VIDV: Winter wonderland

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Vorige maand sloot ik m’n verhaal af met de zin “ik hoop dat we nog een pak van dat witte spul krijgen” Een paar dagen later kwamen de voorspellingen voor een zware sneeuwstorm. Nu noemen ze hier iets nogal gauw een storm, dus ik dacht “we zien wel”. Wanneer het hier regent en een beetje waait zouden wij dat gewoon regen noemen maar hier noemen ze dat dus al storm. De waarschuwingen veranderden van sneeuwstorm naar blizzard. En dat klinkt toch wel serieus voor een heel groot deel van het Noord Oosten van de USA. Heerlijk, ik kon haast niet wachten. 

Ondertussen was dit nieuws ook al doorgedrongen tot Nederland, dus familie en vrienden berichtte ons om voorzichtig te zijn. Een vriendin bood zelf aan om ons te komen uitgraven als dat nodig zou zijn. De sneeuwval zou op vrijdagavond beginnen tot aan de nacht van zaterdag op zondag. Op vrijdagmiddag dan maar even gewoon m’n wekelijkse boodschappen halen. Tja zo dacht iedereen er dus over. Parkeerterrein voor de supermarkt was zo goed als vol. Dat gebeurt niet vaak, want die parkeerterreinen kunnen honderden auto’s hebben. De schappen voor brood en water waren bijna leeg. Nu liep ik zelf ook wel m’n boodschappen te doen, maar ik was dus niet van plan om te gaan hamsteren. Ik denk ook dat iedereen genoeg eten in de vriezer en de kast heeft liggen om minstens een paar weken mee vooruit te kunnen, voor het geval we ingesneeuwd raken en de deur niet uit kunnen. Na de lange rijen bij de kassa’s te hebben overleefd was ik blij om weer thuis te zijn. En nu maar wachten op de sneeuw. De gordijnen maar open laten zodat ik de eerste vlokken kan bewonderen. Deed me meteen denken aan een versje wat m’n zus en ik vroeger zongen “harder, harder gaan de vlokjes, op hun witte, witte sokjes. Kleine Jantje wordt nu moe, hij gaat naar z’n bedje toe”. Ik werd ook moe en het werd bedtijd, nog geen witte vlokjes te zien.

Ik liep alweer te mopperen dat het allemaal wel weer overdreven zou zijn van de weermannen/vrouwen en dat ze er weer eens flink naast zitten. De volgende morgen al vroeg wakker. Een vreemde frisse lichtval in de slaapkamer. Vanuit m’n bed kan ik een boomtak zien en ja hoor, daar ligt een flink laagje sneeuw op. Ik spring m’n bed uit, kleed me aan en voel me als een klein kind. Ik kan er ook niets aan doen, ik houd nu eenmaal van sneeuw, veel sneeuw. De hond is gelukkig ook super enthousiast. Ik trek m’n dikke jas aan en m’n snowboots en samen gaan we naar buiten. Douwe zakt meteen tot aan haar buik in de sneeuw. Dat valt haar even tegen. Ze wordt ook een dagje ouder en na een paar flinke sprongen kan ze niet meer vooruit komen. Ik ga voorop en maak een pad voor haar met m’n voetstappen. Ook ik word een dagje ouder en ook ik moet snel even op adem komen. Gelukkig is de sneeuwschuiver al 1x door de straat gekomen vanochtend vroeg, dus daar ligt “maar” een centimeter of 10.

Het waait hard. De sneeuw waait op en op veel plaatsen ontstaan er flinke heuvels sneeuw. Douwe huppelt vrolijk over straat. Er is geen verkeer mogelijk, dus ze kan haar gang gaan. Ze holt en rolt door de sneeuw. Het is schitterend. Het is één grote witte kerstkaart. Dikke vlokken komen gestaag naar beneden. We lopen samen wel 10x op en neer door de straat. Verder komen we niet, want lopen is niet te doen waar de sneeuwschuiver nog niet is geweest. Langzaam maar zeker komen de buren tevoorschijn met hun attributen om de sneeuw van hun driveway af te halen, zo goed en zo kwaad als dat gaat. Het beste is om steeds maar weer een dunne laag weg te werken. Er wordt een flink pak beloofd en aan het eind van de dag is dat waarschijnlijk teveel om nog gemakkelijk weg te krijgen, zodat we weer met onze geliefde onmisbare auto weg kunnen. Er mag niet op straat worden geparkeerd vanwege de sneeuwschuivers voor de wegen. Is ook niet slim om je auto nu op straat te zetten want wanneer de gigantische truck met de sneeuwschuiver voorbij is geweest is je auto begraven en komt er heel wat spierkracht en uithoudingsvermogen aan te pas om hem weer tevoorschijn te scheppen.

