VIDV: Haringkoppen, rolstoelen en marathons

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Waar zal ik het deze maand eens over hebben? Het weer? Sinds een dag of 3 is het heerlijk lenteweer. Winterjas kan uit en een zomerjas is eigenlijk meteen niet nodig. T-shirt is voldoende. Ik zou liever even aan de overgang willen wennen met een fris briesje. Maar ja, het is pas Maart en iedereen weet dat Maart roert z’n staart, dus er kan nog van alles en nog wat gebeuren.

De politiek? Ik word nu al helemaal niet goed van al dat gekibbel tegen elkaar op t.v. En natuurlijk de grootste ergernis is Donald Trump. Breek me de bek niet open. Ik bemoei me niet met de politiek, maar je ontkomt er natuurlijk niet aan. Ik las een perfecte oplossing voor het “probleem Trump”. Een foto van Marty en die professor van “Back to the Future. De professor zegt tegen Marty “Snel, stap in de auto!! We moeten zo snel mogelijk terug naar 1945 om meneer Trump een condoom te geven!!” . Niks aan toe te voegen verder. En mocht Donald President worden van de USA dan is dat niet mijn schuld. Ik kan er echt niks aan doen. Ik ben geen Amerikaan dus mag ik niet stemmen.

Het Nederlandse kinderboek waar ik de illustraties voor heb gemaakt is klaar en online  hier te bestellen . Titel: Muis is Muis. Auteur Pauline Coenen. Het ziet er heel leuk uit. Een grappig en leerzaam verhaaltje over Muis. Toch best een beetje trots op. Waar je allemaal niet inrolt via Internet, Facebook en Google. Ik vertelde vorige keer al dat ik ook een kleurplaat heb ingeleverd voor de Haringkoppen Verbinden” tentoonstelling in Museum Vlaardingen, die afgelopen vrijdag is geopend. Via hun Facebookpagina kan ik zien hoe schitterend de tentoonstelling is geworden. Ook weer leuk dat ik vanuit m’n luie stoel zo’n 6.000 kilometer verderop, hier toch aan mee kan doen. Ik hoop dat vele van jullie even gaan kijken. Het is echt de moeite waard. 

Ik bekijk regelmatig de Facebookpagina van “Haringkoppen Verbinden”. Daar kwam ik ook het verhaal tegen over een actie genaamd “Maurice en het KWF”, help Maurice de berg op. Mooie foto erbij van deze atletisch uitziende Maurice in z’n oranje shirt, zittend in een supersnelle sportrolstoel. Dat deed me meteen denken aan het bezoek van m’n zus, een jaar of 12 geleden. Een paar vrienden van haar hadden al jaren het plan om de Marathon van New York City te doen. Een hele onderneming en het vergt maanden en maanden training en sparen voor vliegreis en verblijf in NYC. Eindelijk was het dan zover. Ze gingen de Marathon doen en Kitty wilde hen heel graag aanmoedigen, dus kwam ze gezellig twee weken bij me logeren.  Ik heb niets dan respect voor mensen die dit kunnen. Ik ben helemaal geen hardloper. Ik loop heel wat kilometers met de hond, maar vraag me niet om te gaan joggen of een sprintje te trekken. Ik denk dat ik dat van m’n vader heb. Hij ging altijd op de fiets naar z’n werk in het Stadhuis en af en toe nam hij de bus. Als hij net even later bij de bushalte was dan de bus, dan ging hij geen stap sneller. Ook al had hij de bus nog kunnen halen als hij even een sprintje ingezet had. Z’n motto was altijd “er komt er nog één hierna, dus waarom zou ik rennen”. Ik heb volledig respect voor deze renners en daar komt nog eens een berg respect bovenop voor de atleten die deze marathon in een rolstoel doen.

Een groep rolstoelers uit Vlaardingen e.o. was op weg naar NYC voor de Marathon. Deze marathon wordt elk jaar georganiseerd in de eerste week van november. Deze november was het kouder dan normaal. Goed voor de deelnemers zolang ze bezig waren, maar niet echt plezierig voor de toeschouwers. Maar desalniettemin een schitterende belevenis. Duizenden en duizenden mensen vanuit de hele wereld staan deelnemers vanuit de hele wereld aan te moedigen. Grote groepen toeschouwers met vlaggen, petjes en toeters in de kleuren van hun land, zodat iedereen kan zien waar ze vandaan komen en wie ze aanmoedigen. Eén groot feest. Het geeft de renners een kick om door te zetten, want tjonge jonge wat hebben ze het zwaar. De bruggen en vele straten zijn best steil en dat merk je pas wanneer je moet lopen. Nadat de meeste renners voorbij zijn komen de eerste rolstoelers. Zij starten iets later, zodat ze geen gevaar opleveren voor de renners en visa versa. M’n petje af voor deze atleten. De rolstoelen mogen dan super de luxe sport stoelen zijn, maar het blijft een topprestatie. De handen en armen van deze mensen moeten super getraind zijn om dit vol te houden. De aanmoedigingen zijn luid en gigantisch. Schitterend om te zien. Opeens geeft m’n zus een gil “daar zijn ze “ …en voor je het weet zoeven haar vrienden voorbij. Het is superkoud, maar ik krijg het er warm van. We zetten de vaart erin om bij de finish een glimp van hen op te vangen. Door Central Park, wat ook weer meer bergen en dalen schijnt te hebben als je haast hebt. Dat is dus mijn marathon voor deze dag. Het is altijd druk in Central Park, maar deze dag leek het wel of de halve wereld er liep. Opeens zie ik een grote lange man boven alle mensen uitsteken. Het was Lee Towers. Toch nog een beroemdheid gezien vandaag. We komen bij de finish aan en zien dat de rolstoelers meteen na aankomst worden ingepakt in een soort aluminiumfolie om de spieren niet te snel af te laten koelen. Sommige zitten te klappertanden, maar met trots in hun ogen en een brede glimlach. De Vlaardingse vrienden vinden we ook gelukkig en we hebben even tijd om te praten en om hen te vertellen dat we hebben genoten en supertrots op hen zijn. Dan gauw een restaurantje opzoeken en even opwarmen met een bak slappe koffie en een donut. Het was weer een mooie dag om nooit te vergeten.

Cora Vlug