VIDV: Dromen worden werkelijkheid

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Chiara van der Linden (Haïti).

Het is alweer zo’n zes maanden geleden dat ik voor het laatst geschreven heb voor Vlaardingers in den Vreemde. Sommige van jullie zullen mij en mijn verhalen van toen misschien nog kennen.

Ongeveer anderhalf jaar geleden vertrok ik naar Haïti om daar les te geven aan Haïtiaanse geadopteerde kinderen. Dit voor ongeveer acht maanden. In mijn vrije uren trok ik veel op met kinderen en jongeren en leerde ik het land, de cultuur en de mensen kennen. Ik verloor mijn hart aan Haïti, richtte een stichting op, startte projecten en besloot terug te keren. 31 oktober stapte ik het vliegtuig uit, voelde de warme zon op mijn huid branden en voelde mij direct weer thuis. Ongeveer een week vertoefde ik in de hoofdstad Port au Prince om daarna door te trekken naar het vergeten gebied van Haïti; Passe Catabois gelegen in het Noordwesten. Mijn thuisbasis.

De dag van vertrek stond ik keurig op tijd met mijn ticket te zwaaien, helemaal klaar om te vertrekken. Maar nee, het was te mooi om waar te zijn. Een vlaag van paniek sloeg toe toen ik hoorde dat de bussen niet zouden rijden. Het had de afgelopen dagen zo veel geregend dat sommige straten rivieren waren geworden. Hier en daar stonden mensen tot bijna aan hun knieën in het water. Of dat nog niet genoeg bleek te zijn, werden de verhalen erger; de rivieren stonden te hoog om over te kunnen steken, de wegen waren één groot modderbad en ongeveer een dag voor mijn vertrek waren zeven mensen om het leven gekomen bij een bustrip richting Cap Haïtien. Het was duidelijk, deze situatie was gevaarlijk en ik moest een andere weg vinden om op mijn plaats van bestemming te komen. Om een lang verhaal kort te maken besloot ik samen met mijn reisgezelschap een klein vliegtuigje te ‘huren’. Hierdoor kon ik de helft van mijn meegenomen centjes vaarwel zeggen, maar kwam ik wel op 5 november veilig aan  in Passe Catabois. De aankomende weken zullen bestaan uit het geven van voetbaltrainingen en Engelse lessen, vergaderen en helpen waar nodig.

De reacties van de lokale bevolking en van mijn teams waren overweldigend. Al na enkele uren verzamelden mensen zich rondom het gastenhuis. Ik werd aan alle kanten geknuffeld en gekust en al snel werd ook de eerste meeting met mijn crew geregeld. Die zelfde avond nog zou mij verteld worden hoe alles ervoor stond. Ik ben hoopvol, blij en gelukkig. Maar bovenal ben ik trots. Trots op wat deze jongens in de afgelopen zes maanden allemaal hebben verricht. Mijn hart groeit en dromen worden eindelijk werkelijkheid.