VIDV: Het nieuwe jaar

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Zo, alle feesten, etentjes en buurtbijeenkomsten zijn weer voorbij. Altijd leuk hoor, de kerst en nieuwjaar, maar nog leuker als alles weer z’n gewone gangetje gaat. Doordat we hier verder geen familie hebben is het elk jaar weer een beetje behelpen. Dan mis ik toch wel de gezellige familie tradities van kalkoen of gourmetten op eerste kerstdag, tweede kerstdag een heerlijke salade en natuurlijk de oliebollen met de jaarwisseling.

Elk jaar is er een Christmas party van de buurt. Ieder jaar bij iemand anders thuis. Iedereen brengt wat eten mee en het is altijd weer gezellig. De rest van het jaar zien we de buren niet veel, behalve even zwaaien als ze toevallig voorbij rijden. Deze keer was de Christmasparty in “the old Fox Hill Barn”. De oude schuur van de oorspronkelijke boerderij is lang geleden al omgebouwd tot woonhuis. De buitenkant is zoveel mogelijk in de oorspronkelijke staat gebleven. De bewoonster weet niet precies hoe oud dit pand is, maar er zijn tekenen van een datum van de 17e eeuw. Ze woont er al vele jaren. Haar kinderen zijn er opgegroeid en nu woont ze er nog samen met haar 15 jaar oude kat. De oorspronkelijke boerderij staat zeker een kilometer verderop, nu tussen moderne woningen. Moet vroeger een gigantische boerderij geweest zijn, met land tot aan de horizon. De schuur staat naast ons huis en ik heb altijd al eens een kijkje willen nemen binnen. Nu krijg ik dus de kans. Ik haal wat Kerst stollen bij de Aldi om mee te nemen en op ons kerstbest gaan we dus naar de buren. We worden hartelijk verwelkomt door Martha……..en door een vreselijke penetrante kattenbaklucht. De meeste buren zijn er al. We moeten meteen een lootje trekken uit een hoge hoed en winnen een door Martha gemaakt potje jam in een tweedehands glazen potje met een roestig dekseltje. We verzamelen in de keuken. Er staat iets te pruttelen op het fornuis, de keuken valt van ouderdom bijna uit elkaar, de kattenbak staat onder de keukentafel. De kat miauwt en valt bijna om. De twee kamers die ik vanuit de keuken kan zien lijken op de kamers die je ziet in het t.v. programma “Hoarders”. Mensen die blijven kopen en niets weg gooien, dus alles stapelt zich op. Het is ook koud, maar dat geeft toch weer een apart kerstgevoel, zullen we maar denken. Het gezelschap is gezellig en daar gaat het om. Het viel me wel op dat niet veel mensen hebben gegeten van de pruttelpot op het fornuis. Ik ook niet en heb teveel stol gegeten. Op de verpakking stonden ieder geval de ingredienten. De pruttelpot had geen label en ik was bang dat het niet goed zou vallen, dus beter even stiekem overslaan.

We kregen een toer door de rest van het huis. Een oude krakende steile houten trap naar boven, bielzen aan de plafonds en muren. De aanblik bracht je vanzelf terug in de tijd. Meer dan de helft van de ruimte boven was een gigantische, in tact gebleven hooischuur. Geweldige massieve grote openslaande deuren, vergrendeld met een zware balk. De ruimte was zeker 20 meter hoog, misschien wel meer. De muren waren opgebouwd uit grote steenbrokken, balken en ijzeren ringen. Schitterend. Ik zag mezelf al helemaal zitten hier, met een palletje verf en een schildersezel. Misschien een echte ezel ook erbij en een paar honden en katten. Perfecte ruimte ook voor een kerststal tafereeltje. Ruimte genoeg voor Jozef, Maria en de baby en de schaapjes kunnen er ook nog wel bij. Een kameel had ook nog wel gepast. Het was er wel heel koud, dus de deur dicht en naar de volgende kamer, door een smal krakend gangetje. Daar was de “mooie kamer”. Oud bankstel met veel dekens en kussens. Weer balken aan plafond en muren. Oude schilderijen aan de muur en een levensgrote houtkachel die heerlijk stond te loeien. Martha vertelde dat ze hier alleen zit wanneer de temperaturen onder nul zijn buiten. Dit is de enige ruimte in het hele huis met verwarming. Er lag genoeg stookhout voor jaren en jaren in de hooischuur, maar toch probeerde ze zo weinig mogelijk te stoken. Het was gezellig en behoorlijk warm in deze kamer, dus bleven er een paar mensen hier even zitten. Martha had wat kerstdecoratie van zolder gehaald en het leek wel of ik minstens honderd jaar terug in de tijd was. Er staat een hertje, gemaakt van stro, met een rood strikje naast de kachel. Beter gezegd, hij staat te leunen tegen de kachel, wat hoogst waarschijnlijk niet de bedoeling was, want ik zie rook uit z’n oren komen. Ik pak het arme beest op en verbrand bijna m’n vingers. De zijkant is zwart, rook uit z’n oren en z’n nek smeult. Gelukkig dat er nog iemand in deze kamer is gaan zitten, anders was deze honderden jaren oude schuur in vlammen op gegaan op kerstavond. Beetje eng wel, want ons huis staat niet echt veel verder. Amerikaanse huizen vatten wat makkelijker vlam dan het gemiddelde stenen Nederlandse huis, dus een paar vonken en het is gebeurd. De rest van de avond is gezellig verlopen. De gewonnen pot jam is thuis meteen de vuilnisbak in gegaan helaas en de kattenbaklucht heeft nog zeker 3 dagen in m’n neus geprikkeld. Volgend jaar weer bij iemand anders.

