VIDV: Het juiste perspectief

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

Wonen in een klein vissersdorpje op een Grieks schiereiland heeft zeker nadelen; ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen. Er valt genoeg te klagen hier. Echt waar! Bussen die niet op tijd rijden, langdurig blaffende honden, een buurman die zijn tuinafval op een windstille dag gaat verbranden, grote gaten in het wegdek van de boulevard, straten die onbegaanbaar worden na een flinke regenbui, menukaarten waarop allerlei dingen staan die ze nooit hebben... Afijn, dat is nog maar een piepkleine greep uit de klaagcollectie. Toch proberen we geklaag zo veel mogelijk te vermijden. Oké, we mopperen wel eens, en ja, natuurlijk klinkt er ook wel eens een oer-Hollandse krachtterm door ons Griekse huisje, maar over het algemeen halen we gewoon onze schouders op. Je er druk over maken heeft namelijk geen enkele zin. Veranderen doet het toch niet, want hey, this is Greece, man! Veel van wat in ons vroegere leven belangrijk was, komt hier niet eens aan de orde. Een ander leven, een ander perspectief. 

Mijn relativeringsvermogen is er sinds ik in Pilion woon werkelijk met sprongen op vooruit gegaan, dat is een feit. Ik ben er blij mee, want de dingen in het juiste perspectief zien maakt het leven echt veel aangenamer. En ja, het is ook een feit dat je dat perspectief sneller ziet als je op een bankje in het zonnetje kunt uitkijken over een strakblauwe zee, met niets anders aan lawaai om je heen dan het gekabbel van de golfjes en het gefluit van de vogeltjes. Daar word het in je hoofd namelijk heerlijk rustig van. Mensen die er verstand van hebben, zeggen dat als het rustig is in je hoofd er ruimte komt voor dankbaarheid, en dat als je hoofd gevuld is met dankbaarheid, er geen plaats is voor negatieve gedachten. Mooi, hè? Ik vind dat wel iets om te onthouden, want in mijn hoofd kan het soms behoorlijk stormen. En mijn hart huilt regelmatig om alles wat er momenteel in deze grote boze wereld gebeurt. Daar word ik echt niet vrolijk van, ook al kan ik er allemaal weinig aan doen. Dus als ik die negatieve gedachten die mijn hoofd vullen een halt toe kan roepen, dan wil ik zo'n 'wollige' quote best wel eens proberen. 

'Ik ben toch zo dankbaar dat jij met mij in één huis wilt wonen,' zei ik vorige week tegen manlief toen hij mij enigszins afkeurend wees op het feit dat ik voor de zoveelste keer vergeten was mijn koffiekopje meteen om te spoelen. Normaal gesproken zou ik op zo'n opmerking van hem nogal vinnig gereageerd hebben, maar sinds ik in de ban ben van die dankbaarheidsquote pak ik het dus anders aan. Het helpt zeker, want we moeten er allebei zo vreselijk om lachen, dat alle negatieve gedachten over het onafgespoelde kopje meteen verdwenen zijn. Maar oké, misschien komt dat wel omdat ook lachen uitstekend helpt om alles weer in het juiste perspectief te zien. Alleen zijn er zo heel veel dingen in het leven waarom ik absoluut niet kan lachen... 

Gisteren zat ik met mijn derrière op een gammel Grieks bankje op de boulevard met de grote gaten in het wegdek. Ik keek uit over de rustige blauwe zee en luisterde naar het gekabbel van de golfjes, maar mijn hoofd zat zo vol van allemaal ellende waar ik helemaal niets aan kan doen, dat ik er niet van kon genieten. Ik zwolg in mijn boosheid op de hele wereld, verdronk in mijn verdriet omdat het leven voor een hele goede vriendin van me op dit moment verschrikkelijk onrechtvaardig is. Tot een klein stemmetje in mijn hoofd fluisterde: 'Hé, trut! Kijk nou eens om je heen! Kijk nou eens écht om je heen!' En langzaam, heel langzaam drong het tot me door hoe heerlijk het was dat ik wél hier in het zonnetje op dat bankje kon zitten. Hoe fijn het is dat ik gezond ben, dat ik een dak boven mijn hoofd heb, en een man die al meer dan vijfendertig jaar met mij in één huis wil wonen. Hoe fantastisch het is dat ik heel veel lieve mensen ken die mij heel veel hebben geleerd over het leven. 

En langzaam, heel langzaam, voelde ik een glimlach om mijn lippen komen.

Een dankbare glimlach... ;-)