Aan het eind van de straat woont een mijnheer met een tractortje. Nou blijkt hij de grootste lol te hebben in het sneeuwvrij maken van de driveway met z’n speelgoed. Hij gaat van buur naar buur en tot mijn blijde verbazing begint hij ook aan onze driveway. Van je buren moet je het maar hebben. Verder is het doodstil op straat. Ik wil toch ook wel even kijken bij het stuk natuur waar ik dagelijks met Douwe aan de wandel ben, dus gaan we proberen om daar lopend te komen. De sneeuwschuiver is daar ook langs geweest en heeft een grote berg sneeuw achter gelaten langs de weg. We proberen eroverheen te komen om bij het wandelgebied te komen. Dat lukt niet. Ik zak tot m’n billen in de sneeuw en Douwe verdwijnt helemaal. Dan maar weer terug naar huis en ondertussen genieten van het uitzicht en de dikke vlokken die nog steeds naar beneden komen. De wind is wel gemeen, maar toch is het genieten.

Thuis gekomen staat de koffie al klaar, open haard aan….wat wil een mens nog meer? Zondag scheen de zon en de wind is gaan liggen. Kinderen zijn buiten, sneeuwpoppen, sleetje rijden. Ik zie geen sneeuwbalgevechten. Dat mag zeker tegenwoordig niet meer, te gevaarlijk en dan kan je iemand aanklagen als je een sneeuwbal in je oog krijgt. Maar gelukkig zijn er dus nog genoeg kinderen die buiten spelen in de sneeuw en niet de hele dag achter de computer zitten met dit koude weer. Tegen de avond zie ik wat bewegen in de verte in de tuin. Een stuk of 12 herten komen steeds dichter bij. Ze hebben honger en eten de laatste groene blaadjes van onze struiken. Een nog jong hert komt wel heel dicht bij het raam. Ze ruikt de brokken die ik daar voor de hond had laten staan. Moeder laat haar, maar blijft nerveus met haar voorpoot op de grond stampen, als teken dat iedereen alert moet blijven. Schitterend gezicht en dat in onze eigen achtertuin. Nadat alles is op gepeuzeld gaan ze weer verder op zoek naar eten.

Ook weer even tijd om op deze autoloze zondag wat te tekenen. Ik ontdekte pas geleden de facebook pagina “Haringkoppen Verbinden”. Dat kwam eigenlijk omdat een vriendin uit Zwijndrecht ons een kerstkaart stuurde met daarin een sticker met een embleem met een haring en de tekst “Haringkoppen verbinden”. Die sticker vol trots op mijn auto geplakt en een foto ervan gestuurd naar de Facebook pagina van deze Haringkoppen. Daar kwam een leuke reactie op en zo raakten we aan de praat. Een prachtig initiatief voor Vlaardingers van Vlaardingers. Wat voor iemand is de verbinder? Degene die in staat is mensen die op wezenlijke vlakken relatief ver van elkaar staan, bij elkaar en in gesprek te brengen.. Haringkoppen Verbinden gaat gepaard met de aanschaf van een onbewerkte haring. Deze haring is verpakt in een fraaie kist. Bijgesloten vindt de koper zijn haring, de voet, de standaard en het certificaat van echtheid van de kunstenaar. Iedereen heeft de vrijheid om het kunstwerk te bewerken. Dit kan op talloze manieren. Schilderen, ,mozaïek of andere technieken. Op deze manier wordt ieders haringkunstwerk gepersonaliseerd  en als uniek object , uiteindelijk onderdeel van een grotere gemeenschap aan individuele haringen.

Bij de vervolmaking van het kunstwerk, "één grote school haringen", worden de makers door het bijwonen van de officiële eindpresentatie, in de gelegenheid gesteld onderling ervaringen uit te wisselen, saamhorigheid te ervaren en wellicht nieuwe vriendschappen te sluiten. Ik zou graag m’n inspiratie op zo’n haring willen loslaten, maar met de portokosten van en naar de USA gaat de lol er meteen vanaf. Ook wordt er een kleurplaat voor de kinderen en de ouderen onder ons aangeboden op de  website haringkoppenverbinden.nl . Daar kan ik ook wel wat mee. Dus ben met m’n pastelkrijt heerlijk aan de slag gegaan. Scannen en versturen per email, techniek staat voor niets.

Deze Haringkop uit de USA hangt dus ook binnenkort op deze tentoonstelling. Nieuwsgierig hoe dat eruit ziet? De Haringkoppen Verbinden tentoonstelling wordt geopend op 11 maart om 15.00 uur door Burgemeester Blase. Die krijgt de symbolische nieuwe haring uitgereikt van de bemanning van De Balder en die dan de tentoonstelling "afgesneden" zal openen in het Museum Vlaardingen. Ga even kijken. Het wordt een prachtige zee van kleurrijke haringen. Bij deze roep ik iedereen in de verst verwijderde streken van Vlaardingen op om hetzelfde te doen.

Ondertussen was de sneeuw bijna weer weg. Het groene gras kwam weer tevoorschijn en is zag de eerste sprieten van de krokusjes en sneeuwklokjes al. Alleen op de parkeerterreinen van de supermarkten lagen nog hoge bergen van bij elkaar geschoven sneeuw. Maar Vadertje Winter heeft nog meer in petto voor ons. Nog een redelijk pak gevallen weer en het weekend wordt koud, echt koud. Er gaan geruchten van -14C. Pik in, het is winter.

Cora Vlug