De avond voor kerst heerlijk tapas gegeten met onze zoon in Philadelphia. Een avond stadswandeling gemaakt om alle prachtige kerstversieringen te bewonderen. Philadelphia blijft een stad van uitersten. Het doet me een beetje denken aan Rotterdam. Niet qua gebouwen, maar de “no nonsense” atmosfeer. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Hoewel er een hoop vreemde snuiters daar rond lopen. We drinken nog wat in het “Christmas Village” en bekijken een muzikale lichtshow. Nog even een proost op m’n vader. Hij zou 103 zijn geworden vandaag, gefeliciteerd (o)pa. Wanneer we s’ avonds laat onze straat in rijden is deze aan beide kanten verlicht met honderden kaarsjes. Dit is dan weer een mooie traditie hier. Op kerstavond zet iedere bewoner kaarsjes langs de kant van de straat. De kaarsjes zitten in witte broodzakjes met wat zand erin en staan zo’n 3 meter van elkaar vandaan. Prachtig gezicht als je de straat in komt rijden.

Ik vertelde al eerder dat het elk jaar weer een beetje behelpen is zonder broers en zussen en verdere familie hier, dus voor oud en nieuw onze surrogaat familie opgetrommeld, onze Nederlandse vrienden hier in den vreemde. Jaarwisseling ging niet lukken om met z’n allen te vieren, maar 2 januari hebben we geproost met champagne en oliebollen op het nieuwe jaar. De oliebollen traditie houd ik er wel in. “s morgens het beslag maken en voor de open haard laten rijzen voor een paar uurtjes. Dan gaan m’n gedachten ook altijd weer terug naar m’n jeugd. M’n vader bakte elk jaar de oliebollen voor de 7 kinderen en de visite die langs kwam. Drie emmers vol met beslag voor de kolen kachel in de woonkamer. En wee je gebeente om die kamer in te gaan. Je mocht niet rennen en de deur niet openen want dan zakte het beslag in elkaar. In de middag gingen de pannen frituurvet op het vuur in de keuken. Keukendeur naar de kamer dicht, buitendeur van de keuken open en m’n vader was een paar uur lekker bezig in een koude keuken. Ik heb haar er nooit over horen klagen, maar m’n moeder kan hier niet blij mee geweest zijn. Na afloop zag de keuken blauw van de rook, het vet zat overal en de oliebollen lucht bleef nog dagen hangen. Een week later was ze altijd aan het soppen in de keuken en werd het plafond opnieuw gewit. Maar de oliebollen en appelflappen waren overheerlijk. Ik heb m’n elektrische frituurpan in de garage, deur open, de zon schijnt. Ik heb geen 7 kinderen, dus al met al was het zo gebeurd en ze smaakten heerlijk. Zo heerlijk dat ze 2 januari bijna op waren en dus nog maar een keer de garage in voor een tweede ronde oliebollen bakken. Een huis vol Nederlanders voor Nieuwjaar en geen oliebollen, dat kan natuurlijk niet. Zoals te verwachten heb ik weer veel teveel oliebollen gegeten. Dat wordt de komende weken extra lange, stevige wandelingen met de hond. Dat vindt ze niet erg. We genieten samen van onze dagelijkse wandeling waarbij we allerlei avonturen beleven en genieten van de vrije natuur en alles wat we tegen komen. Herten, vossen, een assortiment aan vogels en af en toe een verdwaalde snapper schildpad. Een echtpaartje adelaars zit deze tijd van het jaar ook dagelijks in dezelfde boom. Af en toe strekt Mr.Bald Eagle even de vleugels……werkelijk prachtig. Wanneer het echt een lange koude winter is geweest wordt er ook weleens een zwarte beer gesignaleerd. Meestal verdwijnt de beer vanzelf weer. Zo niet dan wordt ze gevangen en een flink eind Noordelijk weer uitgezet. Het echte winterweer laat nog wat op zich wachten. Het vriest wel en af en toe een vlokje sneeuw. Ik hoop wel dat we nog een pak van dat witte spul krijgen. Misschien in mijn verhaal van volgende maand.


Cora Vlug