VIDV: Even m'n paspoort verlengen

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

M’n Nederlandse paspoort is bijna verlopen, dus moet er een afspraak gemaakt worden bij het Nederlandse Consulaat in New York City. Nu kreeg ik een paar weken geleden een vraag van een vriendin uit Berkel & Rodenrijs, of ik zin had om haar in New York City te ontmoeten. Ze gaat met vier vriendinnen voor een weekje naar NYC. Ik ben dol op NYC, dus elke smoes om te gaan is meegenomen. Meteen een afspraak gemaakt bij het Consulaat in Manhattan om m’n paspoort te laten verlengen. Twee vliegen in één klap.

Deze vriendin Dé en ik kwamen elkaar elke dag tegen in het Lage Bergse Bos in Bergschenhoek, tijdens onze wandeling met onze hond(en). Dat was in de jaren negentig. Ik had in die tijd een hondenuitlaat-service voor Bergschenhoek e.o. Leukste baan die ik ooit gehad heb. Altijd vrolijke honden om je heen en heerlijk wandelen in het bos.

Toen we naar de USA gingen had ik het plan om hier ook zoiets te starten.  Ik had geen werkvergunning, dus mocht niet werken voor een baas, maar ik mocht wel iets voor mezelf beginnen. Een goede vriend had al gezegd dat daar goed geld mee te verdienen valt in de USA, want Amerikanen en hun honden is een miljoenenindustrie. Niet dat ik er miljoenen aan zou gaan verdienen, maar voor een flinke wandeling leggen Amerikanen makkelijk  25 dollar op tafel. Toen kwam ik erachter dat in de Staat Pennsylvania (waar we wonen) nergens honden los mogen lopen, dus dat was het einde van mijn plan. Honden moeten kunnen rennen en dollen en niet aan een riempje, vind ik. Ik heb hier al een paar van m’n principes overboord gegooid, maar deze houd ik, dus geen hondenuitlaat-service.

Dé kreeg te horen dat ik ging stoppen met m’n uitlaatservice en heeft dit toen van me over genomen en nog een flink aantal jaren gedaan. Totdat dit beroep te populair begon te worden en er steeds meer grote groepen honden ongecontroleerd door het Bergse bos renden….toen was het niet leuk meer en is ze gestopt.

En nu had ik dus een afspraak met haar, om 11 uur bij de rode trappen op Times Square. De afspraak voor het Consulaat was om 10 uur. Dat wordt een lange, maar gezellige dag. Om 5 gaat de wekker, het is nog donker buiten. Paspoort, formulieren, copytjes, $ 166,50, greencard, niks vergeten. De pasfoto laat ik maken bij een fotograaf vlak naast het Consulaat. Zo’n pasfoto heeft andere regels dan voor een Amerikaans paspoort en dat gaat gegarandeerd fout als ik ze ergens anders laat maken. De bus was keurig op tijd, 6 uur. Half 9 stond ik in Manhattan. Regen en nog eens regen, jammer. Mensen worden daar humeurig van. Iedereen liep weggedoken onder een paraplu. Met gevaar voor eigen leven en vooral je ogen loop ik tussen de plu’s door. Een vrolijke grote 'black guy' probeert een reklamefolder voor de tourbus in m’n handen te duwen. Ik zeg beleefd 'no thanks' met een glimlach. ,,Ooowwwhhh girrrrrl, you smiled, bless you, you made my day. Nobody smiles today and everyone is grumpy'', galmt hij door de straat. ,,May I give you a hug?'' vraagt ie.  ,,Sure!!'' En ik krijg een dikke knuffel.  En daarom vind ik NYC nou zo leuk. Ik loop weer door met een brede glimlach op m’n gezicht, door de regen, tussen de humeurige paraplu's.

Ik moet aardig doorstappen om op tijd bij het consulaat te zijn. Ik loop bijna de fotowinkel voorbij, zo klein is het. Vreselijke foto natuurlijk, met m’n 'verzopen' hoofd en je oren moeten zichtbaar zijn en je mag niet lachen. Dat vraagt om een vreselijk foto natuurlijk. Het Nederlandse Consulaat zit in een groot gebouw op de 18e verdieping. Eerst inchecken aan de balie op de beneden verdieping. Aan de muur hangt een levensgroot schilderij. Ik denk zo’n 10 x 10 meter, met een paar dikke strepen en krullen verf. Uitgelopen en gespetterde klodders ertussen. Ik wed dat ze er een flink bedrag voor betaald hebben. Ik kan vreemdsoortige schilderijen best waarderen, maar dit was echt het slechtste schilderij dat ik ooit gezien heb, tenzij een olifant of een aap het heeft geschilderd.

