VIDV: Bankzaken

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

Ruim tien jaar wonen we nu in Pilion. Ons nieuwe leven begon destijds met twee koffers kleding en één kleine pallet, waarop weinig meer stond dan twee gitaren, een heleboel fotoalbums, een kratje met cd's en video's, de computer voor het schrijven van mijn romannetjes en de gereedschapskist van manlief om te klussen. Binnen enkele dagen na aankomst hadden we een eenvoudig onderkomen op een berg geregeld, het was de hele zomer mooi weer en de wijn uit de lokale supermarkt smaakte uitstekend! Meer hadden we niet nodig om vol goede moed aan ons Griekse avontuur te beginnen.

Ik moest aan dit alles denken, omdat manlief op dit moment bezig is de woonkamer in ons huisje een verfbeurt te geven. Geel en oranje zijn de kleuren die ik voor de muren heb uitgekozen, lekker zonnig, want daar hou ik van. En eigenlijk wil ik, nu we toch bezig zijn, ook wel heel graag een andere bank. We hebben er nu twee, allebei krijgertjes. De een is een bakbeest van bijna drie meter, waarop hond Ira iedere avond languit ligt te slapen; de andere hoort bij het huis, en is zo'n ongemakkelijk rechthoekig ouderwets houten geval met een grote opbergbak eronder. Manlief kan er wel aardig op zitten, maar ik vind het een onding, ook om te zien. Zelfs met een fleurig kleed erover blijft het... een afschuwelijk geval. Gelukkig hebben we ook nog twee losse stoelen, onze eerste meubelaankoop toen we na de zomer op de berg verhuisden naar een 'echt' appartement. Ze kostten destijds zeventig euro voor de twee, in de aanbieding, en zijn nog steeds in redelijk goede staat. Met een nieuw stuk schuimrubber en eventueel een ander stofje eroverheen zouden ze misschien nog wel een poosje meekunnen. Maar dat kost waarschijnlijk meer dan ze ons oorspronkelijk gekost hebben, en bovendien, na tien jaar wil een mens wel weer eens iets anders, toch?

Dus heb ik al wel honderd keer de catalogus van IKEA online opgezocht en doorgebladerd. Ik heb mijn oog laten vallen op een appeltjesgroene én een oranjerode Klippan-bank. Die kosten niet zo heel veel, en passen perfect bij de binnenkort geel/oranje muren en de beukenhouten salontafel die manlief jaren geleden heeft gemaakt. In gedachten zie ik het al helemaal voor me. Helaas zijn er nog een paar obstakels die uit de weg geruimd moeten worden voordat we kunnen overgaan tot welke aankoop dan ook. Manlief heeft namelijk vreselijk de pest aan alles wat van IKEA komt. Bovendien kunnen banken die 'zo goedkoop' zijn volgens hem nooit goed zitten. Tja... daar zit wel iets in natuurlijk. Persoonlijk denk ik dat alles beter zit dan de banken die we nu hebben, maar ik heb er natuurlijk absoluut geen bezwaar tegen om eerst een dagje naar Larissa te gaan om ze daar in de winkel uit te proberen. Sinds ik er deze zomer voor het eerst ben geweest, heb ik de IKEA-smaak helemaal te pakken.

Het andere obstakel is: wat doen we met de bank van de hond? Dat bakbeest van bijna drie meter dus - de bank, niet de hond! Manlief wil hem bij de vuilnisbank zetten, maar dat vind ik zonde. Bovendien, dat kun je Ira niet aandoen, want op die nieuwe banken mag ze echt niet liggen! Ik wil de oude bank dus buiten op het terras zetten, maar daar is manlief het niet mee eens: 'Die ouwe troep wil ik niet voor mijn deur!' Als alternatief heb ik voorgesteld om de bank in tweeën te zagen, en om te bouwen tot een hondenbed. Alleen ben ik hier in huis niet de degene die cirkelzagen en dergelijke hanteert, dus ook dat voorstel stuitte op flink verzet van manlief, want zo simpel schijnt dat niet te zijn.

Zo zijn we nu al dagen aan het bakkeleien over een nieuwe inrichting. En dat is toch vreemd als je bedenkt dat we het besluit om naar Pilion te emigreren destijds binnen vijf minuten genomen hebben. Maar het eens worden over zoiets simpels als wat doen we met de oude bank en gaan we eigenlijk wel een nieuwe bank kopen... Afijn, ik vrees dat het nog wel even gaat duren voor mijn Griekse woonkamer eruitziet zoals ik voor ogen heb ;-)