Column: Een trieste bedoening

Hoewel het bijna de langste dag van het jaar was, lukte het de zon niet om, door de wolken heen, wat warmte te brengen. Een guur windje zorgde ervoor dat het rouwbezoek nog wat dieper in hun kragen dook terwijl ze wachtten om de aula van de begraafplaats aan de Vlaardingse Olmendreef te mogen betreden. Toen de ondernemer hen wenkte, schuifelden de belangstellenden naar binnen in het veel te kleine voorportaal en werden bekenden met een schuchter glimlachje begroet. 

De overledene was een geweldige vrouw en de belangstelling was groot om haar de laatste eer te bewijzen. Nadat de gordijnen waren weggeschoven, probeerde men snel, doch stijlvol, een stoel te bemachtigen. Dat was niet iedereen gegund. De aula is veel te klein en mensen zochten steun tegen één van de muren. In de wachtruimte stonden mensen bescheiden heen en weer te schuifelen om toch nog iets te kunnen zien van de sprekers en de beelden die op het scherm te zien waren. 

Vanuit het voorportaal keek ik om mij heen en dacht: ‘Wat een droevige vertoning…’ Daarbij ging het in de eerste plaats om het medeleven voor achterblijvende echtgenoot, de kinderen, kleinkinderen, vrienden en kennissen. Maar tegelijkertijd had ik medelijden met de, vaak oudere mensen , die de gehele bijeenkomst moesten staan.  Jaren geleden al, heb ik in de gemeenteraad  mijn verbazing geuit dat het nauwelijks mogelijk is om op een waardige manier afscheid te nemen als de belangstelling wat groter is. 

Als je een blijspel wil bijwonen in de stadsgehoorzaal, staan er 700  prachtige pluchen stoelen voor je klaar. Het ontbreekt je aan niets.  Je kunt zittend lachen en zelfs de meeste voetbalverenigingen hebben tribunes zodat je niet hoeft te staan. De Vlaardingse aula is weliswaar mooi maar mensonterend klein. Natuurlijk ben ik geen architect maar het lijkt me geen moeilijke operatie om de aula uit te breiden. Trek de wachtruimte erbij en maak van de ingang tussen de twee gebouwen een wachtruimte. Die is al overdekt. Stoelen en een videoverbinding naar de aanpalende ruimte lijken mij ook geen probleem. 

Een aantal jaren geleden, bij de verhuizing van het ziekenhuis naar Schiedam, maakte men zich in de gemeenteraad nogal sterk om baby’s die geboren werden in de buurgemeente, toch nog een Vlaardings geboortebewijs te kunnen geven. Dit was echter een kansloze operatie. De wet staat dit niet toe. Veel drukte voor het begin van het leven. Welke politicus maakt zich nu druk om de situatie ná het levenseinde. Het geld moet geen probleem zijn. Tarieven van begrafenissen moeten immers kostendekkend zijn. Het gaat om goede wil en een beetje creativiteit om te zorgen dat in een vitale gemeente ook het afscheid waardig kan zijn. 

Geen woorden maar daden. En nu we het toch over woorden hebben: er waren prachtige woorden voor een prachtige vrouw. Dat moet de achterblijvers in ieder geval hebben getroost.

Ria: rust zacht.