Ik krijg m’n kaartje en mag naar binnen door de security-poortjes en met de lift naar het Consulaat op de 18e.  De liftdeuren gaan open. Oranje tapijt met het wapen van de Leeuw verwelkomt je en leidt je naar de loketten. Alex en Max lachen je toe zodra je binnen stapt. Posters van tulpen en molentjes aan de muur. Een vrolijk 'goedemorgen' en over veertien dagen wordt m’n nieuwe paspoort opgestuurd. Kan ik weer tien jaar mee vooruit. Het gezegde is 'zeg nooit nooit', maar ik zal nooit m’n Nederlandse staatsburgerschap opgeven. Het heeft best voordelen om Amerikaan te worden. De Nederlandse wet staat echter geen twee Nationaliteiten toe. Alleen wanneer je als Nederlander met een Amerikaan getrouwd bent, dan kan je én Nederlander én Amerikaan zijn. Dus kies ik dan toch voor m’n Nederlanderschap.

Nu weer flink doorstappen, terug naar Times Square. Tijdens het lopen geniet ik van alle verschillende mensen om me heen. Veel zakenmensen.  Vrouwen in keurige mantelpakjes en mannen in tweedelig grijs. Ik verbaas me over de 'dress-code' van de jonge zakenman. Getverderrie, dat ziet er niet uit hoor. Te strakke jasjes, te smalle pijpen, te korte pijpen en onder een zwart pak lichtbruine puntschoenen. Ik zag het overal en kon me nog maar nauwelijks beheersen om te zeggen 'high water in the village?' :P

Op Times Square vinden Dé en ik elkaar en gaan eerst maar even een bak koffie drinken met de hele ploeg meiden. Heel leuk om haar weer eens te zien en bij te kletsen.  Ik kreeg meteen een tas met Hollandse lekkernijen van haar. We hadden afgesproken om naar  High Line Park te gaan. Het regende nog steeds, maar Hollandse meiden die we zijn….we gaan gewoon de High Line wandeling maken. We gaan met de metro naar het begin van het park. De meiden hadden allemaal al een metrokaart en ik, als 'ervaren New Yorker', zou ook even snel een kaartje uit de machine halen. Dat ging niet echt soepel. De machine spuugde m’n geld uit, accepteerde m’n creditcard niet en pas toen Dé er dan maar een paar dollars instopte kreeg ik een kaartje. Dat was natuurlijk grote hilariteit. In de metro vraagt een jonge vrouw onze aandacht. Ze loopt door het pad van de coupé en vertelt dat ze twee kinderen heeft, geen huis, geen baan. Niemand geeft haar geld. Ik ook niet. Het blijft altijd een tweestrijd. Het verhaal kan waarheid zijn, maar ze kan het geld ook meteen opmaken aan haar verslaving. Zo rijdt ze de hele dag heen en weer in de metro en vertelt steeds haar verhaal.

 High Line Park is voltooid in september 2014.  High Line is een 2,3 kilometer lang park, aangelegd op een gedeelte van een oude spoorlijn uit 1847. Je hebt een prachtig uitzicht over de Hudson rivier. Een variatie van planten en bomen, schitterend aangelegd. Hoe kan het ook anders, want de ontwerper van de beplanting is Piet Oudolf…..juist ja, een Nederlander. Nederlanders steken overal hun neus in en zeker in New York is dat uiteraard duidelijk te merken. Als 'wij' het niet aan de Engelsen hadden verkocht dan spraken ze Nederlands in NYC. Mooie zitplekjes met ligbanken op de rails. Het ziet er allemaal prachtig uit, zelfs als het giet.

Ondertussen waren we best wel nat en koud geworden, dus hoogste tijd om even te lunchen. De meiden hadden al gemopperd dat alles best wel duur is in NYC. Zeker uit eten en dan komt er ook nogeens twintig procent tip bij. We passeerden een echte ouderwetse 'diner' en gingen naar binnen. Het eten is meestal goed en niet duur in die ouderwetse (jaren'60) diners. Dat klopte dus weer, want we hebben ons buikje weer vol gegeten voor achttien dollar per persoon, met een wijntje erbij en eigenlijk teveel eten. Het regende nog steeds. Even bij Macy’s naar binnen. Daar ben je ook niet in een half uurtje uitgekeken en zo vliegt de dag voorbij.

De supermans, Elmo’s, Lucky Luke’s, Pino’s en Hello Kitty’s zijn allemaal 'verzopen' op Times Square. Het is bijna tijd om weer naar de bus te gaan. De volgende bus gaat om half 7. Dikke knuffels van de meiden en een extra dikke voor en van Dé. Til we meet again. Het was super gezellig. De rij voor de bus was tot m’n verbazing niet lang. Er stonden maar acht mensen voor me. Ik stond nog geen twee minuten en er was een lange rij achter me. Dat gaat nooit allemaal in de bus en staanplaatsen is verboden. De volgende bus gaat om acht uur. Bof ik even. De bus is weer vol zakenmannetjes en -vrouwtjes. Het is weer donker buiten. De meeste reizigers doen dit morgen weer, vijf dagen per week.  Ik ben om negen uur thuis. Morgen lekker rustig eerst met de hond een lange wandeling maken… zonder riem. Als het goed is valt over twee weken m’n nieuwe Nederlandse paspoort in de brievenbus.