Vlaardingers in den Vreemde

VLAARDINGEN - Vlaardingen24 bericht dagelijks over allerlei zaken die zich binnen de Haringstad afspelen. Logisch dus dat onze lezers vooral in Vlaardingen wonen. Wie anders zou er geïnteresseerd zijn in de 'dorpse' gebeurtenissen die wij beschrijven. Nou... dat zijn er toch nogal wat! Neem nou de Vlaardingers die - om onbegrijpelijke redenen - ons stadje achter zich hebben gelaten om voor kortere of langere tijd elders een bestaan op te bouwen. Zij blijven via Vlaardingen24 toch op de hoogte van hoe het er aan het 'thuisfront' aan toe gaat. Vier hen draaien de rollen nu om en laten Vlaardingen weten hoe zij als 'Vlaardinger in den Vreemde' leven en werken. Maak via Vlaardingen24 kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Wilma Hollander (Griekenland), Antoinette van de Water (Borneo) en Chiara van der Linden (Haïti). Vanaf nu iedere zondag op Vlaardingen24.

Bart van Zessen (Argentinië)

Hola Vlaardingen! Hier vanuit Argentinië: Bart van Zessen (33). Sommige van jullie kennen me misschien nog wel als leerling van basisschool ’t Ambacht,  linksback bij vv HVO, postbode in de W. Beukelznstraat of redacteur van de Maaspost. Tegenwoordig woon ik dus in het Argentijnse dorp Agua de Oro, op de kaart net iets ten noorden van de centraal gelegen metropool Córdoba. Hoe ik daar nu helemaal ben beland? Eigenlijk door een gezonde mix van reisverslaving, de liefde en toeval. Ik ging, al weer bijna vier jaar geleden!, op pad voor een rondreis van een half jaar door Zuid-Amerika, leerde mijn huidige, Colombiaanse vriendin kennen en samen bleven we rondtrekken, steeds wat langzamer, totdat we uiteindelijk toevallig hier in de heuvels, de Sierras Chicas, bleven steken. Inmiddels ben ik behoorlijk in het Argentijnse plattelandse/dorpse leven opgenomen. Ik klus wat bij als tuinman, help in de verkoop van de lokale bierbrouwerij en ben bezig met het oprichten van een schaakclub en een workshop voor beginnende schakers. De komende tijd zal ik dus eens in de vier weken vanaf deze plek berichten over mijn avonturen hier, over het echte Argentijnse leven en andere zaken waar ik als Vlaardinger in den Vreemde tegenaan loop.

Wilma Hollander (Griekenland)

Met twee koffers en een pallet op een onbekend Grieks schiereiland arriveren om een nieuw bestaan op te bouwen… dat was niet iets waar ik van droomde toen ik als Wilma van der Hoeven opgroeide in de Vlaardingse Westwijk. Waar ik wel van droomde? Schrijfster worden, dat leek me wel wat, maar ik vond dat je daarvoor eerst een flinke dosis levenservaring moest hebben. Het was een mooi excuus om een kleurrijk en afwisselend leven te leiden, waarin behalve schrijven ook reizen, dansen en muziek een grote rol speelden. KLM-stewardess, toeristisch medewerkster, country & volksdanslerares, journaliste voor de regionale krant… het zijn slechts een paar van de beroepen die ik uitoefende, veelal in combinatie met mijn taken als echtgenote en moeder, iets wat ‘in mijn tijd’ niet altijd zo vanzelfsprekend was als het tegenwoordig is. Die vereiste levenservaring is er dus ruimschoots gekomen en de droom werd werkelijkheid: hier, op het zonnige terras van ons kleine, maar knusse huisje in Kato Gatzea heb ik in de afgelopen jaren al heel wat romans en verhalen geschreven. Met mijn columns uit Pilion hoop ik u in de komende, ongetwijfeld natte en koude wintermaanden een welverdiend Grieks zonnestraaltje te kunnen sturen. Als onvervalste Haringkop – ook al is het er dan eentje ‘in den vreemde’ – draag ik mijn vroegere stadgenoten immers nog altijd een warm en vooral zonnig hart toe ;-)

