weer een leuk verhaal worden.