Column: The Times They Are A-Changing

Het lijkt niet eens zo lang geleden dat  ik nog buiten speelde met m’n vriendjes, meestal voetballen, maar af en toe deden we wat anders. Knikkeren, stoeprandje gooien, vissen, hutje bouwen en repeteren. Zo was je Willem van Hanegem en een uur later was je Andy Scott, de gitarist van The Sweet. Er moest immers op elke gelegenheid die zich voordeed worden opgetreden door onze superband. Mooie herinneringen. We woonden aan een park in een arbeiderswijk. Bij mooi weer gingen de moeders naar buiten en zaten gezamenlijk op een kleedje aan de rand van het water en alleen al voor de aanwezige lekkernijen bleef je in de buurt. De huisdeuren? ….die stonden open, het was veilig.

Er was per portiek gemiddeld één telefoon met een potje ernaast, zodat de bellende buren konden doneren. Er kwam op gezette tijden een ijsboer door de straat, die in mijn kinderlijke beleving alleen al aan onze straat een vermogen moest verdienen! Niet alleen een ijsboer,  ook een SRV-man, een bakker, een melkboer, een aardappelboer, een groenteboer en zelfs een soepverkoper. Op woensdagmiddag kwam er een wat oudere man steevast dezelfde tijd het totoformulier van de vader des huizes ophalen. Veel verstand moet die ouwe er niet van hebben gehad, want onze Ami 8 werd opgereden en de Simca die volgde ook.  Verderop in de straat woonden echte buitenlanders, een Turks gezin dat ons kennis liet maken met knoflook, het eten werd nog lekkerder.  Vrijdagsavonds mocht ik met m’n moeder naar ‘de stad’ en mocht er minimaal één keer een duppie in ‘de apies’ bij V&D en werd er even iets gedronken bij de ‘Drietand’ in de Hema, want daar stond Leen, de vriendelijke homo die voor iedereen een vriendelijk woord overhad. Het pré-computertijdperk had zijn charmes en ik ben blij in die tijd jong geweest te zijn.

Anno 2013 weten wij niet meer wie er naast ons woont en als kind moet je naar links kijken, naar rechts kijken en voor de zekerheid nog maar een keer,  want er kan nog een shoarmabezorger aan komen scheuren. Deze week werden in Vlaardingen kinderen die een hut wilden bouwen terecht gewezen en werd hun bouwwerk door de gemeentelijke dienst vakkundig afgebroken. Tja die jeugd van tegenwoordig, wat denken ze wel! Beetje bouwen zonder daarvoor de betreffende bouwvergunning te hebben aangevraagd. Rond de tien jaar waren de kinderen ….ach en wee en nu al ontspoord.

Je vraagt je af wat voor ouders die kinderen hebben. Maar blijkbaar gebeurden dat soort heftige excessen ook in mijn jeugd, want uit de speakers schalde regelmatig Leen Jongewaard, Piet Römer en Adele Bloemendaal ‘Het zal je kind maar wezen’, ‘ Jeugd van Nederland denkt maar niet dat jullie van die lekkertjes benne’. Het is natuurlijk belachelijk dat de gemeente serieus ingaat op een klacht van twee verzuurden, die zich stoorden aan buitenspelende kinderen.

Tja, het went snel … kinderloze straten in een computertijdperk. We wilden van de week direct een lokale huttenbouwdag organiseren, een heerlijke ludieke actie en dan had de gemeente echt iets op te ruimen. De gemeente herstelde gelukkig bijtijds haar vergissing en de kinderen mogen alsnog hun hut bouwen, als ze hem aan het eind van de vakantie maar weer opruimen. Eind goed, al goed! Zo moeilijk is het allemaal niet en praten helpt… nog steeds!

Dan nog VOJ. De VOJ organiseert veel activiteiten voor alle leeftijden, is 365 dagen per jaar geopend en heeft een belangrijke sociale functie binnen een wijk die sociale omgang ontbeert. De VOJ is de huur opgezegd, want de gemeente wil het gebouw voor iets meer dan twee ton verkopen?!  VOJ is al jaren succesvol, zonder enige subsidie, enorm goed werk aan het verrichten in de wijk waar ik opgroeide. Over drie maanden zitten we, als het aan de beleidsbepalers ligt, voor jaren met een verpauperend pand in het park, dat niet meer gebruikt wordt. Zonde! Geef die club met terugwerkende kracht subsidie en biedt ze het buurthuis  voor het resterende bedrag van een euro te koop aan. De buurt wordt er beter van en de boekhouder van de gemeente slaapt echt geen minuut minder door die druppel op een gloeiende plaat. Voor het onderhoud zal VOJ dan wel zelf moeten zorgen, maar die zelfwerkzaamheid is reëler dan de eis die de gemeente bij Cion en DVO heeft neergelegd. In beide gevallen wil ik de verenigingen wel in contact brengen met een paar jonge talenten …..van een jaar of tien.

Proost!

Come mothers and fathers

Throughout the land

And don’t criticize

What you can’t understand

Your sons and your daughters

Are beyond your command

Your old road is

Rapidly agin’

Please get out of the new one

If you can’t lend your hand

For the times they are a-changin’.

-          Bob Dylan

Ben Trooster