Antoinette van de Water (Borneo)

Ik ben altijd al een ondernemend type geweest; ik maakte mijn eerste ondernemingsplan toen ik zeven was om mijn ouders ervan te overtuigen dat ik wist waar ik aan begon toen ik een hondje wilde. Op de HES Rotterdam leerde ik meer over ondernemingsplannen, en ontdekte ik hoe je uit het niets iets kunt opbouwen. Die kennis wilde ik gebruiken om iets goeds voor de wereld te doen, het liefste voor dieren en het milieu. In 2002 werd ik vrijwilliger in een opvang voor mishandelde olifanten. De eerste avond in Bangkok stond ik plots oog in oog met een olifant. Midden in de nacht, voorbijgeraasd door het verkeer, zijn lichaam vol wonden en infecties. Ik was geshockeerd en mijn motivatie om olifanten te helpen was meteen stevig geworteld. Met de droom alle olifanten van de straat te redden, bedacht ik de actie 'Bring the Elephant Home'. Een demonstratieve wandeltocht met twee vrijgekochte straatolifanten, dwars door Thailand. Het werd een adembenemende tocht, waarover een boek en film is verschenen (in Vlaardingen verkrijgbaar: 010 - 4600651). Ik hou me nu fulltime bezig met de bescherming van olifanten. Geen dag in mijn leven is hetzelfde: het geven van voorlichting op scholen, het planten van bomen, het organiseren van evenementen, met onderzoekers de jungle in om olifanten te observeren en indien nodig de barricades op. Mijn motto: je moet actie ondernemen als je echt iets wilt veranderen, je kunt een verschil maken, hoe klein ook. Ik heb geleerd dat humor belangrijk is, dat het volgen van passie gelukkig maakt en dat je kunt vertrouwen op karma.

Chiara van der Linden (Haïti)

Net voor de zomer heb ik mijn opleiding voor onderwijsassistent afgerond, klaar voor een mooie carrière zou je denken. Ik vind het echter ook belangrijk om verder te kijken dan wat je zelf aan ambities en wensen hebt. Daarom heb ik ervoor gekozen acht maanden lang in Haïti te werken. Ik geef hier les aan drie geadopteerde kinderen van een Nederlands echtpaar dat een ziekenhuis draaiende houdt, Rob en Anne-Marie Hulshuizen. Rob is vanaf 2001 verantwoordelijk voor de bouw en het draaiende houden hiervan en Anne-Marie werkt er als tropenarts. Met de hulp van andere vrijwilligers, ook Nederlandse, proberen zij het Haïtiaanse volk zo goed mogelijk te helpen. Naast het lesgeven aan hun kinderen wil ook ik in het ziekenhuis mijn steentje bijdragen. Natuurlijk heb ik geen medische achtergrond om daarmee iets in het ziekenhuis te gaan doen, maar ik ga verder alles daar aanpakken! Haïti is in 2010 getroffen door een aardbeving, die ongelooflijk veel slachtoffers heeft geëist. Dit land was al arm maar heeft daar bovenop nog eens die ramp te verduren gehad, iets waarvan de gevolgen nog steeds zichtbaar zijn. Ik probeer hiervoor ook zoveel mogelijk geld in te zamelen zodat ik echt kan helpen waar ik kan. Dit doe ik via de stichting: ‘Juffrouw Chiara helpt Haïti’. Het geld wat ik inzamel met deze stichting gaat naar projecten in Haïti, waaronder het ziekenhuis van Rob en Anne-Marie, maar ook naar de aanschaf van leermiddelen en naar de plaatselijke bevolking. Elke vier weken houd ik jullie hier op de hoogte.